7 november 2005

Curaçao geschiedenissen

Eilandbewoners met een metropools karakter

Curaçao geschiedenissen
is een boek waar iedereen al langere tijd op zat te wachten.

Het boek omvat tal van interviews met verschillende vooraanstaande personen uit de Curaçaose gemeenschap. Bij het lezen krijg je algauw de indruk dat je meegesleept wordt naar het verleden. Een verleden dat nu veel rijker blijkt te zijn dan men zich in de jaren zestig van de vorige eeuw kon voorstellen. Het betreft geen diepte-interviews met de afzonderlijke cultuurdragers, maar geeft o.a. een beeld van de gemeenschap, de elitevorming en de omarming van politiek, cultuur en literatuur.
 

 

Allereerst komt Rose Mary Allen (schrijfster) aan het woord, die vertelt over de komst van haar ouders uit St. Kitts en hoe je je als immigrant staande moest houden in een andere samenleving om succesvol door het leven te gaan. In de trend van My mother who fathered me  relateert zij de familiegeschiedenis en legt een verband met de naweeën rondom de gebeurtenissen van 30 mei 1969.
 

 

De Nanzi-verhalen, overgewaaid uit Afrika, beschouwt zij als een vorm van verzet maar gelden voor de volksklasse als het idealiseren van een stukje macht. De orale geschiedenis alsook de muziekale stromingen Tambú en Calypso, die beiden een vorm van protest zijn tegen het gezag, komen nagenoeg aan bod.  
 

 

Gibi Bacilio (dichter/theatermaker) heeft zijn wortels in Venezuela, zoals vele anderen in dit boek ook in St. Kitts, Spanje, Libanon, Tenerife en Rotterdam. Aanvankelijk zou hij priester worden, maar na een confrontatie in Colombia met de harde werkelijkheid is hij begonnen met het schrijven over thema’s als rechtvaardigheid, onderdrukking en liefde. Thema’s die in het heden hun beste tijd hebben gekend. In 1980 richtte hij de groep Teatro Foro op, om via straattheater bewustzijn- en veranderings-processen op gang te brengen. Beide auteurs geven duidelijk aan dat Curaçao veelal gebukt is gegaan onder de etnische scheidslijnen, die de oorzaak zijn van een verlammende discussie over zwart en wit.
 

 

De achtergrondinformatie in dit boek biedt een verklaring voor een betere situering van de moeizame literaire ontwikkeling op Curaçao. Schrijvers zoals Cola Debrot, Guillermo Rosario, Richard Hooi, Boeli van Leeuwen en nog vele anderen, hebben hun thema’s voor hun werk ontleend aan de sociale fenomenen in de Curaçaose samenleving. Thema’s zoals buitenechtelijke verhoudingen, zelf-discriminintie en uitsluiting zijn terug te vinden in de poëzie en het proza van voornoemde schrijvers. Dit boek verklaart echter ook de onderliggende motieven voor de taalstrijd in de jaren zestig. Maar ook de redenen voor het ontbreken van een literaire infrastructuur: geen leescultuur, geen literaire activiteiten en geen stimulering van het schrijverschap. Na de dekolonisatieperiode is de cultuurpolitiek ook nooit gericht geweest om literatuur als de ruggengraat van de samenleving in te richten.
 

 

Het boek omvat een achttal interviews, afgewisseld met fragmenten uit de romans van schrijver Boelie van Leeuwen, en is prachtig geïllustreerd met foto’s uit de vorige eeuw. Centraal thema vormt de beleving van de geïnterviewden rondom de gebeurtenissen op 30 mei 1969. Curaçao geschiedenissen geeft enig inzicht in de achtergrond van een aantal van onze schrijvers. Met dit boek is de auteur er aardig in geslaagd om de jongste geschiedenis van Curaçao via een aantal prominente figuren te portretteren. Waar St. Maarten thans als de literaire hoofdstad wordt genoemd, is Curaçao in deze achtergebleven.
 

 

Quito Nicolaas
 

 

Curaçao geschiedenissen
 



Auteur: Ilse Marrevee
 

Formaat: 26.6 x 21.5/ingenaaid, 174 pag.
 

ISBN: 90-77808-01-9
 

Te bestellen via: info@elisabethpublishing.com
 

 

Recent

16 augustus 2017

Ideale bestaansvorm

11 augustus 2017

Zorgenkind of zondagskind

Literair Nederland - 10 jaar geleden

27 augustus 2007

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Dat klinkt toch goed nietwaar? Helaas, we worden wel meegenomen maar niet naar het bovengenoemde. Natuurlijk komen deze gebieden wel voor in het boek maar het frappante is dat ik heel veel over het reizen zelf heb gelezen maar weinig over het land.

Lees meer