Honderd jaar Papiamentstalige literatuur

Antilliaanse literatuur

Het gedicht Atardi werd op 27 september 1905 gepubliceerd in de krant La Cruz. De publicatie heeft een enorme impact gehad vanwege het feit dat men het in die tijd niet voor mogelijk achtte dat er in het Papiamento poëzie geschreven kon worden. Er waren toen veel laatdunkende uitlatingen over het beschavingsniveau van de Antilliaanse bevolking. Papiamento zou slecht zijn voor de ontwikkeling van kinderen en het zou niet geschikt zijn om er onderwijs in te geven. Er werd toen met minachting gesproken over ‘dat brabbeltaaltje’.

Joseph Sickman Corsen, een Curaçaose dichter die daarvoor al veel gedichten in het Spaans had geschreven, wilde aantonen dat er in dat ‘brabbeltaaltje’ wel degelijk hoogstaande poëzie geschreven kon worden. Hij schreef toen Atardi dat in La Cruz werd gepubliceerd. Het redactionele commentaar dat dit gedicht begeleidde was: ‘Beweer niet dat het Papiamento niet in staat is om gevoelens op tedere wijze tot uitdrukking te brengen. Lees dit gedicht en u zult uw mening moeten herzien. Hier verenigen intense gemoedsaandoening en eenvoud van woorden zich met schoonheid en tederheid’.

De ontwikkeling die het Papiamento later doormaakte is bekend. De belangrijkste dichters en schrijvers uit de Antillen en Aruba hebben in het Papiaments literatuur op niveau geproduceerd: Pierre Lauffer, Elis Juliana, Luis Daal, Guillermo Rosario, Nydia Ecury, Enrique Muller, Ernesto Rozenstand, Henry Habibe, Maria Diwan, Gibi Bacilio en Roland Colastica.

Meer informatie: http://www.letterenhuis.nl/

BTH

 

 

Recent

4 december 2018

Verglijden van de tijd

3 december 2018

Er was eens ...

Literair Nederland - 10 jaar geleden

12 december 2008

Recensie door Dominique Rothengatter
Recensie door Dominique Rothengatter

Onderhoudende en dikwijls humoristische schets over Suriname

‘Suriname in het hart’, is een onderhoudend boek, dat in reportageachtige stijl een persoonlijke schets geeft van de ervaringen van een journalist en zijn gezin in het hedendaagse Suriname. Als lezer maak ik gaandeweg kennis met de taal, cultuur, journalistieke en de politieke situatie door de ogen van een ‘bakra’ (‘…een bleke Hollander…’). De rode draad door dit verhaal is de liefde voor Suriname van de freelance journalist Diederik Samwel en zijn vrouw Mirjam en hun kinderen Rover, Momo, Sigi en Donna voor dit relaxte maar ook eigenzinnige land.

Lees meer