Zoekresultaten voor: “els van swol”
De zomerboeken van Els van Swol
Medewerkers van Literair Nederland en hun boeken die meegaan op vakantie of tijdens zomerse dagen in eigen tuin gelezen worden. Els van Swol is van plan gedurende haar vakantie de volgende vier boeken te gaan lezen: Willem Jan Otten – De Om Damon Galgut – De belofte Sasja Janssen – Virgula Philo van Alexandrië – De schepping van de wereld ‘De Om ga ik lezen omdat ik tijdens de pandemie verslingerd ben geraakt aan niet alleen wandelen, maar ook aan de serie ‘Terloops’ van Van Oorschot. Als het even kan loop ik de routes in Nederland na. Die van Willem Jan Otten gaat rond de Sloterplas in Amsterdam-Osdorp. De belofte van Damon Galgut kreeg ik van Literair Nederland ter recensie aangeboden.
Over het werk van Henk Vreekamp (1943-2016)
Els van Swol (1952) studeerde Kunst- en Cultuurwetenschappen en recenseert met grote regelmaat literatuur voor Literair Nederland. Van haar hand verscheen de afgelopen zomer het boek Mythe, mysterie, mystiek, over het leven en werk van de hervormde Israël-theoloog , publicist en predikant Henk Vreekamp. Verschenen bij Uitgeverij KokBoekencentrum in de reeks over theologen die hebben bijgedragen aan een kritische en maatschappelijk betrokken theologie. Vreekamp overleed in zijn woonplaats in 2016 ten gevolge van een ongeluk.
Hoop op heruitgave: De koning van het puin
Els van Swol zou graag De koning van het puin van Judicus Verstegen opnieuw uitgegeven zien worden. VOLLEDIG MENS WORDEN Tijdens mijn studie kreeg ik opeens de geest en kocht op één dag meteen maar liefst vier boeken van de schrijver Judicus Verstegen (1933-2015). Waar ik het geld als student vandaan haalde, is mij een raadsel. Hoe ik opeens op het spoor van Verstegen kwam iets minder. Het had waarschijnlijk te maken met een opmerking van docent Kees Fens (1929-2008) die een jaar daarvoor over Verstegen had gepubliceerd. Er zal een trigger zijn geweest tussen de thematiek van Verstegen in het verlengde van het existentialisme waar ik mij, zoals veel negentienjarigen, mee bezighield.
Een fascinatie voor grensgangers
Els van Swol (1952) blogt sinds 2012 op haar eigen website over muziek, toneel, film, literatuur, filosofie, beeldende kunst en nog veel meer, kortom over alles wat raakt aan cultuur en cultuurgeschiedenis. Wat haar boeit zijn de tegenstelling tussen goed en kwaad en de kunstenaars die zich op de grens daarvan bewegen. Minimaal een keer per week plaatst ze op haar website een blog. Sinds 2015 schrijft ze recensies voor Literair Nederland. Ze recenseert eveneens voor NBD Biblion, een organisatie die bibliotheken ondersteunt en het lezen wil bevorderen, en voor cultuurwebsite 8WEEKLY.
Vergeten boeken: De nacht der Girondijnen van J. Presser
Deze zomer trekken medewerkers van Literair Nederland een vergeten meesterwerk uit hun boekenkast. Els van Swol vraagt aandacht voor De nacht der Girondijnen uit 1957 van J. Presser. Het boekje waar ik het over wil hebben is nog dunner dan Het bittere kruid van Marga Minco, maar net zo indrukwekkend en veelzeggend. Bij het verschijnen als boekenweekgeschenk in 1957 was er een prijsvraag aan verbonden.
Winterrubriek 2016 – Els van Swol
Het begon dit jaar meteen al goed, met een prachtig boek dat me nog steeds op één of andere manier vergezelt: Het naderen van een brug van Roel Bentz van den Berg. Ik was dan ook blij dat de auteur optrad tijdens de middag ‘De verhalenvertellers’ van Filosofie Magazine, 11 december jl. in de Tolhuistuin in Amsterdam; er kwamen teveel mooie gedachten voorbij om ook maar te proberen die hier een plaatsje te geven.
