Het Stille Kind

De grote verandering. De omslag. Het leven ontmoeten. Zoveel over geschreven, zoveel over gezongen en zo vaak al beleefd. Met ‘Het Stille Kind’ als compagnon, het terras en een biertje, en dan mijmerend de mensenmassa bekijken. De zon voelen op je hoofd omdat je je met Vollard goddank niet kan identificeren.

Vollard, loodzwaar en eenzaam. Boekverkoper. Niemand. Dagelijks rijdt hij van antiquariaat naar boekhandel en weer terug, zijn wagen overvol geladen met het werk van grote geesten. Plichtsgetrouw en niet meer dan dat, robot en geen mens.

Tot op een regenachtige namiddag de orde van zijn leven ruw verstoord wordt. Vanuit het niets doemt er een meisje voor zijn bestelwagen op. Ontwijken gaat niet; een doffe, harde klap, bloed op de voorruit en dan wordt alles anders. Het meisje, Eva, raakt in een coma en Vollard raakt in de knoop met zichzelf.

De lezer wordt meegesleept in de achtbaan van het gevoelsleven van Etienne Vollard. De aanblik van de kleine Eva in dat grote ziekenhuisbed, haar achtergrond en haar toekomst doen hem reageren met alles wat binnen zijn beperkte mogelijkheden ligt. Hij gaat door met het uitvoeren van zijn plicht, het brengen van het evangelie der geletterdheid.

Dagenlang, wekenlang zit hij aan de rand van haar bed en leest, citeert en mijmert. Om tot de ontdekking te komen dat hij niet langer slechts de boodschapper is, maar ook de toehoorder. Het verziekte leven van Eva doet hem nadenken over zijn eigen verziekte bestaan. Hij wringt zich in moeilijke bochten om te ontkomen aan de confrontatie, maar er is geen redden aan. Als het golft, dan golft het. En als uiteindelijk ook nog zijn boekhandel uitbrandt, lijkt alles wat hij was verdwenen. Wat blijft er over?

Pejú weet het gevecht van Vollard met overtuiging te brengen. De leegte, de storm, het benauwende van wakker worden uit een zoete droom en belanden in een bizarre zelfgecreëerde nachtmerrie, je beleeft het mee.

Noem het leedvermaak, je laat je meeslepen in andermans ellende om vervolgens het boek dicht te slaan en terug te keren in de wereld van terrassen, koud bier en zonneschijn. Het duister maakt het lichte lichter.

Pierre Péju, Het Stille Kind
ISBN 9029074655/ NUR 302
Meulenhoff Amsterdam, 2004
159 pagina’s
17,50

 

Judith

(judith@literairnederland.nl)

steun-ons

Jaarlijks publiceert Literair Nederland ruim vierhonderd boekrecensies en literaire berichten mede dankzij donaties van lezers. Uw hulp om boekrecensies, interviews, columns en essays in de toekomst te laten verschijnen is nodig. Klik voor een bijdrage. Onze dank is groot!

Recent

22 november 2019

Niemand is wie hij denkt te zijn

Over 'Cruise' van Christophe Vekeman
21 november 2019

Wijnberg maakt op overtuigende wijze het winnende doelpunt

Over 'Afscheidswedstrijd' van Nachoem M. Wijnberg
20 november 2019

Er is de voltooiing en er is het falen

Over 'Waagstukken ' van Charlotte Van den Broeck
19 november 2019

Wandelen langs de rivier

Over 'Dodeneiland' van Gerhard Meier
18 november 2019

Ingehouden roekeloosheid

Over 'De grom uit de hond halen' van Iduna Paalman