Grunberg rond de wereld

Tijdens het schilderen bevlekte ik per ongeluk een stukje muur van hotel Stern. Een stukje Tapijt.Ik was bezig aan een schilderij dat voornamelijk bestond uit de tekst:’Mijn schilderijen hebben wat mijn literatuur zo mist: diepgang.’ Toen gebeurde het. Ik had er nog wel kranten onder gelegd, maar als ik een penseel in mijn hand heb, ben ik niet te houden.

In Grunberg rond de wereld bericht de altijd onderweg zijnde Arnon Grunberg over zijn hotelbezoeken, ontmoetingen met redacteuren en uitgevers, nieuwe en oude liefjes, gestrande projecten en verder eigenlijk alles wat er in een schrijversleven mis kan gaan. In fragmenten die eerder te lezen waren als losse stukjes in het NRC Handelsblad gunt Grunberg ons een blik in zijn literaire keuken. Zelf zegt hij ‘Ik leef van de verhalen van anderen. Ik kan het me niet permitteren de hele dag achter mijn bureau te zitten. Dan zou ik de verhalen van kakkerlakken en muizen moeten opschrijven.’ En daarom is de beste man altijd onderweg, op zoek naar verhalen van anderen. Kenmerkend voor deze verhalen zijn de absurde verbindingen tussen schijnbaar onverenigbare werelden. Oude vrouwen die boerend op de grond van een restaurant liggen, sm-praktijken in hotelkamers, meisjes die afspreken om samen kleding te jatten,  Grunberg zelf die een dag lang denkt dat hij dood is en filmproducenten die hem aanpraten dat hij het scenario van een Japanse vechtfilm moet gaan schrijven.
Naast de literaire praktijk die hem in de weg zit, zitten vrouwen hem nog veel meer in de weg. Een keur aan vrouwen loopt de verhalen in en even snel weer uit. Vriendin Soepstengel (‘Dag Soepstengel,’ zei ik, ‘zoals andere mensen de verf van hun muren krabben, zo krab jij het geld van mijn bankrekening.’), Valery, Wendy, Anne, Elayne, Francesca Vongole en Aap. Maar het meest zit Grunberg zichzelf in de weg. ‘Leven was een gerecht dat mij niet smaakte. Ik had het dag in dag uit gegeten. Nu wilde ik aan de dood knabbelen.’
In de verhalen herkennen we stijloefeningen voor zijn romans. Zo vertelt Grunberg aan zijn advocaat Silverman: ‘Ik slaap op een ligbank onder de kapstok.‘ Een situatie die we later bij de hoofdpersoon van de De Asielzoeker uitgewerkt terugvinden.
In het boek zitten ook een aantal gemeenplaatsen zoals de uitreiking van de AKO- literatuurprijs, een jaar geleden. Ik herinner mij dat Grunberg niet bij de uitreiking aanwezig was en dat daar in de wandelgangen toch wel schande van werd gesproken: hij zou te lui zijn om de prijs op te halen. In werkelijkheid beleefde Grunberg naar eigen zeggen de eenzaamste dag uit zijn leven. Zoals afgesproken zat hij thuis achter de computer om na de uitslag per e-mail te kunnen reageren op vragen en felicitaties. De vragen bleven uit. Daarna moest hij naar een café om de hoek waar een fotografe en een correspondente van de Volkskrant op hem wachtten. Na een kwartier stond hij weer op straat. Die avond werd zijn etentje met een Russin afgeblazen en moest hij noodgedwongen zijn eigen feestje vieren. 

 ‘…Mag ik me even voorstellen? Ik ben Arnon Grunberg, ik heb zojuist een ton en een kikker gewonnen, ik zou het zeer op prijs stellen als u met mij een hapje zou willen eten. Geheel vrijblijvend natuurlijk. Ik moet nog werken vanavond.’
De Dame keek mij aan en zei: ‘Wat een vriendelijk aanbod. Maar ik heb met vrienden afgesproken. In ieder geval gefeliciteerd.’
‘Dank u,’ zei ik, ‘dank u,’ en ik ging weer op mijn plaats zitten.

AV

Grunberg rond de wereld
Arnon Grunberg
Nijgh & Van Ditmar
€ 17,50

 

Recent

14 september 2018

Een meer van wanhoop

Literair Nederland - 10 jaar geleden

03 oktober 2008

Niet overtuigend maar wel sterk in het laatste deel
Recensie door Menno Hartman

Coen Peppelenbos debuteerde onlangs met de roman Victorie, een roman in drie delen. In het eerste deel wordt Merijn – broer van de hoofdpersoon – gevolgd nadat bekend is geworden dat de hoofdpersoon, Victor, dood is.

Het tweede deel van de roman gaat over Sarah. We volgen er de gedachten van een leraar Engels, die in zijn huis dit meisje vasthoudt, het vriendinnetje van Merijn en waarin duidelijk wordt dat deze Ten Haaf, Merijn gedood heeft door een grote steen naar hem te gooien, nadat hij hem met een camera had gezien.

Lees meer