Hans Vervoort

Hans Vervoort werd op 22 april 1939 geboren in Magelang (Indonesië) als zoon van een KNIL-militair. Zijn eerste jeugdherinneringen deed hij op in een Japans interneringskamp. Na de oorlog woonde het gezin in Makassar en Soerabaja. Het gezin kwam pas in 1953, geruime tijd na de grote uittocht uit Indonesië, naar Nederland. Hans maakte in Amsterdam de HBS af en werkte vervolgens ruim twee jaar als assistent-accountant, vervulde zijn dienstplicht en ondernam een poging tot een wereldreis, die echter al bij de eerste heuvels in Noord-Frankrijk strandde. De Solex begaf het en de schriftelijke cursus autogeen lassen die hij bij zich had om onderweg in zijn onderhoud te voorzien, zat nog ongelezen in de envelop. Als een lange donkere tunnel heeft hij later deze jaren beschreven, de heimwee naar Indonesië overheerste alles.

In 1961 kwam hij mismoedig en bij toeval in het marktonderzoek terecht, destijds een piepjong vak. Schrijven was altijd al zijn grote passie geweest, en met cijfers omgaan kon hij goed. De studie andragogie, die hij overigens in 1970 na het kandidaatsexamen afbrak, voegde de benodigde psychologische en sociologische kennis toe.

In 1967 richtte Hans Vervoort met drie collega’s een eigen markt- en opinieonderzoek-bureau op: Inter/View. Dat bureau werd van meet af aan een veel groter succes dan ze verwacht of nodig hadden en dat kwam Hans eigenlijk slecht uit. Eind 1966 was hij na enkele inzendingen namelijk redacteur geworden van het roemruchte literaire studentenblad Propria Cures, dat hem het podium bood om als schrijver voor de dag te komen. Hij moest echter al na een jaar afhaken omdat het bedrijf werd overspoeld met werk. Toch bleef hij nog wel publiceren. Stukjes op de achterpagina van de Nieuwe Linie, een aantal columns in Vrij Nederland, en recensies in NRC, Het Parool en Vrij Nederland.

Op verzoek van de jonge uitgeverij Thomas Rap maakte hij samen met Gerrit Heijmenberg in 1970 het Klein Nederlands Soldatenboek. En in hetzelfde jaar verscheen Kleine Stukjes om te Lezen, een bundel van de korte en zeer korte verhalen die hij in Propria Cures had gepubliceerd. In 1970 werd hij zelfs voor de tweede keer redacteur van Propria Cures, een unicum in de geschiedenis van dit eigengereide blad. Drukke werkzaamheden als mededirecteur van een succesvol bureau, een studie, een gezin met kinderen en de schrijverij vergden na enkele jaren hun tol en Hans Vervoort besloot Inter/View te verlaten.

In 1974 vertrok hij met vrouw en kinderen voor een lange vakantie naar Indonesië. Deze ‘sentimental journey’ bevrijdde hem definitief van zijn heimwee: het Indonesië van nu was zijn land niet meer. In Vanonder de Koperen Ploert deed hij verslag van deze drie maanden durende tocht. Na de roman Zonder Dollen die in 1974 verscheen (en later werd verfilmd met Peter Faber in de hoofdrol) werd ook dit boek uitstekend ontvangen.

Hans Vervoort trad medio 1975 als bedrijfsmarktonderzoeker in dienst van de Weekbladpers, in de hoop in deze tachtig-procent-baan wat meer rust en tijd te vinden voor het schrijven. In 1977 verscheen de roman Zwarte Rijst en in 1980 Met Stijgende Verbazing, door veel critici beschouwd als zijn beste roman tot dan toe. Tussendoor schreef hij samen met zijn vrouw de biografie van Sicco Roorda van Eysinga (Zijn eigen vijand), vriend en tijdgenoot van Multatuli en schrijver van het beruchte pamflet ‘Koning Gorilla’.

In de loop van de tijd werd Hans Vervoort toch weer opgeslokt door het werk en in 1988 kreeg hij het verzoek om uitgever te worden van de cultuur/opiniebladen-groep van de Weekbladpers. Hij was het eeuwig schipperen tussen het uitgeverswerk en de behoefte om te schrijven zat en besloot daarom een aantal jaren het werk voorrang te geven. Afgesproken werd dat hij dat vijf jaar zou doen. In 1993 waren de afgesproken vijf jaar om en kon Hans afhaken. Maar het directieteam was zo op elkaar ingespeeld geraakt dat gekozen werd voor een alternatief: hij kreeg drie maanden onbetaald verlof om een roman te schrijven (Zonnige perioden, 1994) en zette daarna zijn werk als uitgever voort. In 1996 deed hij ten slotte toch de stap terug en sinds hij in april 2000 met VUT ging is het schrijven zijn fulltime bezigheid. In 2001 verscheen de roman Eerlijk is Vals, in januari 2003 de verhalenbundel Geluk is voor de dommen en in 2004 de autobiografie Kind van de Oost.

Hans Vervoort werkt o.a. geregeld mee aan het VPRO-programma Radio Music Hall. Naast publiceren houdt Hans Vervoort zich bezig met het ontwikkelen van een Internet Boekenzoekmachine. Hij schreef hierover in juni 2002 een artikel in De Groene Amsterdammer, naar aanleiding van de rampzalige toptien-ontwikkelingen in de boekenbranche.

Publicaties
1970 Klein Nederlands Soldatenboek (compilatie)
1970 Kleine stukjes om te lezen (zeer korte verhalen)
1973 Heden mosselen morgen gij (verhalen)
1974 Zonder dollen (roman)
1975 Vanonder de koperen ploert (reisverhaal)
1977 Zwarte rijst (roman)
1979 Sicco Roorda van Eysinga: zijn eigen vijand (biografie)
1980 Met stijgende verbazing (roman)
1983 Een zomer apart (roman)
1988 Het tekort (roman)
1994 Zonnige perioden (roman)
2001 Eerlijk is vals (roman)
2003 Geluk is voor de dommen (verhalen)
2004 Kind van de Oost (autobiografie)

Bron en meer informatie: http://www.hansvervoort.nl/
Link naar artikel in de Groene Amsterdammer: http://www.groene.nl/2002/0224/hv_schrijver.html

 

Recent

4 december 2018

Verglijden van de tijd

3 december 2018

Er was eens ...

Literair Nederland - 10 jaar geleden

12 december 2008

Recensie door Dominique Rothengatter
Recensie door Dominique Rothengatter

Onderhoudende en dikwijls humoristische schets over Suriname

‘Suriname in het hart’, is een onderhoudend boek, dat in reportageachtige stijl een persoonlijke schets geeft van de ervaringen van een journalist en zijn gezin in het hedendaagse Suriname. Als lezer maak ik gaandeweg kennis met de taal, cultuur, journalistieke en de politieke situatie door de ogen van een ‘bakra’ (‘…een bleke Hollander…’). De rode draad door dit verhaal is de liefde voor Suriname van de freelance journalist Diederik Samwel en zijn vrouw Mirjam en hun kinderen Rover, Momo, Sigi en Donna voor dit relaxte maar ook eigenzinnige land.

Lees meer