Archief: juni 2022

Nog even geduld

Recensie door Hettie Marzak

In 2016 was de Duitse dichteres Barbara Köhler (1959-2021) een van die gasten die wachtten op het stromen van de rivier. Het uitzicht op de omgeving, de rust van het wachten en de omgang met internationale gasten brachten haar tot het schrijven van 42 gedichten als even zo vele vensters op de wereld.

Lees meer

Inspiratie

Paradiso, de zaal is gevuld met opklapstoeltjes. In het voorprogramma zingt een jonge IJslandse zanger in een crèmekleurig pak ingetogen liedjes. We zijn er voor John Grant, op kaartjes van 2020.

Lees meer

Techniek tot kunst verheffen

Recensie door Daan Lameijer

In hotel het Roode Hert vervangen technische innovaties menselijke arbeidskrachten. Het grenzeloze geloof in de technocratie beperkt zich echter niet tot deze plek.
Hoofdpersoon Roemer, die op een blauwe maandag in het Roode Hert werkte, is stervende.

Lees meer

Wie zijn we en hoe moeten we ons gedragen?

Recensie door Kris Mattheeuws

‘Wie zijn we?’ Een vraag die de mensheid, en inzonderheid de filosofie, al eeuwenlang bezighoudt. Deze existentiële vraag is ook het uitgangspunt van Charles Foster. Deze Britse excentriekeling maakte naam op vele gebieden: naast auteur is hij ook afgestudeerd diernenarts, doceert hij medisch recht en ethiek in Oxford, is hij advocaat, amateur-muzikant en vader van zes kinderen.

Lees meer

Waar mooie initiatieven en poëzie elkaar ontmoeten - deel 2

door Carolien Lohmeijer

Vorige week twitterde Dichter des Vaderlands Lieke Marsman het volgende: ‘Lieve mensen, ik vraag dit niet lichtzinnig: HELP MIJ hier een succes van te maken. Vanaf vandaag zamel ik geld in voor @AYAzorgnetwerk en @MBuuf.

Lees meer

Gelukkigheid

Opeens valt het op (voor wie omhoog durft te kijken) dat de vliegtuigstrepen tegen het azuurblauw toenemen. Er blijkt geen andere remedie tegen te bestaan dan een lockdown. Maar goed, als het geluk per easy jetplane te bereiken is, ja, wie wil dat niet.

Lees meer

Oogst week 24 - 2022

Door Anky Mulders

In de serie Privé-domein is Mijn eeuw, mijn vrienden en vriendinnen van de Russische romancier, toneelschrijver en dichter Anatoli Mariëngof (1897-1962) uitgegeven. Het zijn de prachtig en soms humoristisch geschreven memoires van zijn kindertijd en zijn volwassenwording aan de beginjaren van de revolutie.

Lees meer

In het land van vrouwen

Recensie door Elisa Veini

‘Ze waren akelig redelijk, die vrouwen’, zucht verteller Van in Charlotte Perkins Gilmans feministische klassieker Moederland. Oorspronkelijk gepubliceerd in 1915, leest de roman als een aanklacht tegen de Amerikaanse samenleving van die tijd.

Lees meer

Oproep: proza en/of poëzie recensenten

Leest u graag en bent u geïnteresseerd in Nederlandstalige literatuur en denkt u bij het lezen van een recensie wel eens, ‘Hm, dat zou ik ook wel kunnen’? Dan is deze vacature misschien iets voor u.

Lees meer

Een vrouw aan wie niets werd gevraagd

Recensie door Marjet Maks

Een gelaten leven is een familieroman die goed past in de traditie van Engelse literaire familiegeschiedenissen zoals De Jaren (1937) van Virginia Woolf of De Forsyte Sage (1922) van John Galsworthy.

Lees meer

Waar mooie initiatieven en poëzie elkaar ontmoeten

door Carolien Lohmeijer

Deze week twitterde Dichter des Vaderlands Lieke Marsman het volgende: ‘Lieve mensen, ik vraag dit niet lichtzinnig: HELP MIJ hier een succes van te maken. Vanaf vandaag zamel ik geld in voor @AYAzorgnetwerk en @MBuuf.

Lees meer

Dat meemaken

We waren jarig geweest, kregen van vrienden een kookboek, het Bouwkunde kookboek. Die avond verdween ik in het boek dat veel meer dan een kookboek, een herinneringsboek van veertig jaar Theater Bouwkunde was, een deel van mijn eigen herinneringen lagen er in besloten.

Lees meer

Recent

2 december 2022

Verdomme...!

Literair Nederland - 10 jaar geleden

10 december 2012

Literaire tomaten
Recensie door Albert Hogeweij

Misschien maar beter bij aanvang gezegd: wanneer de slotwoorden van deze negende feuilletonbundeling er niet om liegen, is hiermee zijn laatste verschenen: ‘Ik neem afscheid van de trouwe volgers van mijn Restletsels. Vaart allen wel en: ketemoe lagi!’ Anders dan bij Philip Roth, die onlangs kenbaar maakte niet meer te schrijven omdat hem daartoe geestelijk de strijdlust ontbrak, ligt bij Jeroen Brouwers de oorzaak vooral in het fysieke: twee herseninfarcten, een lamme schrijfhand bij een toch al puffend, reutelend en haperend lichaam maken het schrijven voor hem tot een hels karwei.