Andreas Burnier De trein naar Tarascon

recensie door KEV, lid sinds 23-12-2003

Het is ongelooflijk dat het werk van Andreas Burnier zo uit de aandacht verdwenen is. “De trein naar Tarascon” wordt door Cyriel Offermans een religieuze keukenmeidenroman genoemd. Dat is even ongelooflijk, want de gedachten van hoofdpersoon William Baston die tijdens de oorlog tewerkgesteld was in Duitsland, waardoor zijn geest voor het leven beschadigd is geraakt, mogen toch niet verward worden met de gedachtenwereld van Andreas Burnier.
Een fragment uit een brief van Van Gogh gebruikt ze als motto. Tarascon was voor de schilder tijdens de reis naar Arles het laatste station voor deze plaats. De periode in Arles voerde hem uiteindelijk naar de dood. Misschien is de parallel met Van Gogh door Burnier te ver doorgevoerd in de roman. Ook William belandt in een psychotische situatie en wordt opgenomen in een inrichting, maar dat vormt te weinig grond voor de keuze van de genoemde samenhang. Toch overtuigt de Amsterdamse geschiedenis van William Baston. In de inrichting had hij gesprekken met pater Antonius, hoewel hij niet gelovig was. Soms schrijft hij zijn gedachten op:”Waarom heeft God toegestaan dat de mensen gingen denken en het weten dat zij al hadden vergaten? Dat kan ik niet be-denken en niemand op aarde, want het gevolg was Auschwitz en Dachau en de moord op Marie-Jo en alles wat er verder gebeurt tegenwoordig.” De pater leest het keer op keer, Andreas Burnier ook.

Recent

23 januari 2019

Naar adem snakken

Over 'Als Beale Street kon praten' van James Baldwin
22 januari 2019

De dichter met zijn product in tegenspraak

Over 'Ik wilde je iets moois vertellen' van Ingmar Heytze
21 januari 2019

Flöthmann vertelt het verhaal zonder woorden

Over 'Stille nacht' van Frank Flöthmann
18 januari 2019

Een man zonder missie

Over 'Steyler' van Huub Beurskens
17 januari 2019

Ondergronds in Turkije

Over 'Istanbul, Istanbul' van Burhan Sönmez