15 september 2004

Anna Blaman Prijs voor Anne Vegter

Anne Vegter (1958, Delfzijl) schrijft kinderboeken, gedichten, toneelteksten en verhalen. Voor haar debuut De dame en de neushoorn ontving zij in 1990 de Libris Woutertje Pieterse Prijs. Haar tweede boek Verse bekken (1990), was het eerste kinderboek in de geschiedenis dat voor de AKO Literatuurprijs werd genomineerd. In 1992 verscheen Vegters eerste dichtbundel Het veerde en in 1994 de verhalenbundel Ongekuiste versies. Voor de Koninklijke Vlaamse Schouwburg (Brussel) schreef zij in 1996 de toneeltekst Het recht op fatsoen. Het boek Harries hoofdingang verscheen in 1999. Twee jaar geleden verscheen Aandelen en obligaties, Vegters tweede dichtbundel.

Uit het juryrapport

?De kracht van Anne Vegter is dat zij haar lezers de vrijheid geeft om de wereld anders te interpreteren, om te fantaseren, om te kijken hoe twee, drie of nog meer dubbelzinnig een ervaring kan zijn. Ze is een schrijver die een moment oppakt, het als een vreemd voorwerp in haar hand houdt, het van alle kanten bekijkt, zich omstandig verbaast en die vervolgens een poging doet een zo groot mogelijk deel van deze veelzijdige werkelijkheid in woorden samen te vatten.

De Anna Blaman Prijs is in 1965 ingesteld en bedoeld voor auteurs die wonen en/of werken in of anderszins nauw verbonden zijn met Rotterdam. De prijs wordt eens in de drie jaar uitgereikt door het Prins Bernhard Cultuurfonds Rotterdam. Met deze prijs wil het Cultuurfonds een bijdrage leveren aan de stimulering van literatuur in Rotterdam. Naast de Anna Blaman Prijs reikt het fonds eveneens de in 1965 ingestelde Hendrik Chabot Prijs voor beeldende kunst uit en de in 2000 ingestelde Elly Ameling Prijs voor muziek.

bron: Prins Bernhard Cultuurfonds

mh

Recent

21 november 2017

Reizen in een binnenwereld

20 november 2017

Het leven ontwijken

15 november 2017

Een portret in stukjes

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 november 2007

Een aantal jaren geleden heb ik een boek gelezen getiteld De kunst van het niets doen. Veel mensen reageerden met: "Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen." Daar ging het boek echter helemaal niet over. Dat boek ging over Taoïsme en de gebeurtenissen in je leven op je af laten komen, van alle kanten bekijken, en dan weer verder gaan met je leven. Niet steeds in willen grijpen, dingen naar je hand willen zetten of bezweren. In het nu leven, de weg gaan die klaarblijkelijk zo moet zijn. Bij dit boek reageren mensen hetzelfde "Dat is toch dat boek van die dominee die niet in God gelooft? Dat is toch die atheïst?." Opschudding alom.

Een aantal jaren geleden heb ik een boek gelezen getiteld De kunst van het niets doen. Veel mensen reageerden met: "Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen." Daar ging het boek echter helemaal niet over. Dat boek ging over Taoïsme en de gebeurtenissen in je leven op je af laten komen, van alle kanten bekijken, en dan weer verder gaan met je leven. Niet steeds in willen grijpen, dingen naar je hand willen zetten of bezweren.

Lees meer