20 juni 2005

Rico's vleugels

Soms wordt er door een vriend iets in je handen geduwd dat je móét lezen. En dat terwijl je nog zo’n enorme stapel hebt liggen. Dat overkwam mij met Rico’s vleugels, van Rascha Peper, nota bene een boek uit 1993. Nu had ik altijd nog wel het plan en de intentie om, na ooit Dooi gelezen te hebben, ook nog eens wat anders van haar te gaan lezen omdat ik zo onder de indruk was van die dunne novelle. En zo gebeurde het dat ik, onder een Frans zonnetje, eindelijk Rico's vleugels opensloeg. 
Rico’s vleugels is het verhaal van het rijke echtpaar Rochèl, dat na een jarenlang verblijf in het buitenland een enorme verzameling schelpen heeft opgebouwd. Omdat Eduard en Cecile al wat op leeftijd raken en bovendien doodsangsten uitstaan over mogelijke rampen die hun unieke collectie zouden kunnen bedreigen hebben ze besloten duizenden schelpen over te dragen aan een gespecialiseerd museum. De conservator van het museum, dr. Ernst Bol, is uitermate in zijn nopjes met de aankomende collectie en maar al te graag bereid het echtpaar bij te staan in de uiteindelijke categorisatie die moet plaatsvinden voordat de officiële overdracht kan plaatsvinden. De vlijtige geleerde heeft alles in het werk gesteld om zowel het echtpaar als de schelpencollectie vanuit de Filippijnen naar Nederland te laten overkomen. Zo heeft hij, op verzoek van de Rochèls, een vrijstaande villa aan de rand van een badplaats gehuurd, van waaruit de hele operatie kan plaatsvinden, en moet hij zorgdragen voor voldoende hulp bij het in- en uitpakken van de schelpen, het versjouwen van de dozen en kisten met schelpen, en alle verder voorkomende klusjes die daarbij komen kijken. Als dat benodigde personeel niet zo makkelijk voorhanden blijkt te zijn doet Ernst Bol, onder druk gezet door Cecile Rochèl, een noodgreep. De veertienjarige jongen die hem zo fijn helpt als hij ’s avonds met autopech langs een verlaten strandweg staat, wordt acuut aangenomen voor de klus. En zo wandelt het dorpscrimineeltje Rico, met zijn leren motorjack en tot Harley Davidson verbouwde brommer, de strandvilla binnen.
En daarmee heeft dr. Bol het paard van Troje binnengehaald. Maar niet in de zin die je misschien zou verwachten op basis van bovenstaande korte weergave. Ik heb dan ook even getwijfeld of ik het hele verhaal hier uit de doeken moet doen, maar dat doe ik dus niet. Dat zou jammer zijn.
Het hierboven beschrevene is de setting. Een prachtige setting, in die villa, in dat dorpje aan de kust, met die verschillende werelden van de adellijke Rochèls, dat nozempje Rico en die vervelende dr. Bol die slechts uit is op zijn eigen gewin. Er sluimert van alles vanaf de eerste pagina’s. Een hele ‘filmische’ setting ook, zoals de hele roman zeer filmisch is.
De perspectiefwisselingen voeren de lezer langzaam maar zeker naar het noodlottige einde. Vertrouwd met de gedachten en gevoelens van alle hoofdpersonen hoop je tegen beter weten in op een gelukkige afloop. Maar wat enigszins hilarisch begint (want er zit veel humor in het verhaal) wordt langzaam maar zeker een soort tragikomedie en uiteindelijk zit je (ik wel tenminste) met een onwaarschijnlijk gevoel van melancholie voor je uit te staren. Wat een treurnis, denk je dan. Maar wat een fantastisch boek ook.

Rico’s vleugels
Rascha Peper
Oorspronkelijke uitgave L.J.Veen, 1993
Nu verkrijgbaar: Uitgeverij Pandora, € 6,98

ST

Recent

16 oktober 2017

Nooit meer los van Indië

13 oktober 2017

Leven zonder moeder

Literair Nederland - 10 jaar geleden

22 oktober 2007

Klein boek zonder enige allure
Door Frans

Waarom gaf de commissie – Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek – aan Geert Mak de opdracht om het boekenweekgeschenk 2007 te schrijven? Vermoedelijk vanwege zijn succes met de dikke pil ‘In Europa’. Zou Mak daarom als onderwerp voor zijn boek de Galatabrug, die Europa met Klein-Azië verbindt, gekozen hebben?

Lees meer