24 oktober 2005

Esther Gerritsen

Esther Gerritsen (1972) studeerde in 1995 af aan de nieuwe studierichting Dramaschrijven en Literaire vorming van de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht.
Nadat Esther Gerritsen afstudeerde aan de HKU komt haar carrière in een stroomversnelling. Niet alleen schrijft ze tal van theaterteksten voor gezelschappen als: Huis aan de Amstel, ’t Syndicaat, Toneelgroep Amsterdam en theaterwerkplaats Het Gasthuis, ze zet ook haar eerste schreden op het literaire pad/ Ze publiceert in het tijdschrift Zoetermeer een viertal verhalen en gaat voor Rails schrijven. In 2000 debuteert ze bij uitgeverij De Geus met de verhalenbundel Bevoorrecht Bewustzijn. In september 2001 ontvangt zij het Charlotte-Köhlerstipendium, een jaarlijks stipendium dat bestemd is voor een veelbelovend beginnend toneelschrijver. In oktober 2002 verschijnt haar roman Tussen Een Persoon. Tussen Een Persoon is een intrigerende monoloog van een vrouw die wil dat het leven stopt op het hoogtepunt, en daartoe haar vriend opsluit op zolder. In haar eerste roman laveert Gerritsen behendig tussen wanhoop, waanzin en vervreemding ? elementen die ook in haar proza- en toneelwerk prominent aanwezig zijn. In 2004 verschijnt Toneel, een gebundelde verzameling van haar toneelteksten die zich prima zelfstandig laten lezen. Onlangs verscheen Normale dagen, haar tweede roman die handelt over een dramaturge, Lucie, die net begonnen is aan haar eerste toneelstuk, dat handelt over de beruchte Amerikaanse terrorist Timothy McVeigh. Deze op verbeelding en mythe berustende verre werkelijkheid wordt afgewisseld met de alledagelijkse werkelijkheid waarin haar grootvader op sterven ligt. In al haar boeken tast Gerritsen de grenzen van het cerebrale af en toont zij de schrijver een strikt particuliere innerlijke wereld waarin waanzin en vervreemding continu op de loer liggen. In interviews betoont Gerritsen zich een vermoeiende maar fascinerende vrouw die zichzelf tot het uiterste ingraaft in haar eigen denkwereld.

DdH

Recent

15 november 2017

Een portret in stukjes

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 november 2007

Een aantal jaren geleden heb ik een boek gelezen getiteld De kunst van het niets doen. Veel mensen reageerden met: "Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen." Daar ging het boek echter helemaal niet over. Dat boek ging over Taoïsme en de gebeurtenissen in je leven op je af laten komen, van alle kanten bekijken, en dan weer verder gaan met je leven. Niet steeds in willen grijpen, dingen naar je hand willen zetten of bezweren. In het nu leven, de weg gaan die klaarblijkelijk zo moet zijn. Bij dit boek reageren mensen hetzelfde "Dat is toch dat boek van die dominee die niet in God gelooft? Dat is toch die atheïst?." Opschudding alom.

Een aantal jaren geleden heb ik een boek gelezen getiteld De kunst van het niets doen. Veel mensen reageerden met: "Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen." Daar ging het boek echter helemaal niet over. Dat boek ging over Taoïsme en de gebeurtenissen in je leven op je af laten komen, van alle kanten bekijken, en dan weer verder gaan met je leven. Niet steeds in willen grijpen, dingen naar je hand willen zetten of bezweren.

Lees meer