28 april 2003

Wolfstonen

Later zeiden ze dat het noodlot als een zwartgele, dreigende lucht boven de stad hing. Om drie uur 's middags ging de straatverlichting al aan. Honden gromden klagerig, katten kropen weg, de vogels zwegen. In werkelijkheid, zij het een werkelijkheid die voorbij was, scheen die dag volop de zon. Op de rand van het platte dak was een vlag geplaatst maar er stond geen wind zodat het doek slap naar beneden hing, lusteloos vond een overbuurvrouw, maar dat was onzin, bedacht ze, want een vlag had geen gevoel, ook niet als een windvlaag haar af en toe opschrikte, alsof ze angstig droomde over een stormachtige dag waarop ze het klapperend wapperen en de schurende pijn van het rafelen niet kon stoppen.

Eerst is er het gat. Hebben daar ooit huizen gestaan? In de kleurrijke volksbuurt wordt hierover al jaren gespeculeerd. Dan, op een dag, verrijst een eigentijds appartementencomplex, met veel glas en aluminium. Acht bewoners nemen hun intrek in de zes wooneenheden: een ouder echtpaar met een kwetsbaar verleden, een ingenieur werkend aan zijn proefschrift over mislukte uitvindingen, een wereldvreemde musicus met een bijzondere ambitie, een journaliste in relatienood, een vrouw die zich afsluit uit onvrede met haar grote borsten, en een academisch echtpaar waarvan de man al snel vergaderingen belegt. Want er gebeuren rare dingen in en rond dit gebouw…

Wolfstonen,de nieuwste roman van AKO-prijswinnaar Herman Franke, beschrijft op spannende en invoelende wijze de lotgevallen van de bewoners, steeds vanuit hun eigen perspectief. Het zijn complexe geschiedenissen van mannen en vrouwen met ieder hun eigen verleden. Daarnaast worden, soms liefdevol, soms ontluisterend, de omwonenden beschreven, eenvoudige mensen die grote moeite hebben met de komst van deze gegoede burgers. Een jongen en een meisje kijken engelachtig toe. Gaandeweg loopt de spanning tussen beide groepen op en werkt de roman toe naar een ontlading die de lezer verbijsterd achterlaat.

Herman Franke (1948) was een vooraanstaand criminoloog toen hij zijn wetenschappelijke carrière opgaf voor het schrijverschap. In 1998 won hij de AKO Literatuurprijs voor zijn roman De verbeelding. Eerder schreef hij de romans Weg van loze dromen en Nieuws van de nacht, en de essaybundel De tuinman en de dood van Diana.

Wolfstonen
Herman Franke
uitg. Podium, 2003
512 pagina's

Recent

11 augustus 2017

Zorgenkind of zondagskind

7 augustus 2017

Een kanjer

4 augustus 2017

Wondranden

Literair Nederland - 10 jaar geleden

27 augustus 2007

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Dat klinkt toch goed nietwaar? Helaas, we worden wel meegenomen maar niet naar het bovengenoemde. Natuurlijk komen deze gebieden wel voor in het boek maar het frappante is dat ik heel veel over het reizen zelf heb gelezen maar weinig over het land.

Lees meer