Peter Terrin – De bewaker

Recensie door Machiel Jansen

Recensie door Machiel Jansen

In de lijstjes van beste boeken van het afgelopen jaar kwam Peter Terrin’s De bewaker regelmatig voor. Begin dit jaar kwam het terecht op de longlist van de Librisprijs, die in mei zal worden uitgereikt.

Twee bewakers, Harry en Michel, bewaken een ondergrondse parkeergarage die ze niet verlaten. Ze slapen er. Ze wachten op een aflossing die misschien wel nooit zal komen. Ze slapen om beurten, bakken hun eigen brood en wachten op proviand die ze vervolgens met getrokken pistolen in ontvangst nemen.  Buiten is er gevaar en het kan alleen door grote oplettendheid buiten gehouden worden. Nieuws van buiten komt er niet. Het enige wat er van buiten binnen dringt zijn wat schaduwen, boomtoppen, een vlieg, het geluid van een fiets. Daar moeten ze het mee doen. Ze hoeven ook niets te weten, ze dienen hun werk zo goed mogelijk te doen. De organisatie waarbij ze in dienst zijn zorgt voor hun. Procedures dienen grondig nageleefd te worden, elk moment van verslapping kan fataal zijn.

Dat is, kort gezegd, de basis van Peter Terrin’s De bewaker. Het is een uiterst vernuftig verteld verhaal waarin de spanning als een mist tussen de zinnen op komt zetten. Terrin’s werk is al vaker vergeleken met dat van Kafka, Beckett en Pinter. Het behoort zeker tot die traditie. Ook bij deze auteurs vind je onbenoemde dreigingen, het wachten op iets of iemand die niet komt, het vertouwen op procedures en onzichtbare en machtige instituten. Maar misschien interessanter dan de overeenkomsten met de genoemde auteurs, zijn de verschillen. De bewaker is vooral een verhaal van Terrin. Door het taalgebruik, zijn stijl, maar ook door er heel subtiel een eigentijdse draai aan te geven is Terrin erin geslaagd een heel indringend boek te schrijven.

Het verhaal is helemaal in de tegenwoordige tijd geschreven en bestaat uit korte, genummerde hoofdstukjes. Het is Michel die vertelt en beschouwt. Hij is niet veel meer dan een toeschouwer en wanneer hij handelend optreedt doet hij enkel wat van een plichtsgetrouwe bewaker verwacht mag worden. Het is Harry die verklaringen zoekt, de buitenwereld probeert te reconstrueren en vermoedens uitspreekt. Hij is het ook die de situatie uiteindelijk ondraaglijk vindt en tot actie overgaat.

Michel bekijkt en beschrijft. Zijn observaties van de omgeving en de dagelijkse gebeurtenis worden afgewisseld met nauwkeurige, zintuigelijke beschrijvingen van geuren, smaak en de nabijheid van Harry. Het is zeldzaam intens proza waarin je als lezer bijna fysiek kan opgaan. Neem bijvoorbeeld de beschrijving van het scheren. De bewakers hebben niet de beschikking over een scheermes en scheren zich met een aardappelschilmesje. Terrin weet het te verwoorden alsof je in close up het botte mes over de huid ziet gaan. En ja, soms voel je de beschrijving ook zintuiglijk. Zo krijgen de bewakers tot hun verrassing een pot jam in hun proviand. Een luxe die ze niet gewend zijn. De glazen pot valt kapot, maar Michel weet het merendeel te redden. Als je leest hoe hij de jam proeft met mogelijke scherven en splinters in zijn mond, krimp je ineen.

In het begin van de roman gaan de ontwikkelingen traag zonder dat het verhaal aan spanning inboet. Maar op ongeveer twee derde van het boek gaat Harry tot actie over en verandert het karakter van de roman. Wat eerst een plotloos, vervreemdend boek over twee wachtende bewakers leek, wordt nu een bijna surrealistische thriller die me af en toe zelfs een beetje deed denken aan het werk van J.G. Ballard, de vorig jaar overleden Britse schrijver wiens werk nogal eens tot de science fiction wordt gerekend. Maar Terrin is vooral zichzelf en in daarin ligt ook de kracht van het boek.

