3 oktober 2005

Nooit gaat dit over

Mateloos verlangen

Deze week begint de kinderboekenweek en iedereen die nog steeds vooroordelen heeft over jeugdliteratuur zou verplicht naar de boekhandel moeten om een eens een goed boek uit te zoeken. Je krijgt dan bovendien het geschenk dat dit jaar geschreven is door Edward van de Vendel en dan weet je zeker dat je iets goeds in handen hebt.
De Vlaamse schrijver André Sollie is in Nederland vooral bekend als dichter en schrijver voor kinderen. Met Nooit gaat dit over heeft hij zijn eerste jeugdroman geschreven. Op de voorkant staat een wat broeierige foto van twee jongens die elkaar omhelzen. Het boek zal ongetwijfeld in het hoekje ‘homoseksualiteit’ verdwijnen en nog jarenlang als themaboek op allerlei didactische lijstjes zijn terug te vinden.
Het hoofdthema van het nog geen honderd bladzijden tellende boekje is echter ‘verlangen’. Pim, opgroeiende puber, wordt zich langzamerhand bewust van zijn fascinatie voor de iets oudere Gino, die bij hem in de buurt woont. Ze krijgen een heimelijke, seksuele relatie. Sabrina, de zus van Gino is echter op haar beurt weer verliefd op Pim. De boel wordt op scherp gezet als Gino een verhouding krijgt met een meisje.
Dat is, heel in het kort, een deel van het plot. Niet heel erg bijzonder, maar de manier waarop een schrijver dit gegeven vorm geeft, kan het boek literaire kracht geven. Sollie schrijft korte zinnen. Soms twee woorden. Soms een. Dat is soms vermoeiend.
Al te expliciete scènes gaat Sollie uit de weg. Gino en Pim die een nacht in een tent verblijven: de lezer mag zijn verbeelding aan het werk zetten. En als Gino weg is en Pim zijn verlangen richt op een oude kermisgast die bij zijn moeder en hem in huis komt wonen, dan weet Sollie die spanning ook heel onderhuids op te bouwen. Tot het moment dat Pim in zijn moeder een rivale vindt: ‘Pim deed de deur op een kier. Het bed was leeg en onbeslapen. Van het streepje oranje onder de deur van zijn moeder maakte Pim een zee van licht toen hij de deur openduwde.’
Die scènes maken het boekje de moeite waard, maar als het om het beschrijven van gevoelens gaat, is Sollie vrij expliciet en dat doet afbreuk aan de rest van het verhaal. Er zit overigens nog een plot in het verhaal die ik ook wat storend vind. De moeder van Pim is nogal een lellebel. Na het avontuur met de kermisgast vlucht Pim naar de moeder van Gino en Sabrina. En dan gebeurt er nog heel veel. De moeder van Gino en Sabrina komt nogal plots te overlijden en neemt een geheim mee in haar graf over de afkomst van Gino en Pim, een geheim dat Sabrina geraden heeft. En dat zorgt natuurlijk voor nieuwe verwikkelingen. Hoe het precies zit, lees je zelf maar. Voor mij had die extra plotlijn niet gehoeven, want wat het toevoegt is een gecompliceerde intrige die niet wezenlijk bijdraagt aan de hoofdthematiek van het Nooit gaat dit over.

Coen Peppelenbos

ANDRÉ SOLLIE: Nooit gaat dit over. Querido, Amsterdam, 92 blz. €12,50 (gebonden)

Recent

21 november 2017

Reizen in een binnenwereld

20 november 2017

Het leven ontwijken

15 november 2017

Een portret in stukjes

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 november 2007

Geloven in een god die niet bestaat
Door Bernadet

Op de titel De Kunst van het Nietsdoen (2004) van Theo Fischer reageerden veel mensen met: ‘Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen.’ Daar ging het boek echter niet over. Het ging over Taoïsme; het niet steeds willen ingrijpen in de gebeurtenissen van je leven en de dingen naar je hand te willen zetten of bezweren.

Lees meer