Het kan verkeren

Ik ben tamelijk rechtlijnig in mijn boekenkeuze. Ik ga maar zelden af op het oordeel van recensenten (al verslind ik wel alle boekenbijlagen), kies in boekhandels die boeken die niet in de toptien staan, of die in grote stapels op tafel liggen en als iedereen om me het over een bepaald boek heeft, dan is voor mij de lol er eigenlijk al af. Gevaar van deze starre, wat arrogante houding (ik bepaal zelf wel wat ik lees) is dat ik soms veel tijd verspil aan slechte boeken (had ik nu toch maar vertrouwd op het oordeel van die recensent over de nieuwe Noordervliet) en dat er soms pareltjes aan mijn aandacht ontsnappen.

Gelukkig zijn er dan nog de leesexemplaren die uitgevers opsturen of vrienden die me overtuigen om toch dat ene boek te lezen. Zo heb ik mijn mening over Charlotte Mutsaers flink moeten bijstellen en bekruipt me nu zelfs een gevoel van schaamte over het feit dat ik nog maar een maand geleden heb lopen te verkondigen dat ik Koetsier Herfst écht niet zou gaan lezen, omdat ik ‘niets met Mutsaers heb en al helemaal niet met het onderwerp van haar nieuwe boek’ (ik had iets opgevangen over dierenactivisme). Ik was zelfs een beetje geïrriteerd dat een goede vriendin zo lyrisch was over het boek.

Maar op een druilerige zondagmiddag zat ik zonder boek. Koetsier Herfst lag al een week onaangeroerd op de die-boeken-ga-ik-toch-niet-lezen-stapel. Ik sloeg het open in de volle overtuiging dat ik het na twee bladzijden weg zou leggen en mezelf op de borst zou slaan, trots op het feit dat ik mijn eigen smaak zo goed ken… Maar wegleggen bleek helemaal geen optie, al na tien bladzijden moest ik me gewonnen geven en die grijze zondag gaf ik me volledig over aan het kleurrijke, absurde universum van Charlotte Mutsaers, aan haar humor, vitaliteit en creativiteit. Nu verkondig ik te pas en te onpas: lees Koetsier Herft, want – zoals wat flauw op de achterflap staat –  ‘wie instapt in zijn koest zal nooit meer dezelfde zijn.’

Anne-Marie van der Poel

Zie ook de recensie van Patrick Bassant op deze site.

Recent

17 december 2018

Wellust van woorden

Literair Nederland - 10 jaar geleden

24 december 2008

Welkom - Willem Jan Otten

Eilandpoëzie

Na de bundels Eindaugustuswind en Op de hoge lijkt schrijver, dichter en essayist Willem Jan Otten in zijn nieuwe poëziebundel Welkom nog steeds niet te hebben gevonden wat hij zoekt. En dat hoeft ook niet, zo liet hij Vrij Nederland enkele jaren geleden weten, want: “Wie gevonden heeft, heeft slecht gezocht”. Maar toch is er een vorm van berusting: zijn gedichten zijn helderder en lichter van toon.

Lees meer