Voorproefje op De Tweede Ronde: Truman Capote

Muziek voor kameleons door Truman Capote

Zij is lang en slank, zeventig misschien, zilverharig, gesoigneerd, zwart noch blank, een bleekgouden rumkleur. Ze is een Martinikaanse aristocrate die in Fort de France woont, maar ook een appartement in Parijs heeft. We zitten op het terras van haar huis, een luchtig, elegant huis dat eruitziet alsof het van houten kantwerk gemaakt is. Het doet me aan bepaalde oude panden in New Orleans denken. We drinken muntthee met ijs, op smaak gebracht met absint.

     Drie groene kameleons rennen achter elkaar aan het terras over; er blijft er een staan aan de voeten van madame, waarbij zijn gevorkte tong even uit zijn mond floept. Zij merkt op: ‘Kameleons. Zulke wonderbaarlijke wezens. Hoe ze van kleur veranderen. Rood. Geel. Knalgroen. Roze. Lila. En wist u dat ze van muziek houden?’ Ze kijkt me oplettend aan met haar zwarte ogen. ‘Gelooft u me niet?’

     In de loop van de middag had ze me vele opmerkelijke dingen verteld. Hoe ’s nachts haar tuin vol nachtuilen van mammoetafmetingen zat. Dat haar chauffeur, een waardige heer die me in een donkergroene Mercedes naar haar huis had gereden, een vrouwenvergiftiger was die ontsnapt was van Duivelseiland. En ze had me een dorpje hoog in de bergen in het noorden beschreven dat geheel door albino’s bewoond werd. ‘Kleine, krijtwitte mensen met roze ogen. Soms zie je er een paar in de straten van Fort de France.’

     ‘Ja, natuurlijk geloof ik u.’

     Ze nijgt haar zilveren hoofd naar opzij. ‘Nee hoor, dat doet u niet. Maar ik zal het bewijzen.’

     Al sprekende begeeft ze zich in een glijdende beweging naar haar koele Caribische salon, een schaduwrijke kamer met gestaag rondwentelende plafondventilatoren, en zet zich aan een goed gestemde piano. Ze begint een Mozartsonate te spelen.

     Na een poosje verzamelden zich steeds meer kameleons: eerst een dozijn, nog een dozijn, de meeste groen, sommige vuurrood, lila. Ze roetsjten het terras over en trippelden de salon in, een gevoelig en uiterst aandachtig publiek voor de muziek die er te horen was. En niet meer te horen was, want mijn gastvrouw stond plotseling op en stampte op de grond, waarop de kameleons uiteenstoven als vonken van een exploderende ster.

     Nu kijkt ze mij aan. ‘. Dit hele eiland drijft in vreemdheid. Zelfs dit huis wordt door geesten bezocht. Er wonen hier vele geesten, en niet in duisternis. Sommige verschijnen midden op de dag, brutaler kan het niet. Impertinent gewoon.’

(vertaling vier keer jaar. Abonnee worden? Geef u op bij Giethoorn Ten Brinke,

Recent

19 september 2018

Omdenken in optima forma

Literair Nederland - 10 jaar geleden

03 oktober 2008

Niet overtuigend maar wel sterk in het laatste deel
Recensie door Menno Hartman

Coen Peppelenbos debuteerde onlangs met de roman Victorie, een roman in drie delen. In het eerste deel wordt Merijn – broer van de hoofdpersoon – gevolgd nadat bekend is geworden dat de hoofdpersoon, Victor, dood is.

Het tweede deel van de roman gaat over Sarah. We volgen er de gedachten van een leraar Engels, die in zijn huis dit meisje vasthoudt, het vriendinnetje van Merijn en waarin duidelijk wordt dat deze Ten Haaf, Merijn gedood heeft door een grote steen naar hem te gooien, nadat hij hem met een camera had gezien.

Lees meer