21 mei 2007

Tijdschrift Torpedo

Er is een nieuw tijdschrift: Torpedo. ‘Onderhoudend, avontuurlijk, diepgaand’, zoals de ondertitel vermeldt. En ook : ‘100% columnvrij! Géén website! Géén rubriekjes!’ Het ziet er mooi uit, aantrekkelijk. Uit de inhoudsopgave blijkt dat bekende en minder bekende schrijvers, dichters, journalisten en fotografen een bijdrage leveren, op voorwaarde dat het ‘de werkelijkheid’ weergeeft. Non-fictie dus, Torpedo is een non-fictie tijdschrift. Ik ben maar gewoon bij het begin begonnen, eerst een korte mededeling van de redactie, en toen ‘De eerste reportage’ van A.L.Snijders. Over boer Bolink en zijn melkrobot. Snijders observeert en schrijft met gevoel, biedt ons op heel subtiele wijze een kijkje in de keuken van de hedendaagse boer, doet, zonder sentimenteel te worden, verslag van een bedrijf en een leven. Prachtig vind ik het. Snijders is geen onbekende, maar ík kende hem niet. Nu wel, meer van lezen dus. De volgende bijdrage is van Aukelien Weverling, die verslag doet van haar ervaringen in de virtuele wereld ‘Habbo Hotel’ voor tieners en pubers, vergelijkbaar met het ‘second life’ spel voor volwassenen. Wat leven we toch in een bizarre wereld. Van H.J.A.Hofland lees ik het eerste deel van zijn memoires, hoe hij als student bij het Algemeen Handelsblad belandt om de journalistiek nooit meer de rug toe te keren. Hoe hij Jean-Paul Sartre opbelde. Hoe hij kennismaakte met café Scheltema. De man is een verteller die al zo lang in dat wereldje meedraait dat hij genoeg stof heeft om de komende jaren een bijdrage te blijven leveren. Wordt vervolgd neem ik aan. Er staan ook twee fotoreportages in. ‘Priscilla & Hoessein’ van Martijn van de Griendt wordt kort ingeleid door de fotograaf, maar eigenlijk behoeven de foto’s geen commentaar. Zoek het verhaal, kan niet missen. De andere fotoreportage is van Chris de Bode. Het zijn beelden van wielrenners tijdens minder bekende wielerrondes overal ter wereld, op onverwachte plaatsen en in ongebruikelijke posen. En zo lees ik gretig het hele tijdschrift door, met in totaal dertien bijdragen. Het geheel is gevarieerd – qua onderwerpen (actueel en geschiedkundig), qua schrijfstijl (literair en journalistiek), qua medewerkers (bekend en minder bekend) – mooi vormgegeven en met zorg uitgegeven. Een no-nonsense, literair non-fictie tijdschrift. Ik vind het een aanwinst.

ST

Torpedo Redactie: Mirjam Bosgraaf, Daan Dijksman, Carel Helder Uitgegeven bij Nijgh&Van Ditmar, € 9,95 Ik heb niet kunnen vinden hoe vaak het gaat verschijnen.

Recent

20 september 2017

In de huid van een leeuwin

19 september 2017

Nieuw leven beschreven

18 september 2017

Dichter van de werkelijkheid

16 september 2017

Een week lang feest

Literair Nederland - 10 jaar geleden

24 september 2007

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter. Soms reed je wel drie keer per dag op die bakfiets langs. Ik vond je koddig en stoer met je houtje-touwtjejas aan en je mutsje op. Je was toen al een apart type. Ik was vijftien jaar en had wat je noemt een voorspellende blik. Ik herinner mij dat ik, nadat je weer langs was gekomen, mijn moeder vertelde dat wij zouden trouwen en een kind zouden krijgen. Mijn moeder was het gewend dat ik zulke dingen zei. Ik had vaker van die voorspellingen, soms ook over de dood. Dat vond ze eng."

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter.

Lees meer