14 juni 2004

Nauwelijks geraakt Sandro Veronesi

Een schitterende, onmogelijke verliefdheid

Sommige oeuvres leer je in retrospectief kennen. Een uitgever durft het aan een boek van een in Nederland onbekende italiaan te laten vertalen, en kiest het meest bekroonde. Dat boek blijkt aan te slaan en de uitgever meent dat er een markt is en probeert er nog maar een, de op twee na bekendste misschien, en dan gaat het voort, op naar het debuut. Dat is de wijze waarop het werk van de Italiaan Sandro Veronesi tot de Nederlandse lezer komt.

Het boek met de titel Gli Sfiorati of Nauwelijks geraakt van Veronesi stamt uit 1990. Een beetje jammer is dat wel want de boeken van Veronesi staan niet helemaal uit de wind als het om de adem van de tijd gaat.
Mète is een jonge zeer getalenteerde grafoloog met de beschikking over een ruim huis in Rome, voldoende middelen om zich nergens druk over te maken en een leven dat naar zijn hand staat. Hij staat op het punt een groet ontdekking op het gebied van de grafologie wereldkundig te maken. Het betreft een ‘kernmerk’, een in handschriften bewijsbaar en meetbaar fenomeen dat een karaktertrek aanduidt. Het is nieuw, komt alleen voor bij jonge mensen en hij noemt het met een niet-bestaand woord schuimvalligheid een soort passieve luchtige gelatenheid, onverantwoordelijkheid met een sympathiek karakter. Hij constateerde het ondermeer bij zijn halfzusje van zeventien ? Belinda-, een meisje dat in alle opzichten blond is, en heel mooi. De roman speelt in de twee weken dat zijn halfzusje bij hem logeert, omdat zijn vader en haar moeder op reis gaan.
Veronesi is een zeer creatief romancier, die met lenighed een groot arsenaal van vondsten inzet om het verhaal te vertellen. Mète’s vader vraagt hem op zijn halfzusje te passen op de dag van zijn huwelijk met Belinda’s moeder. Het gesprek vindt plaats in de sauna en is vormgegeven als een boxwedstrijd. Er zijn veel zaken uit te vechten en vader en zoon bekampen elkaar met de extra handicap van de hoge temperatuur en vochtigheidsgraad. Op het moment dat iemand in het nauw zit doet de aanvaller er letterlijk nog een schepje bovenop door water op de kachel te gooien en zo de ruimte en het gesprek nog verstikkender te maken. Het gesprek eindigt na drie rondes en twee pauzes met een knock-out. Mète gaat letterlijk onderuit, misschien omdat hij te lang durfde blijven zitten, misschien ook omdat hij hoort dat hij twee weken op zijn prachtige halfzusje moet passen.
De eerste dagen tracht Mète dat meisje naar wie hij een intens verlangen voelt te ontwijken. De bloedband weerhoudt hem en in één huis zijn met een bekoorlijke wat indolente en naar het zich laat aanzien volstrekt onschuldige nimf durft hij niet aan.
In dit deel toont Veronesi zich het sterkst. In een van hot naar her door Rome trekken, van feest naar vriend, naar huis als het even kan en weer weg wordt Mète’s liefde zo prachtig ontweken dat het zich aan de lezer, zoals aan hem- door al die bijkomende onbelangrijkheden steeds pregnanter on onontkoombaarder opdringt. Belinda wordt door haart bettrekkelijke afwezigheid in de eerste helft van het boek een verpersoonlijking van het verlangen; de pogingen haar te ontwijken een schitterende, onmogelijke verliefdheid.

Een kwade bijwerking van ‘ retrovertalen’ van een oeuvre is dat de lezer geneigd is de meerlagigheid van het prachtige In de ban van mijn Vader -het eerste boek van Veronesi in het Nederlands – in het onderhavige wel wat te missen. Nauwelijks geraakt is een tamelijk recht-toe-recht-aan vertelling, waarbij het drama zich afspeelt in de onthouding. Maar daarvoor trekt Veronesi wel veel uit de kast. Mète verliest alles in dit bijna klassieke drama, in een o zo modern jasje. Maar de schrijver heeft zijn val erg goed aannemelijk gemaakt, de verleidingen in deze roman zijn groot.

mh

Nauwelijks geraakt Sandro Veronesi, Uitgeverij Bert Bakker, 2004

Meer van :

23 november 2017

Weidse landschappen, bekraste zielen

Over 'Idaho' van Emily Ruskovich
21 november 2017

Reizen in een binnenwereld

Over 'en toen aten we zeehond' van Nicoline Timmer
20 november 2017

Het leven ontwijken

Over 'Kraaien tellen' van Lucas de Waard

Recent

17 november 2017

Uitzichtloos leven in Unthank / Glasgow

Over 'Lanark' van Alasdair Gray
15 november 2017

Een portret in stukjes

Over 'Waarom ik mensen niet in mootjes hak' van Renske de Greef
14 november 2017

Diepe emoties in weloverwogen zinnen met originele beelden

Over 'Binnenplaats' van Joost Baars
13 november 2017

Een aaneenschakeling van mislukkingen?

Over 'We haten elkaar meer dan de Joden' van Els van Diggele
9 november 2017

Verlangen in vele variaties

Over 'Het raadsel van de liefde' van Andre Aciman

Verwant