4 juni 2017

Bovendrijven

Door Marijn Sikken

Een van mijn oudste en dierbaarste vriendinnen (we zijn allebei jong maar op zeker moment, in een zucht, volwassen geworden) opent haar eerste expositie. Het zijn foto’s, een zoektocht naar vrijheid in beeld. Ik vind uiteraard al jaren iedere scheet die ze laat briljant, maar zie ook haar groei en ontwikkeling terug in haar werk, het worden van wie je bent door wat je doet.
De overeenkomsten tussen schrijven en fotograferen zijn gauw gevonden en misschien iets te makkelijk om hier te herhalen, dat eeuwige kijken, het kaderen, anderen hebben dat vast al eens veel ingewikkelder geformuleerd.
Laten we zeggen dat we ons allebei in een overvol zwembad bevinden. We willen allebei bovenkomen en blijven drijven, maar met ons nog zoveel anderen – het is zo druk in dat bad, we moeten zo ontzettend dringen.

Op hetzelfde moment vindt er een boekpresentatie plaats – al heb ik het idee dat er altijd, op elk moment, wel ergens een boekpresentatie plaatsvindt – het is net als met die cijfers over hoe er om de paar seconden wel ergens iemand sterft of wordt geboren. Dichter debuteert met roman. Heel spannend en mooi natuurlijk, ik neem me al jaren voor iedereen alles te gunnen, zeker wanneer het – zoals mijn opa zou zeggen – jaartaarten betreft. Ondertussen watertrappelen we.

 

Binnenkort schuif ik aan bij een programma, goddank op de radio, om het over mijn romandebuut en over debuteren in het algemeen te hebben. Vooral dat laatste vind ik lastig. Hoewel ik veel Nederlandstalige romans lees, lees ik lang niet alles en lang niet alles wat ik lees vind ik even goed. Moet ik dat dan zeggen? Wie schiet daar iets mee op?
Waar ik tijdens het praatje van mijn vriendin aan moest denken is dat je verwachtingen niet alleen kunt hebben maar je het ook kunt zijn: in verwachting van een baby, van nieuws, van een expositie of een boek – echt zo’n zin die bij nader inzien niet zo diep gaat als je hoopt, maar u begrijpt waar ik naartoe wil. Iemand heeft ergens zoveel tijd en energie aan besteed en presenteert zijn of haar werk aan de buitenwereld. En die buitenwereld is, zoals bekend, genadeloos. Snoeihard.

Misschien geef ik daarom geen sterren op Goodreads aan boeken van mensen die ik bij een biertap tegen zou kunnen komen, al is dat ook flauw. Waarom zou die griet van dat feministisch pamflet dat ik zo ruk vond dat ik er één ster aan gaf niet ook af en toe op Goodreads zitten? Zou haar laptop mijn commentaar (‘ik wil graag mijn vijf euro terug’) niet ook automatisch vertalen?
Om kort te gaan: omdat ik kritisch kan denken, moet ik het dan ook doen?

Van foto’s weet ik niets, dus kan ik ongegeneerd alles mooi vinden, trots zijn, mijn favorieten aanwijzen. Mijn vriendin straalt, vooralsnog blijft ze boven water, net als ik. Misschien moet ik het daarover hebben, bij die uitzending: de verwachting, het drukke bad en hoe we allemaal niets anders willen dan blijven drijven.

 

 

Recent

25 september 2017

Een waardig gedragen ongeluk

24 september 2017

What's in a design

22 september 2017

Modiano's spel met de lezer

20 september 2017

In de huid van een leeuwin

Literair Nederland - 10 jaar geleden

01 oktober 2007

Aan tien schrijvers werd een door hen zelf geschreven stuk tekst voorgelegd en gevraagd waarom ze het op die manier hebben geschreven, waarom ze die woorden gebruikt hebben. Het is zeer interessant om te lezen hoe over elk woord nagedacht wordt.

De teksten zijn van: Rene Appel – de thriller, John Leenaarts – de journaaltekst, Richard Wouters – de verkiezingsfolder, Freek Staps – het krantenbericht, Arthur Japin – de roman, Robin Kemme – de reclametekst, Ron Punselie – de webtekst, Bart-Jan Langewaard – de brief, Wouter Klootwijk – de column, Frank van der Lecq – de toespraaak..

Opvallend is dat het verschillende uitgangspunt zo van invloed is op de tekst. De schrijvers van boeken mogen hun eigen teksten maken, Het merendeel van de andere schrijvers moeten rekening houden met het doel van hun schrijven.

Lees meer