De bewaker is een duister verhaal dat je niet snel weglegt en dat lezers verdient. Een grote prijs zoals de Librisprijs zou Terrin dan ook niet misstaan.

 

 

Omslag De bewaker - Peter Terrin
De bewaker
Peter Terrin
Verschenen bij: Bezige Bij, De
ISBN: 9789029571494
256 pagina's
Prijs: € 19,95

3 reacties

  • rein swart schreef:

    Het is wel grappig hoe een boek verschillende reacties kan oproepen. Zelf kwam ik tot de volgende constatering:
    Terrin is iemand die het zoekt in het extreme en die als een slager de werkelijkheid ontbeent. In Blanco ging het om een vader die na de dood van zijn vrouw zijn kind tot het uiterste probeert te beschermen, in Vrouwen en kinderen eerst om de onttakeling van een fabriekshal. In beide boeken is sprake van een hallucinerende sfeer. In De bewaker voert hij die operatie verder uit, maar het wordt dit keer een monomane bedoening. De bewakers Harry en Michel hopen door hun inspecties goed te doen te promoveren tot de elite-troepen, die villa’s mogen bewaken. Het verhaal begint met de bevoorrading van het complex, waarbij de bewakers op scherp staan. De afgemeten stijl gaat al gauw irriteren. In de betonnen ruimte klinken de gesprekken hol. Eerst hoop je nog dat bewoners uit het complex zoals de keukenmeid Claudia, die wel eens soep komt brengen, wat leven in de brouwerij brengt, maar dat is niet zo. De samenzweerderige toon gaat tegenstaan. De complottheorieën passen meer in een jongensboek. De vorm van het boek en de omslag zien er ook zo uit. Michel hoopt bij de elitetroepen op een nieuwe tandenborstel. Ik vond het allemaal erg flauw. Het is te hopen dat Terrin de volgende keer minder afstandelijk te werk gaat.

  • M. Jansen schreef:

    Tja, dat is een hele andere visie. Mij was wel meteen duidelijk dat er weinig leven in de brouwerij zou komen. Het verhaal moet het niet hebben van vreugdevolle, spontane personen die leven in de brouwerij komen brengen. Wat dat betreft is het erg in de stijl van Beckett. Ik geloof ook dat het hier gaat om de vervreemding en ik vind dat Terrin dat heel knap doet. Je kunt je natuurlijk ergeren aan de bedompte sfeer en de uitzichtloosheid van het genre (als het dat al is) maar ik vind dat Terrin geen Beckett of Pinter imitatie heeft gemaakt, maar een heel sterk eigen werk.

  • rein swart schreef:

    beste machiel
    ik moest ook denken aan beckett, terwijl ik het boek las. twee mannen die op wacht staan en in onzekerheid verkeren over wat hen te wachten staat en zelf (vooral harry) beginnen te speculeren over mogelijke uitkomsten. maar dan vind ik toch die wensdroom van de elite troepen (vooral weer van harry) toch te concreet en te weinig tot de verbeelding sprekend.
    je hebt wel gelijk dat er mooie zintuiglijke ervaringen worden beschreven, maar voor mij blijft het toch teveel een jongensboek.

1 Trackback





 

Meer van Machiel Jansen:

Zoutloze wansmaak

Over 'En dan komen de foto's' van A.H.J. Dautzenberg

Recent

18 december 2017

Onvergetelijke hommage aan de Shakespeare van de lage landen

Over 'Ik, Vondel' van Hans Croiset
15 december 2017

Drakenbloed en hoestende koeien

Over 'Tijl' van Daniel Kehlmann
14 december 2017

Vergane Hollywoodglorie in de Maghreb

Over 'De oppermachtigen' van Hedi Kaddour
13 december 2017

Literatuur uit de provincie

Over 'Ergens op het eind' van Erik Nieuwenhuis
12 december 2017

Troosteloos zal het in Twente wezen

Over 'De heilige Rita' van Tommy Wieringa