Stefan Hertmans

Hoewel Stefan Hertmans zichzelf aanvankelijk typeerde als een dichter en essayist, debuteerde hij in 1981 met de experimentele roman Ruimte, die onmiddellijk bekroond werd met twee debuutprijzen. Het vroege werk van Hertmans wordt ? net als Ruimte ? gekenmerkt door een experimenteel karakter en hoewel zijn latere werk gemakkelijker leesbaar wordt, blijft het experimenteren met woorden en beelden een belangrijk element van zijn werk. 

Hertmans werd geboren in 31 maart 1951 in Gent en studeerde Germaanse talen aan de Universiteit van Gent. Sinds 1990 is hij docent kunstagogiek en tekstanalyse aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Gent. Sinds kort woont Hertmans in de buurt van Brussel.

Hij publiceerde romans, verhalenbundels, scherpzinnige essays en een opmerkelijk aantal dichtbundels. Hertmans levert kritische bijdragen aan tal van periodieken zoals Nieuw Wereldtijdschrift, De Gids, De Groene Amsterdammer en De Morgen. 

Tot zijn prozawerk behoort naast zij debuutroman Ruimte nog de verhalenbundel Gestolde wolken (1987), die werd bekroond met de Multatuliprijs. Het titelverhaal van De grenzen van woestijnen (1989) werd gepubliceerd in The Review of Contemporary Fiction in 1994. Met Naar Merelbeke (1994) schrijft Hertmans een ironische ‘autobiografische leugen’. Deze roman werd voor de Libris- en ECI-prijs genomineerd. Bart Vervaeck in De Morgen: ‘Naar Merelbeke is even fris en tintelend als champagne, beroezend en betoverend. Maar de roes heeft iets van het delirium, de betovering iets van een vloek. Het is die combinatie die de kracht uitmaakt van dit boek’.

In 1995 sleepte Hertmans de Driejaarlijkse Prijs van de Vlaamse Gemeenschap (de vroegere Staatsprijs) in de wacht voor de gedichtenbundel Muziek voor de overtocht (1995). Dezelfde bundel werd tevens voor de VSB-poëzieprijs genomineerd. Eerder al kreeg de dichter naar aanleiding van Bezoekingen (1988) de Arkprijs van het Vrije Woord en de Interprovinciale Prijs voor Letterkunde (1989). De afgelopen jaren verschenen nog Het narrenschip (1990), Verwensingen (1991), Francesco’s paradox (1996) en Annunciaties (1997). 

‘Over actualiteit, kunst en kritiek’: zo luidt de ondertitel van Hertmans essaybundel Fuga’s en pimpelmezen van 1995. Nieuw Wereldtijdschrift over Fuga’s en pimpelmezen: ‘Stefan Hertmans is een niet ongevaarlijk essayist. (…) Daarbij is hij bedreven in het kijken in romans, het lezen in schilderijen, het navertellen van muziek, en bij dat alles in de nodige goddeloosheid om mythologieën te ontluisteren en te seksualiseren en over vandaag te laten gaan’.

Zijn brede cultuurhistorische beschouwingen met een sterke semiotische en intertextuele inslag werden gebundeld in Oorverdovende steen (1988), Sneeuwdoosjes (1989). In Steden (1998), een bundeling reisverhalen ontmoet Hertmans grootheden uit de wereldliteratuur in Brussel, Amsterdam, Dresden, Triëst, Venetië, Wenen en Sydney. 

Op  http://digitaalbrussel.vgc.be/webpages/bib/hob2000/hertmans.htm is een volledige bibliografie van het werk van Hertmans te vinden. 

AMvdP

Bronnen:
http://digitaalbrussel.vgc.be/webpages/bib/hob2000/3auteurs.htm#stefan en http://www.kunstbus.nl/index.html?http://www.kunstbus.nl/verklaringen/stefan+hertmans.html

Recent

Literair Nederland - 10 jaar geleden

28 oktober 2010

Recensie door: Albert Hogeweij
Recensie door Albert Hogeweij

In het Haydn-jaar 2009 liet Dimitri Verhulst zich op verzoek van het Ensor Strijkkwartet inspireren door Die sieben letzten Worte unseres Erlösers am Kreuze van Joseph Haydn. De wens van het strijkkwartet was om deze muziek eens ontkoppeld te zien van het religieuze gegeven, en de zeven laatste zinnen die Christus aan het kruis sprak te benaderen vanuit de realiteit van alledag anno nu. Wie het werk van Verhulst ook maar enigszins kent, weet dat de aardse realiteit bij hem geborgen is.

Lees meer