10 december 2016

William Trevor

Door Inge Meijer

Zo hoogmoed voor de val komt, komt geloof voor de teleurstelling. Ik was in Londen en verheugde me op Broadway Bookshop in Hackney. Ik ben trouw als het gaat om boekwinkels. Ik haalde er eerder al werk van George Orwell, John Berger, Patti Smith, Laurie Lee en de biografie, Virginia Woolf van Alexandra Harris.  Meestal laat ik me verleiden door een schrijversnaam, een titel. Deze week kwam ik voor de verhalenbundel A Bit on the Site van William Trevor. In 2014 uitgegeven door uitgeverij Meulenhoff als Heilige beelden. William Trevor stierf op 20 november op 88 jarige leeftijd. Heilige beelden had ik vorig jaar gelezen en ik was gecharmeerd van de schrijver. Dat vroeg om een origineel werk.

Ik verbeeldde me dat de boekverkoper me begroette als de vrouw die in de tijd van anderen leefde. Met zijn rossige baard knikte hij me vanachter zijn boekentafel toe. Een hoofdknik en een ‘Good Afternoon Dear’. Ik mompelde: ‘Goodafternoon’, en verdiepte me snel en met de rug naar hem toe in de plank links bij de ingang van ‘New Arrivals’. Daar stond de nieuwste van Rachel Cusk Transit en My Name Is Lucie Barton van Elisabeth Strout. Zou het niet fantastisch zijn die ook in het origineel te lezen? Maar ik sprak mezelf toe dat als ik nog iets wilde zijn, ik een vrouw met een voornemen moest zijn. Ik nam de zeven – met Perzisch tapijt – beklede treden naar de lager gelegen boekafdeling.

Ik wist waar de poëzie een plek had, waar de reisboeken (aanzienlijke hoeveelheid) stonden opgesteld en dat culinair getinte uitgaven er niet te vinden waren. Ik wist de ‘novels’ te vinden, de biografieën maar in welke hoek, in welke kast stonden de korte verhalen? Ik besloot de boekverkoper met de rossige baard te vragen naar werk van William Trevor. Vertelde erbij dat de schrijver vorige maand was overleden. Zo wist hij dat ik niet helemaal in andermans tijd leefde. Dat ik op de hoogte was van wat hij zeker wel zou weten. Hij keek me aan zoals je naar iemand kijkt die een andere taal spreekt, andermans taal. Nu ja, hij wist niet wie William Trevor was. Ik zei dat hij zo’n beetje de beste ‘Short Story Teller’ van Ierland en Engeland was en dat hij 20 november is overleden. Hij zocht snel op internet en zei dat hij not realized had dat de Writer Deceased.

Hij bewoog onrustig op zijn kruk heen en weer. Excuseerde zichzelf verschillende keren, en ik die in deze Bookshop geloofde, was zwaar teleurgesteld dat mijn rossige boekverkoper een kans voorbij had laten gaan. De kans om Trevor in zijn schappen bij te zetten. De schrijver die vijfmaal genomineerd werd voor de Booker Prize. De schrijver die ooit zei: ‘Mijn werk belicht aspecten van het menselijk bestaan,’ en wat voor aspecten. Ach, wat was ik teleurgesteld. Hij wilde wel een titel van hem bestellen, maar dat wilde ik niet. Want dan was ik al weer terug, in mijn eigen tijd.

 

 

Recent

11 augustus 2017

Zorgenkind of zondagskind

7 augustus 2017

Een kanjer

4 augustus 2017

Wondranden

Literair Nederland - 10 jaar geleden

27 augustus 2007

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Dat klinkt toch goed nietwaar? Helaas, we worden wel meegenomen maar niet naar het bovengenoemde. Natuurlijk komen deze gebieden wel voor in het boek maar het frappante is dat ik heel veel over het reizen zelf heb gelezen maar weinig over het land.

Lees meer