Veertien soorten eenzaamheid

Niet nieuw, wel heel goed. Het heeft lang geduurd voor er werk van de Amerikaanse schrijver Richard Yates (1927-1992) in het Nederlands vertaald werd. Niet verwonderlijk voor een schrijver die al dood en begraven was en die vooral schreef over de minder florissante kanten van het naoorlogse Amerika. Zijn ondertussen veelgeprezen roman Revolutionary Road (in 2003 bij De Arbeiderspers verschenen) geeft een sombere inkijk in het leven van een jong stel in het zich steeds meer verrijkende Amerika van 1955. Welvaart in overvloed, maar geluk is schaars. Als in een Griekse tragedie duwt Yates zijn hoofdpersonen vakkundig naar de rand van de afgrond.
Revolutionary Road werd een onverwacht verkoopsucces en door de BGN-boekhandelsgroep tot boek van het jaar verkozen. Daarop verscheen in 2004 Veertien soorten eenzaamheid, een door vertaalster Marijke Emeis gemaakte bloemlezing uit Yates’ verhalen.
Alleen voor de titel had ik het boek al gekocht.
Net als in Revolutionary Road treffen we ook in deze verhalenbundel weer de realistische weerslag van de mislukte levens van jonge mensen in de jaren ’50 en ’60 van de vorige eeuw aan. Yates kreeg in zijn eigen ? door de Hollywooddroom verpeste ? land vaak het verwijt dat hij te somber, te realistisch schreef. Amerika zat midden in zijn American Dream en Yates haalde de stemming er behoorlijk uit met zijn fatalistische verhalen over alle vormen van menselijk falen. Gelukkig kunnen wij Nederlanders daar een stuk beter mee uit de voeten.
Je doet Yates echter tekort door hem alleen als zwartkijker te afficheren. De ware pijn zit hem juist in de compassie die hij toont voor zijn personages. Hij zet zijn karakters in het volle daglicht, maar berust daar ook in. Zij zijn zoals ze zijn. Wij zijn zoals we zijn. Of het nu om een strenge juf met een affectiestoornis gaat, of een man die zijn hele leven al niets anders kan dan zwelgen in alle tegenslagen die hem zijn pad komen, ja, het zijn meelijwekkende figuren, maar ze zijn niet zo anders dan wij. Het realiteitsgehalte dat hem aangewreven werd in zijn tijd, is juist zijn kracht. Yates zit heel dicht op je huid, en hij weet je binnen een paar alinea’s het verhaal in te zuigen. Dankzij Emeis’ secure en echt Nederlandse vertaling is er weer een parel aan de vertaalde Grote Amerikaanse Literatuur toegevoegd.

Richard Yates, Veertien soorten eenzaamheid. Vertaald en van een nawoord voorzien door Marijke Emeis. De Arbeiderspers 2004.

DdH

Recent

19 september 2018

Omdenken in optima forma

14 september 2018

Een meer van wanhoop

Literair Nederland - 10 jaar geleden

03 oktober 2008

Niet overtuigend maar wel sterk in het laatste deel
Recensie door Menno Hartman

Coen Peppelenbos debuteerde onlangs met de roman Victorie, een roman in drie delen. In het eerste deel wordt Merijn – broer van de hoofdpersoon – gevolgd nadat bekend is geworden dat de hoofdpersoon, Victor, dood is.

Het tweede deel van de roman gaat over Sarah. We volgen er de gedachten van een leraar Engels, die in zijn huis dit meisje vasthoudt, het vriendinnetje van Merijn en waarin duidelijk wordt dat deze Ten Haaf, Merijn gedood heeft door een grote steen naar hem te gooien, nadat hij hem met een camera had gezien.

Lees meer