Stefan Hertmans

Hoewel Stefan Hertmans zichzelf aanvankelijk typeerde als een dichter en essayist, debuteerde hij in 1981 met de experimentele roman Ruimte, die onmiddellijk bekroond werd met twee debuutprijzen. Het vroege werk van Hertmans wordt ? net als Ruimte ? gekenmerkt door een experimenteel karakter en hoewel zijn latere werk gemakkelijker leesbaar wordt, blijft het experimenteren met woorden en beelden een belangrijk element van zijn werk. 

Hertmans werd geboren in 31 maart 1951 in Gent en studeerde Germaanse talen aan de Universiteit van Gent. Sinds 1990 is hij docent kunstagogiek en tekstanalyse aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Gent. Sinds kort woont Hertmans in de buurt van Brussel.

Hij publiceerde romans, verhalenbundels, scherpzinnige essays en een opmerkelijk aantal dichtbundels. Hertmans levert kritische bijdragen aan tal van periodieken zoals Nieuw Wereldtijdschrift, De Gids, De Groene Amsterdammer en De Morgen. 

Tot zijn prozawerk behoort naast zij debuutroman Ruimte nog de verhalenbundel Gestolde wolken (1987), die werd bekroond met de Multatuliprijs. Het titelverhaal van De grenzen van woestijnen (1989) werd gepubliceerd in The Review of Contemporary Fiction in 1994. Met Naar Merelbeke (1994) schrijft Hertmans een ironische ‘autobiografische leugen’. Deze roman werd voor de Libris- en ECI-prijs genomineerd. Bart Vervaeck in De Morgen: ‘Naar Merelbeke is even fris en tintelend als champagne, beroezend en betoverend. Maar de roes heeft iets van het delirium, de betovering iets van een vloek. Het is die combinatie die de kracht uitmaakt van dit boek’.

In 1995 sleepte Hertmans de Driejaarlijkse Prijs van de Vlaamse Gemeenschap (de vroegere Staatsprijs) in de wacht voor de gedichtenbundel Muziek voor de overtocht (1995). Dezelfde bundel werd tevens voor de VSB-poëzieprijs genomineerd. Eerder al kreeg de dichter naar aanleiding van Bezoekingen (1988) de Arkprijs van het Vrije Woord en de Interprovinciale Prijs voor Letterkunde (1989). De afgelopen jaren verschenen nog Het narrenschip (1990), Verwensingen (1991), Francesco’s paradox (1996) en Annunciaties (1997). 

‘Over actualiteit, kunst en kritiek’: zo luidt de ondertitel van Hertmans essaybundel Fuga’s en pimpelmezen van 1995. Nieuw Wereldtijdschrift over Fuga’s en pimpelmezen: ‘Stefan Hertmans is een niet ongevaarlijk essayist. (…) Daarbij is hij bedreven in het kijken in romans, het lezen in schilderijen, het navertellen van muziek, en bij dat alles in de nodige goddeloosheid om mythologieën te ontluisteren en te seksualiseren en over vandaag te laten gaan’.

Zijn brede cultuurhistorische beschouwingen met een sterke semiotische en intertextuele inslag werden gebundeld in Oorverdovende steen (1988), Sneeuwdoosjes (1989). In Steden (1998), een bundeling reisverhalen ontmoet Hertmans grootheden uit de wereldliteratuur in Brussel, Amsterdam, Dresden, Triëst, Venetië, Wenen en Sydney. 

Op  http://digitaalbrussel.vgc.be/webpages/bib/hob2000/hertmans.htm is een volledige bibliografie van het werk van Hertmans te vinden. 

AMvdP

Bronnen:
http://digitaalbrussel.vgc.be/webpages/bib/hob2000/3auteurs.htm#stefan en http://www.kunstbus.nl/index.html?http://www.kunstbus.nl/verklaringen/stefan+hertmans.html

Recent

2 december 2019

Taal moet swingen

Literair Nederland - 10 jaar geleden

06 december 2009

door Marjolein Paalvast

Er was eens een burggraaf die Medardo van Terralba heette. Hij leefde lang, lang geleden in een land ver hiervandaan. Op een dag sloot hij zich aan bij de keizerlijke troepen en trok ten strijde tegen de Turken. Medardo’s deelname aan de oorlog was echter slechts van korte duur: een Turkse kanonskogel kliefde hem in twee precies gelijke helften, die onafhankelijk van elkaar voortleefden. Nu gebeurde het, jaren later, dat de twee burggraven verliefd werden op hetzelfde meisje: Pamela, een herderinnetje.

Lees meer