17 oktober 2005

Scooterdagboek

Zelf net in het bezit van een brandweerrode Vespascooter besloot ik mij te verdiepen in de hausse aan scooterliteratuur die op het moment in de boekwinkels ligt. De meeste Vespascooterbelletrie gaat over mannen van middelbare leeftijd die op een aftandse, maar vintage Vespa uit 1965 door Italië gaan reizen om daar te genieten van het prachtige landschap, het heerlijke eten en het genot van een constant haperende motor. Vermakelijke kost voor wie een midlifecrisis (maakt niet uit wat voor midlifecrisis) voelt aankomen en nog één keer iets lekker geks wil doen.
Minder lekker gek, want officieel gediagnosticeerd, is de Utrechtse schrijver Ingmar Heytze. Hij schreef het Scooterdagboek, waarin hij verslag doet van zijn pogingen van zijn reisangst af te komen. Heytze lijdt namelijk aan hodofobie, zoals het in vaktermen heet en wat er in de praktijk op neerkomt dat hij last van paniekaanvallen krijgt wanneer hij zich voor zijn gevoel te ver van huis bevindt. Hij verlaat zijn woonplaats Utrecht daarom bij voorkeur niet, Het gaat niet om de afstand, maar om de reistijd van de plek waar hij zich bevindt naar huis. Heytze besluit zijn motorrijbewijs te halen om zo zijn actieradius te vergroten, met als uiteindelijke doel: de zee. Het is hem vooral te doen om de Vespa Granturismo motorscooter die op hem staat te wachten, Het Zwarte Schaap gedoopt. ‘Een beetje motorrijder wil nog niet dood naast een scooter worden aangetroffen, maar het bestaan van deze machine is de voornaamste reden dat ik een maand geleden mijn motorrijbewijs heb gehaald; de stijl van een Vespa, de snelheid van een lichte motorfiets.’
Van dag tot dag vermeldt hij welke afstanden hij afgelegd heeft, welke routes en wat voor soort routes. Je hebt namelijk twee soorten ritten: de ontdekkingsritten en de onderhoudsritten. De ontdekkingsritten zijn erop gericht nieuw terrein te veroveren. Dit gaat meestal gepaard met angst en vrees en niet zelden moet Heytze voortijdig rechtsomkeert maken omdat hij zit te trillen op zijn Vespa. De onderhoudsritten zijn bedoeld om reeds veroverd terrein veroverd terrein te houden, zodat het gebied dat hij durft te bestrijken in elk geval niet kleiner wordt.
Scooterdagboek is deels het verslag van een gepassioneerd motorrijder en deels een verslag van een psychiatrisch patiënt. Hoe werkt angst, wat doet het met je, hoe ontstaat het, hoe kom je ervan af. En kom je er wel vanaf?
De hamvraag is natuurlijk: gaat Ingmar Heytze de zee zien? Een andere vraag is, levert de combinatie motor/fobielectuur een interessant boek op? Ja, wel als je geïnteresseerd bent in de werking van machines en angst. Daarnaast heeft Heytze een leuke stijl en spaart hij zichzelf niet. Maar misschien moeten we er maar niet te veel op rekenen dat hij en zijn Zwarte Schaap ooit nog eens Italië onveilig gaan maken.

Ingmar Heytze, Scooterdagboek. Uitgeverij Podium 2005. € 12,50

DdH

Recent

21 november 2017

Reizen in een binnenwereld

20 november 2017

Het leven ontwijken

15 november 2017

Een portret in stukjes

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 november 2007

Een aantal jaren geleden heb ik een boek gelezen getiteld De kunst van het niets doen. Veel mensen reageerden met: "Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen." Daar ging het boek echter helemaal niet over. Dat boek ging over Taoïsme en de gebeurtenissen in je leven op je af laten komen, van alle kanten bekijken, en dan weer verder gaan met je leven. Niet steeds in willen grijpen, dingen naar je hand willen zetten of bezweren. In het nu leven, de weg gaan die klaarblijkelijk zo moet zijn. Bij dit boek reageren mensen hetzelfde "Dat is toch dat boek van die dominee die niet in God gelooft? Dat is toch die atheïst?." Opschudding alom.

Een aantal jaren geleden heb ik een boek gelezen getiteld De kunst van het niets doen. Veel mensen reageerden met: "Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen." Daar ging het boek echter helemaal niet over. Dat boek ging over Taoïsme en de gebeurtenissen in je leven op je af laten komen, van alle kanten bekijken, en dan weer verder gaan met je leven. Niet steeds in willen grijpen, dingen naar je hand willen zetten of bezweren.

Lees meer