Thea Doelwijt ‘Suriname blijft mijn inspiratie’

door Marieke Visser

‘Ik weet écht niet meer wat ik allemaal gedaan heb!’ Thea Doelwijt (1938, Den Helder) is een Surinaamse schrijfster/theatermaakster die haar sporen meer dan verdiend heeft, zowel in de literatuur als in de theaterwereld. Tegenwoordig geniet ze grote bekendheid vanwege de jeugdboeken die de laatste jaren verschenen: O sekoer! Help! en Stop je hoofd niet in een spinnenweb. In Suriname is het vooral haar theater- en cabaretwerk, waar haar naam mee geassociëerd wordt. Met name de vele theaterproducties van het Doe-theater roepen warme herinneringen op. Populaire bloemlezingen die Doelwijt in de jaren zeventig samenstelde worden vandaag de dag nog steeds gebruikt: Kri! Kra! Proza van Suriname (1972), Geen geraas of getier (1974) en Rebirth in Words (1981).

Theadora Christina Doelwijt is de dochter van een Nederlandse moeder en een Surinaamse vader. Ze vertrok in 1961 naar Suriname om te werken als journalist voor onder meer dagblad Suriname. Zij was redactielid van het literair tijdschrift Moetete (1968-1969). Doelwijt schreef twee boeken voor volwassenen die nog altijd geliefd zijn bij de Surinaamse lezers: de novelle Wajono (1969) en de thriller Toen Mathilde niet wilde … (1972). Het eerste boek beschrijft de problematische ontmoeting tussen de stille wereld van het ongerepte binnenland en de chaotische wereld van de drukke stad. In de jaren zeventig en tachtig schreef Doelwijt een groot aantal toneelstukken, musicals en cabaretteksten, vooral voor het Doe-theater, onder meer Land te koop (1973). Ook in de afgelopen jaren was Thea betrokken bij theaterproducties, zoals Na Gowtu Du en Na Diamanti Du.

Sinds december 1983 woont Thea in Amsterdam. Ze keert regelmatig terug naar Suriname. ‘Ik schrijf altijd weer over Suriname. Ik heb nooit voor Nederland gekozen. Nooit over, noch voor Nederland geschreven. Suriname blijft mijn inspiratie.’
Thea Doelwijt is niet vast te pinnen op één bezigheid. Zo werkte ze mee aan een project van Berith Danse: ‘Het slavernijmoment, een soort woordspeling naar aanleiding van het ‘Slavernijmonument’. Berith Danse wilde iets met het thema slavernij doen, ze had ook contact met Afrikaanse dansers. Ik heb iets geschreven over Misi Bethania, geïnspireerd door mijn grootmoeder.’

Samen met Norine Baarn, Irene Baarn en nog een aantal andere vrouwen maakte Thea een stuk dat opgevoerd werd in Amsterdam. Later is het herhaald in Zeeland, met Zeeuwse Surinamers als acteurs. Berith Danse zou het stuk graag naar Suriname brengen. De speellocatie is een belangrijk onderdeel van de voorstelling, het stuk speelt zich af op verschillende plekken.

In 1974 ontving Thea Doelwijt de Gouverneur Currieprijs. In 1989 kreeg zij een Award voor haar verdiensten voor de Surinaamse cultuur. Sinds 1998 is ze lid van de Maatschappij der Nederlands Letterkunde.

 

 

Recent

11 december 2019

De dromende dichter

Literair Nederland - 10 jaar geleden

14 december 2009

door Karel Wasch

Eindelijk is er dan een biografie over Johnny van Doorn (1944 – 1991). Hoe men ook over hem moge denken, dat hij een unieke plaats inneemt in de Nederlandse literatuur staat buiten kijf. De titel verwijst naar een libretto, dat zelden werd opgevoerd maar dat door Van Doorn van tekst werd voorzien.

Opgegroeid in een burgerlijk milieu in Arnhem in de vroege jaren vijftig ontworstelt hij zich aan school, wordt afgekeurd voor militaire dienst, ontloopt een eventuele baantjescarrière en kiest voor een vlucht naar voren.

Lees meer