Els van Swol
Volgde een master Kunst- en Cultuurwetenschappen aan de Open Universiteit. Werkte als muziekredacteur en muziekbibliothecaris. Schrijvers die haar inspireren: Albert Camus en Philippe Claudel. Op Els’ blogs schrijft ze over kunst en muziek.
Zomerrubriek 2015 – Els van Swol
Een doortocht Brieven uit een hermitage – Maria de Groot Het eerste boekje met teksten van Maria de Groot, dat ik van mijn ouders kreeg toen ik nog studeerde, heet Prozaïek. Het bevat onder meer de indrukwekkende toespraak die zij op 5 mei 1970 hield in de Rotterdamse Laurenskerk en die veertig jaar later nog […]
Drieluik
Op de tentoonstelling Ed van der Elsken – de verliefde camera in het Amsterdamse Stedelijk Museum – die nog tot 22 mei te zien is – hangen ze als een drieluik naast elkaar: foto’s van drummer Kenny Clarke tijdens een Jazz from Carnegie Hall-concert (1958). In het boek Jazz van J. Bernlef en Ed van der Elsken (1981) staan ze ónder elkaar afgebeeld. Naast elkaar valt de nadruk op het feit dat ze pal na elkaar zijn gemaakt: Clarke in extase, nog net in extase, met de ogen half open gericht op wat was en wat zo weer voorbij dreigt te zijn, en Clarke die nageniet van het moment. Als een horizontaal gebeuren in de tijd. Verticaal afgedrukt valt de aandacht op iets dat van buiten leek te komen en het de drummer overkwam. Het effect is er niet minder om, maar anders.
Er is niet een waarheid in dit verhaal
Veertien jaar geleden verscheen van de Duitse schrijfster Julia Franck de bestseller Der Mittagsfrau (De middagvrouw). Het boek werd vertaald in zevenendertig landen en won de Deutscher Buchpreis. In 2011 verscheen Rücken an Rücken (Rug aan rug), over een familie in Oost-Duitsland in de jaren vijftig en zestig, vanuit het perspectief van een broer en zus, kinderen nog. Toen bleef het tien jaar stil, tot onlangs Werelden uit elkaar in vertaling van Els Snick verscheen. De schrijfster die de gedachte over zichzelf te schrijven walgelijk vond, schreef een autobiografische roman over opgroeien in een disfunctionerend gezin in het Duitsland van de jaren zeventig en tachtig.
Vloeibaar goud en vloeibaar zilver
Het romanfragment Aardbeien door Joseph Roth (1894 – 1939) uit 1929 werd pas een halve eeuw later (in 1982) voor het eerst gepubliceerd met een toelichting door Roth’s biograaf David Bronsen. Het manuscript was in de jaren zeventig in een bruine enveloppe tevoorschijn gekomen uit de in 1933 door de Gestapo in beslag genomen documenten van Roth bij uitgeverij Kiepenheuer in Berlijn. Volgens het nawoord van vertaalster Els Snick is de tekst weliswaar niet af, maar wel ‘beeldrijk en ontroerend mooi’. Deze door Koen Broucke kleurrijk geïllustreerde uitgave is de derde editie van Aardbeien in het Nederlands.
Een handdruk verwijderd
Ik was een handdruk verwijderd van Willem Elsschot. In de hal van het verpleeghuis zaten meneer en mevrouw Elzinga aan een klein rond tafeltje. Hij vroeg of ik hen gezelschap wilde houden. Oud-leraar Nederlands, bijna tachtig, met ogen die je peilend en nieuwsgierig opnamen. Borrelglazen op tafel. Opeens hadden we het over literatuur, over Elsschot. Of ik die kende? Op de kweekschool had hij een scriptie over Elsschot geschreven. Maar er was meer, een kleine correspondentie – waarin Elsschot hem vriendelijk en vaderlijk ‘Geachte jonge Vriend’ noemde – en een ontmoeting. Elsschot nodigde Elzinga uit voor een wandeling door het Antwerpen van Het Dwaallicht. Er zijn foto’s van, verloofde mee, ouders mee. Dat vond ik wel ontroerend. Zou ik de hele familie meenemen als bijvoorbeeld Connie Palmen mij uitnodigde voor een wandeling door het Amsterdam van I.M.? De jonge Vriend noemde ik op mijn beurt meneer. ‘Wat is jouw favoriete Elsschot?’ vroeg hij met verreikende stem.