Mustafa Stitou

Mustafa Stitou werd in 1974 in Tetouan, Marokko geboren maar verhuisde al snel naar Lelystad, waar hij tot zijn verhuizing naar Amsterdam in 1995 woonde. In het jaar voor zijn komst naar de hoofdstad debuteerde hij al met de bundel Mijn vormen, die werd genomineerd voor de C. Buddingh’ prijs.

In 1998 verscheen de opvolger Mijn gedichten bij uitgeverij Vassallucci, die twee jaar later besloot tot een gezamenlijke heruitgave van Stitous eerste twee bundels. Het zou tot 2003 duren voordat een nieuwe bundel het licht zag, maar de dichter liet in de tussentijd veelvuldig van zich horen en lezen. Hij trad op talloze podia op en nam deel aan interdisciplinaire projecten waarbij zijn werkt werd gecombineerd met animatie (Dicht/Vorm in 1998), ballet (Scapino in 2001) en stomme film (Film Biënnale 2003).

In 2003 stapte Stitou van Vassallucci over naar De Bezige Bij, waar hij zijn derde bundel publiceerde: Varkensroze ansichten. In zijn bespreking van deze bundel in Het Parool voorspelde Adriaan Jaeggi al ‘dat Stitou dit jaar ongetwijfeld een belangrijke kandidaat voor de VSB-poëzieprijs zal zijn. In de Nederlandse poëzie kan niemand meer om Stitou heen, of ze moeten een paar honderd kilometer omlopen.’ In mei 2004 bleek Stitou niet alleen een belangrijke kandidaat, maar zelfs de winnaar van de VSB-poëzieprijs. Enkele weken geleden werd bovendien bekendgemaakt dat hem ook de Jan Campert-prijs 2004 ten deel is gevallen.

Een uitgebreid dossier van de KB staat sinds 19 maart op:
http://www.kb.nl/kb/dichters/stitou/stitou-01.html

Een korte bio, gedichten, film- en geluidsopnames van Stitou zijn te vinden op:
http://www.dichterbijdebezigebij.nl/

De gebruikte foto van Stitou werd gemaakt door Gerard Monté (http://home.planet.nl/~litbrab/Goirlefoto03.htm).

Recent

2 december 2019

Taal moet swingen

Literair Nederland - 10 jaar geleden

06 december 2009

door Marjolein Paalvast

Er was eens een burggraaf die Medardo van Terralba heette. Hij leefde lang, lang geleden in een land ver hiervandaan. Op een dag sloot hij zich aan bij de keizerlijke troepen en trok ten strijde tegen de Turken. Medardo’s deelname aan de oorlog was echter slechts van korte duur: een Turkse kanonskogel kliefde hem in twee precies gelijke helften, die onafhankelijk van elkaar voortleefden. Nu gebeurde het, jaren later, dat de twee burggraven verliefd werden op hetzelfde meisje: Pamela, een herderinnetje.

Lees meer