7 maart 2011

De accabadora – Michela Murgia

‘De oude naaister Bonaria Urrai heeft Maria in huis genomen en voedt haar op, in de verwachting dat Maria later voor haar zal zorgen. Als vierde dochter van een straatarme weduwe was Maria eraan gewend op de laatste plaats te komen, te veel te zijn. Bij Bonaria heeft ze een eigen kamer in een groot huis, waar alle deuren openstaan en ze iedere kamer mag binnengaan. Maar een geheim omringt de altijd de in het zwart geklede, zwijgzame vrouw, die ’s nachts vaak bezoek krijgt en dan het huis verlaat. Het meisje durft er niet naar te vragen.

Wanneer Maria jaren later de waarheid ontdekt, keert ze de oude Bonaria de rug toe. Totdat Bonaria niet meer voor zichzelf kan zorgen en Maria vraagt haar te helpen.

Michela Murgia vertelt het aangrijpende verhaal van een verre maar nog lang niet voorbije wereld. Het verhaal van twee generaties, twee vrouwenlevens. Het verhaal van een oud en lang verzwegen beroep.’

‘Soms, heel soms, lees je een boek waarvan je meteen beseft: dit blijft bij. Voor mij was De accabadora zo’n roman. In een opmerkelijke eigen stijl imponeert Michela Murgia de lezer met een verrassend oerverhaal: een confrontatie met liefde, leven en dood van alle tijden. De accabadora verplicht, zonder ook maar een moment belerend te zijn, tot nadenken over de actuele omgang met euthanasie. De accabadora is een doordacht, en zelfs spannend, pleidooi voor het leven op het juiste moment en voor de dood op het juiste moment. Literaire klasse. Bij de top van wat ik in 2010 gelezen heb.’ – Erik Vlaminck

Michela Murgia (Cabras, 1972) debuteerde in 2006 met de roman Il mondo deve sapere, dieverfilmd werd. Met De accabadora bereikte zij een groot publiek. De roman werd genomineerd voor verschillende prijzen, waaronder de PEN Award en de Campiello-prijs – die zij ook won.

De accabadora

Auteur: Michela Murgia
Vertaald door: Els van der Pluijm
Prijs € 17,50

Recent

21 november 2017

Reizen in een binnenwereld

20 november 2017

Het leven ontwijken

15 november 2017

Een portret in stukjes

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 november 2007

Geloven in een god die niet bestaat
Door Bernadet

Op de titel De Kunst van het Nietsdoen (2004) van Theo Fischer reageerden veel mensen met: ‘Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen.’ Daar ging het boek echter niet over. Het ging over Taoïsme; het niet steeds willen ingrijpen in de gebeurtenissen van je leven en de dingen naar je hand te willen zetten of bezweren.

Lees meer