14 mei 2007

Standplaats Paramaribo, Nina Jurna

Met Standplaats Paramaribo biedt Nina Jurna een heel frisse blik op het wonen en werken in Suriname. Haar invalshoek is anders dan gebruikelijk. Ze is geen betweter uit Nederland die even komt vertellen hoe het allemaal moet, maar ze is ook nog niet dusdanig opgeslokt door de Surinaamse samenleving dat ze er geen afstand meer van kan nemen. Eigenlijk verkeert de schrijfster/journaliste in een situatie waarin heel erg veel Surinamers zich bevinden: tussen wal en schip. Afhankelijk van wat ze die dag gepresteerd heeft, is Nina het ene moment een echte Surinaamse sisa (zuster), maar even later kan dat omslaan en is ze een landverraadster die met de bakra’s (witte mensen) heult. Nina slaagt er in die ietwat schizofrene positie te beschrijven zonder ook maar een zweem van gekwetstheid of zeurderigheid.

“Typisch voor deze verwarring was wat er in 2001 gebeurde bij de opening van het voetbalstadion van Clarence Seedorf in het district Para. Voor die gelegenheid namen de Suriprofs, waar Surinaams-Nederlandse professionals zoals Davids, Kluivert en Seedorf zelf in spelen, het op tegen de Surinaamse landskampioen. Toen de Suriprofs een doelpunt scoorden, zette Seedorf een punt bij het bordje ‘thuis’. Volgens de Surinaamse tegenstanders speelden de Suriprofs echter uit omdat ze uit Nederland kwamen, en speelden zij juist thuis. Seedorf was het daar niet mee eens: hij speelde met zijn Suriprofs ‘thuis’, het was immers zijn stadion. Het blijft een eeuwige discussie: ben je wel Surinamer als je een Nederlands paspoort hebt?”

Na haar eerste bezoek aan Suriname in 1995, vestigt Jurna zich in 2000 in Suriname, het land waar haar voorouderlijke wortels liggen, al is zij in een Nederlands gezin opgegroeid. Als verslaggeefster voor RTL verovert zij zich een plaats in de Surinaamse mediawereld, en daarmee ook in de maatschappij. Zij ontmoet haar huidige levenspartner Dave Edhard, en inmiddels zijn zij de trotse ouders van dochter Leila en zoon Zen. Ook hebben Nina en Dave een eigen bedrijf, Fawaka Creations.

Hoewel Standplaats Paramaribo heel vlot leest en steeds blijft boeien, kabbelt het soms een beetje teveel voort. Het ene verhaal glijdt over in het andere, en hier en daar had een duidelijker context/structuur kunen bijdragen om het anecdotische plaats te laten maken voor diepgang. Een enkele keer heb ik als lezer het gevoel dat het verhaal niet afgerond is, dat de clue me onthouden wordt. Een ander minpuntje is het zeer overvloedig gebruik van de verleden tijd waar dat niet nodig is.

Mijn eindoordeel is echter dat het boek van Nina Jurna een heel openhartig kijkje in de Surinaamse samenleving biedt. Een absolute aanrader voor mensen die het land willen bezoeken, maar ook voor hen die er wonen en even op een andere, heel eerlijke, manier naar dit samenspel van mensen en culturen willen kijken, deze krioelende micro-cosmos waar wij deel van uit maken. Heel mooi vind ik de stukjes die enerzijds ‘typisch Nina’ zijn, maar anderzijds zo haarscherp weergeven wat er hier speelt. Zoals wanneer zij beschrijft dat zij, wanneer zij nog niet in Suriname woont, ter verlichting van haar heimwee-pijn ettelijke ‘nepboekingen’ doet bij de Surinaamse luchtvaartmaatschappij SLM. Of hoe ze met een zeer sportieve outfit naar een receptie van de ambassade gaat omdat er ‘wandelkostuum’ op de uitnodiging staat.

Van onze correspondent. Standplaats Paramaribo, Nina Jurna. Amsterdam, KIT Publishers, 2007. 

Recent

11 augustus 2017

Zorgenkind of zondagskind

7 augustus 2017

Een kanjer

4 augustus 2017

Wondranden

Literair Nederland - 10 jaar geleden

27 augustus 2007

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Dat klinkt toch goed nietwaar? Helaas, we worden wel meegenomen maar niet naar het bovengenoemde. Natuurlijk komen deze gebieden wel voor in het boek maar het frappante is dat ik heel veel over het reizen zelf heb gelezen maar weinig over het land.

Lees meer