Andreas Burnier De trein naar Tarascon

recensie door KEV, lid sinds 23-12-2003

Het is ongelooflijk dat het werk van Andreas Burnier zo uit de aandacht verdwenen is. “De trein naar Tarascon” wordt door Cyriel Offermans een religieuze keukenmeidenroman genoemd. Dat is even ongelooflijk, want de gedachten van hoofdpersoon William Baston die tijdens de oorlog tewerkgesteld was in Duitsland, waardoor zijn geest voor het leven beschadigd is geraakt, mogen toch niet verward worden met de gedachtenwereld van Andreas Burnier.
Een fragment uit een brief van Van Gogh gebruikt ze als motto. Tarascon was voor de schilder tijdens de reis naar Arles het laatste station voor deze plaats. De periode in Arles voerde hem uiteindelijk naar de dood. Misschien is de parallel met Van Gogh door Burnier te ver doorgevoerd in de roman. Ook William belandt in een psychotische situatie en wordt opgenomen in een inrichting, maar dat vormt te weinig grond voor de keuze van de genoemde samenhang. Toch overtuigt de Amsterdamse geschiedenis van William Baston. In de inrichting had hij gesprekken met pater Antonius, hoewel hij niet gelovig was. Soms schrijft hij zijn gedachten op:”Waarom heeft God toegestaan dat de mensen gingen denken en het weten dat zij al hadden vergaten? Dat kan ik niet be-denken en niemand op aarde, want het gevolg was Auschwitz en Dachau en de moord op Marie-Jo en alles wat er verder gebeurt tegenwoordig.” De pater leest het keer op keer, Andreas Burnier ook.

Recent

16 januari 2020

Gepassioneerde vriendschap tussen twee jongens

Over 'Land van dadels en prinsen' van Frank Nellen
15 januari 2020

Klaarwakkere en illusieloze gedichten

Over 'Godface' van Asha Karami
14 januari 2020

Iedereen op hol geslagen

Over 'Alleen de bergen zijn mijn vrienden' van Behrouz Boochani
13 januari 2020

Over vrouwen en hun verlangens

Over 'Drie vrouwen' van Lisa Taddeo
7 januari 2020

In twee werelden

Over 'Schemerland' van Berthe Spoelstra