5 juli 2004

De laatste communist, Valeri Zalotoecha

Over De laatste communist van Valerij Zalotoecha valt een heleboel te vertellen. Daardoor lijkt het misschien alsof het een interessant boek is. Dat is het jammer genoeg niet.

Zo kun je vertellen wat er allemaal gebeurt in De laatste communist. Er gebeurt namelijk heel veel in De laatste communist. Om maar wat te noemen: sabotage, terroristische aanslagen, overspel, zwangerschap, abortussen, een geslaagde en een mislukte zelfmoordpoging, een arrestatie, doodslag. En dat alles in slechts 253 pagina’s. Er gebeurt in De laatste communist zo veel en met zo weinig toelichting dat het mij op een gegeven moment moeite kostte het bij te houden.

Ook kun je vertellen over de verwijzingen in het boek naar Vaders en zonen en Nieuwe gronden van Toergenjev en naar Demonen van Dostojevskij. De laatste communist gaat immers over het conflict tussen een vader en diens uit het buitenland teruggekeerde zoon, die dweept met revolutionair terrorisme en zijn toevlucht neemt tot sabotage. De verwijzingen dienen waarschijnlijk om duidelijk te maken wat de verschillende personages beweegt en waar De laatste communist over gaat. Iets waar de schrijver zelf blijkbaar de tijd of de middelen niet voor had.

En dan kun je vertellen over het milieu waarin De laatste communist zich afspeelt: het milieu van de nieuwe Rus. Dat klinkt interessanter dan het is. Wie wil weten hoe the other side lives moet waarschijnlijk wachten totdat er een nieuwe Rus opstaat die over zijn eigen milieu schrijft (of gewoon iemand met voldoende verbeeldingskracht), want Valeri Zalotoecha heeft niets toe te voegen aan het bestaande beeld. Een nieuwe Rus is bij Zalotoecha iemand die een nieuwe Mercedes koopt wanneer de ster van zijn auto wordt gestolen. Iemand die wanstaltig dure feestjes geeft, een privévliegtuig heeft, met zijn handen eet en die vooral erg dom is, geen letter leest en zijn speeches door anderen laat schrijven.

Tot slot kun je vertellen over de wat raadselachtige ontknoping van het boek, die allerlei vage verwijzingen bevat naar het bestaan van complotten tegen de Russische burger, naar het spirituele wezen van Rusland en naar de eeuwige vraag waar het met Rusland heen moet. Dat zijn interessante onderwerpen. Het is alleen jammer dat ze niet meer uit de verf komen in deze slordige en nogal haastig gecomponeerde roman.

Katelijn Pompe

Meer van :

17 augustus 2017

Gedichten die op afstand blijven maar ook weten te ontroeren

Over 'De wereld onleesbaar' van Jeroen van Kan
11 augustus 2017

Zorgenkind of zondagskind

Over 'Herinneringen in aluminiumfolie' van Jamal Ouariachi
9 augustus 2017

Wachten op Godot aan de Moldau

Over 'Een afgedane zaak' van Patrik Ouredník

Recent

7 augustus 2017

Een kanjer

Over 'De tandeloze tijd 6 : Kwaadschiks' van A.F.Th. van der Heijden
4 augustus 2017

Wondranden

Over 'Een tuin in de winter' van Anna Enquist
2 augustus 2017

Jannie Regnerus gebruikt geen woord te veel

Over 'Nachtschrijver' van Jannie Regnerus
31 juli 2017

Het gitzwarte leven

Over 'Noordwaarts' van Naomi Rebekka Boekwijt
28 juli 2017

Het lot van een niet-joodse jood

Over 'Buster Kafka' van Martin Schouten

Verwant