14 april 2008

De eenzame weg,Raoul Deleo Auke Hulst

2007 werd gebombardeerd tot Kerouac-jaar, immers het beroemde On the Road – dat Kerouac op een telexrol uit zijn typewriter ranselde- verscheen in 1957 en dat 50- jarig jubileum moest worden gevierd. Er werd een ongekuiste versie van Road uitgebracht en alle kwaliteitskranten in binnen- en buitenland, brachten grote artikelen over Kerouac en zijn turbulente levensstijl. Zenboeddhisme, jazz, alcohol, liefde, snelheid, speed waren in de vijftiger jaren nog toverwoorden en de ingedutte, burgerlijke conservatieve maatschappij van de Verenigde Staten. Daar was men hard toe aan iemand die de lakens kwam opschudden. Kerouac werd een held tegen wil en dank. Hij werd verward met de held uit On the Road, maar dat was nu juist zijn vrijgevochten vriend Neal Cassady. Het overdonderende succes leidde de ondergang in van Kerouac, die steeds meer ging drinken, geen wilde tochten meer ondernam door Amerika, maar slechts de gang naar de ijskast wist te maken, de fles whisky eeuwig binnen handbereik, het blik Budweiser in de groentenla van de buikige fridge. De vriendenkring rond Kerouac kreeg een cultstatus, Ginsberg, Burroughs, Cassady, Corso e.v.a. werden bijgezet in de Beatnikgalerij. In hun kielzog opereerden lange tijd epigonen, totdat ook die golf wegebde en iedereen de enige echte Beat weer ging lezen, Kerouac himself. En het boek doorstond de tand des tijds. Het is nog steeds een spannend, delirerend verslag van lange autoritten door de V.S. en de gesprekken over het nieuwe leven dat de generatie te wachten stond.

De tocht werd later door journalisten, cineasten en backpackers nagedaan en men vond daar niet meer het Amerika van Kerouac. De wegrestaurants waren verdwenen en de restauratie had ingezet. MacDonalds had de charmante resto’s vervangen en de romantische dorpjes waren op de schop gegaan.

