25 februari 2008

Onvoorwaardelijk

Enorme ontwikkelingen vinden er plaats in mijn arbeidend leven! We hebben een A, we hebben een D, we hebben een S, we hebben A-D-S-L! Of we er ook echt heel blij mee zijn, dat weten we nog even niet zo goed, maar het brengt in elk geval wel een en ander teweeg. De eerste dagen was het allemaal nog wat moeizaam, een plug even ontpluggen; en dan weer terugstoppen, dat bleek vooralsnog te veel van het goede. Lang leve de inbelverbinding die nog niet was ontkoppeld.

Maar allengs werden kinderziektes opgespoord en verholpen. Het eerste experiment betrof het chatten, via MSN. Een eigenaardige manier van communiceren. De ene keer heerlijk direct, alsof je een oude vriend plotseling op straat ontmoet, even heel kort en krachtig bijpraten. De volgende keer begin je iets te zeggen, en floep, daar is de ander opeens busy of away.

Daarna installeerde ik Skype, waarover ik zo veel gehoord en gelezen had. En keek vervolgens vol spanning naar de computer en de telefoon, waar dan een wonder – en bovendien een GRATIS wonder – zou geschieden. Dat bleek toch iets ingewikkelder dan ik dacht. Er was een headset voor nodig, en eigenlijk ook nog een webcam, en voor een beltegoed ook nog een creditard. Ach, dat was dus weer net een brug te ver voor mij. Maar niet getreurd, inmiddels heb ik – zeer literair – gechat via Skype, met een Surinaamse schrijfster die in Canada verblijft. Zij, digibeet gelijk mijzelve, had net een webcam aangesloten en dus kon ik haar deinende haarbos bewonderen terwijl wij giechelend communiceerden.

Toen was Youtube aan de beurt. Hmmm… daar zijn onze verbindingen nog niet echt helemaal aan toe. Of ik ben te ongeduldig, dat kan natuurlijk ook. Of het is gewoon ijdeltuiterige nonsenserij, dat gedoe met die filmpjes van al die mensen die opeens maar van alles en nog wat aan beeldmateriaal de ether ingooien …

En toen ging ik op Hyves. Vrienden worden met oude bekenden, met nieuwe vreemden, met vergeten familieleden een band aanhalen.

Ik ben er nog niet zo uit dus. Ik wil het leven en alles wat op me afkomt het liefst onvoorwaardelijk omarmen. Maar alle pluspunten kennen ook een keerzijde. En dan kijk ik naar mijn prikbord, waar Sigmund hangt. ‘Zeg maar JA, MITS tegen het leven!’ zegt de cliënt tegen de therapeut. Maar de psych neemt daar geen genoegen mee en staat er op dat er meer overtuiging in de uitspraak gelegd moet worden …

Dus zo communiceer ik, al ADSL-end, met overzeese dierbaren en verwante zielen eveneens dolend in Cyber-space, en ik zeg uit volle borst ‘JA, MITS’ tegen het leven!

Marieke Visser

Recent

11 augustus 2017

Zorgenkind of zondagskind

7 augustus 2017

Een kanjer

4 augustus 2017

Wondranden

Literair Nederland - 10 jaar geleden

27 augustus 2007

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Dat klinkt toch goed nietwaar? Helaas, we worden wel meegenomen maar niet naar het bovengenoemde. Natuurlijk komen deze gebieden wel voor in het boek maar het frappante is dat ik heel veel over het reizen zelf heb gelezen maar weinig over het land.

Lees meer