Andreas Burnier De trein naar Tarascon

recensie door KEV, lid sinds 23-12-2003

Het is ongelooflijk dat het werk van Andreas Burnier zo uit de aandacht verdwenen is. “De trein naar Tarascon” wordt door Cyriel Offermans een religieuze keukenmeidenroman genoemd. Dat is even ongelooflijk, want de gedachten van hoofdpersoon William Baston die tijdens de oorlog tewerkgesteld was in Duitsland, waardoor zijn geest voor het leven beschadigd is geraakt, mogen toch niet verward worden met de gedachtenwereld van Andreas Burnier.
Een fragment uit een brief van Van Gogh gebruikt ze als motto. Tarascon was voor de schilder tijdens de reis naar Arles het laatste station voor deze plaats. De periode in Arles voerde hem uiteindelijk naar de dood. Misschien is de parallel met Van Gogh door Burnier te ver doorgevoerd in de roman. Ook William belandt in een psychotische situatie en wordt opgenomen in een inrichting, maar dat vormt te weinig grond voor de keuze van de genoemde samenhang. Toch overtuigt de Amsterdamse geschiedenis van William Baston. In de inrichting had hij gesprekken met pater Antonius, hoewel hij niet gelovig was. Soms schrijft hij zijn gedachten op:”Waarom heeft God toegestaan dat de mensen gingen denken en het weten dat zij al hadden vergaten? Dat kan ik niet be-denken en niemand op aarde, want het gevolg was Auschwitz en Dachau en de moord op Marie-Jo en alles wat er verder gebeurt tegenwoordig.” De pater leest het keer op keer, Andreas Burnier ook.

Recent

22 februari 2018

Boek van een ramp

Over 'Een muur van water' van Teuntje de Haan
19 februari 2018

Spiegels van de tijd

Over 'Klok zonder wijzers' van Carson McCullers
16 februari 2018

Een moeder die van voetbal houdt

Over 'Geen kunst' van Péter Esterházy
14 februari 2018

Gedenkteken in woorden

Over 'Aantekeningen over het verplaatsen van obelisken' van Arjen Van Veelen
13 februari 2018

Rauwe en niets verhullende gedichten

Over 'Mammie' van Ronelda Kamfer