Toch besloten zanger /schrijver Auke Hulst en tekenaar Raoul Deleo een tocht te maken door het Amerika van Kerouac. OP 10 maart 2007 begonnen ze en ze eindigden 27 maart in San Francisco. Met Rails- redacteur Oscar Steens hadden ze eerst overlegd en hij raadde aan tekeningen te maken bij de teksten, hoewel ze separaat een verhaal zijn gaan vormen. De tekeningen van Deleo lijken op een telexrol te zijn getekend, zoals Kerouac Road had geschreven. Deleo construeerde een kistje met tekenpapier op spoelen, het leidde tot een tekening van een meter of dertig, spontaneous flow. En het proza van Hulst heeft iets jachtigs, zoals (U raadt het al), Road was geschreven. Zo lezen we op blz. 117: “Maar nee…Ik mis mijn meisje, mijn licht, de drugs van onmogelijke liefde. Ik wil naar huis. Het is mooi geweest. Het land zwijgt zoals de zee zwijgt; in een kakofonie van onbegrijpelijke syllaben.” Hulst komt tijdens zijn queeste vooral zichzelf tegen. Hij is Nederlander in hart en nieren maar nadat hij heeft vastgesteld niets met Nederlandse literatuur te hebben, heeft Nederland ook verder afgedaan:”Heel Nederland is genivelleerd: een stortvloed pc-privé-proza voor parttimers met één komma acht kind en de behoefte gerustgesteld te worden, en vermaakt. Waar niets op het spel staat, verliest alles waarde.” Of we moeten vernemen: “Als de inwoners van Poland Poles zijn, waarom zijn de inwoners van Holland dan geen Holes, Holes…?” Er wordt kwistig gestrooid met allerhande Kerouac-citaten (‘Don’t you know that God is Pooh Bear?) en deze worden ingelijfd in de zoektocht. Ook filosofische wise cracks worden niet geschuwd, maar eerlijk is eerlijk, ook het werk van Kerouac staat er vol mee. Songteksten van o.a. Dylan en Prince mogen ook meedoen. De eenzame weg is eigenlijk een eenzame zoektocht naar de mogelijkheden en onmogelijkheden van de hoofdpersoon zelf. Hij voelt zich bij tijd en wijle eenzaam en ongelukkig maar komt er ook weer bovenop. “In Kerouacs tijd was de uitgestrektheid van Amerika, ontzagwekkender, onmetelijker.” Dit verzucht Hulst op blz. 27, maar hoe weet hij dat? Hij moest nog geboren worden in de veertiger jaren van de vorige eeuw. Heeft hij zich vergaapt aan de taal en de bombast van Kerouac of is het zijn zoveelste teleurstelling? Zelf blijft de schrijver maar liever van de drank en drugs af: “Al mijn schrijvende helden zijn drinkebroers en drugskikkers. Vonnegut, Carver, Kerouac, Bukowski, Brouwers(?), Fitzgerald, Philip K.Dick.(…). Ik snap hun aandrang, maar ik ben blij dat ze voor mij drinken en slikken.(…).” Gaandeweg lieten de beide kompanen de route van Kerouac steeds meer los, ze bereden ook een stuk van Route 50, waar Jack nooit was geweest. Ze ontmoeten drugsdealers, dronkaards, gekken en worden regelmatig door de politie aangehouden. De dreiging van een terroristische aanslag na 9/11 hangt als een donkere wolk boven het land. En aan het eind van de tocht haalt Hulst opgelucht adem: “Wanneer we de stad uit rijden, loopt de stress uit onzichtbare ventielen. Wolken kruipen als onzichtbare smeerolie over de heuvels. Ik adem de openlucht in en iets van rust maakt zich van, mijn gedachten meester.” Want zoveel is zeker, het is niet meegevallen, de race New York/San Francisco, Amsterdam is ter nauwernood gehaald. Hoe anders deed Kerouac dat op zoek naar It. Maar ja dat waren andere tijden. Is Hulst toch meer Nederlander, dan hij zelf wil toegeven? Maar de moedige poging van Hulst en Deleo om in de voetsporen van de Grote Meester te treden heeft wel degelijk geleid tot een spannend, rockend en vooral gevoelig boek! Want: ”Ik ben opgelost uit mijn eigen leven- ik ben op reis.”

Karel Wasch

De eenzame weg, Auke Hulst & Raoul Deleo, Meulenhoff , Paperback, 128 Blz. / ISBN 9789029080446

1 reactie

  • Pepijn schreef:

    Wat een rommelig stukje, zeg. Met als toppunt het consequent verkeerd weergeven van de titel. Dit boek heet “De eenzame snelweg”!

    Pepijn





 

Meer van :

20 november 2017

Het leven ontwijken

Over 'Kraaien tellen' van Lucas de Waard
17 november 2017

Uitzichtloos leven in Unthank / Glasgow

Over 'Lanark' van Alasdair Gray
15 november 2017

Een portret in stukjes

Over 'Waarom ik mensen niet in mootjes hak' van Renske de Greef

Recent

14 november 2017

Diepe emoties in weloverwogen zinnen met originele beelden

Over 'Binnenplaats' van Joost Baars
13 november 2017

Een aaneenschakeling van mislukkingen?

Over 'We haten elkaar meer dan de Joden' van Els van Diggele
9 november 2017

Verlangen in vele variaties

Over 'Het raadsel van de liefde' van Andre Aciman
8 november 2017

Biografie Herman de Coninck gedicteerd door De Coninck zelf

Over 'Toen met een lijst van nu errond' van Thomas Eyskens
7 november 2017

De dreiging van het duister

Over 'Wol' van Aart Taminiau

Verwant