28 januari 2008

Schrijven is werken

Nu ik de titel van dit redactioneel opschrijf realiseer ik me plotseling dat lezen ook werken is, of althans: kan zijn. En schrijven over lezen, is dat dan dubbel werk? Mijn hersenen draaien weer eens op volle toeren, eigenlijk meer dan dat, en soms word ik er zo moe van dat ik ze wel even op een verplichte vakantie wil sturen. In oktober van dit jaar gaat er een grote groep schrijvers, dichters, publicisten en mediawerkers vanuit Suriname naar Zuid-Afrika om daar de tweede editie te beleven van het literair festival Diversity is Powerer. De eerste keer dat Schrijversgroep ’77 uit Suriname en Writers in Exchange uit Zuid-Afrika een dergelijk festival hielden was in augustus 2007. De bedoeling is om dit ieder jaar opnieuw te doen, en er in een later stadium ook Indonesiëë bij te betrekken. Een geweldig initiatief en voor mij een soort knetterend en high voltage samenkomen van allemaal draadjes waaruit mijn wezen gemaakt is. Tijdens Diversity is Power 2007 heb ik voor het eerst meegedaan aan zo een evenement als schrijfster; een ervaring die me hongerig maakte.

Tijdens die eerste editie is er een boek verschenen, en ook dat staat voor de Zuid-Afrikaanse counterpart hoog op het verlanglijstje. We zijn dus nu aan beide kanten van de oceaan druk aan het schrijven. En dat is dus: werken, heel hard werken. Mensen die het niet weten denken dat je gaat zitten en dan mishandel je je toetsenbord een tijdje en dan is het klaar. Maar zo gaat het niet. Schrijven is vooral: heel erg veel andere dingen doen. Internetbankieren, je vijfde kopje koffie inschenken, de dorre blaadjes van de kerstster afhalen, die passage van Japin over kerststerren opzoeken, chatten met een vriend, een mail sturen over toevalligheden die op je weg komen, nadenken over een vervelend telefoongesprek. Ga zo maar door.

Ik werk momenteel hoofdzakelijk thuis en het is dus niet altijd even goed te zien dat ik aan het werk ben. Zo vraagt mijn man me vanmiddag of ik even borden op tafel kan zetten. Natuurlijk kan ik dat, dus ik zet een stapel borden op tafel en ga zitten, terwijl hij ontzettend druk bezig is met het eten. En ik denk na over al die kleuren van die borden, en toch is het één soort bord, en wat zegt dat dan, wanneer je een andere kleur neemt. En zegt het wat over ons gezin dat het van die echte Surinaamse plastic borden zijn, die iedereen hier heeft. En ik merk dat er allerlei kleine alarmsignalen mijn dampkring komen binnendrijven terwijl ik daar dus ontzettend hard zit te werken. Mijn man zet het eten met een harde klap op tafel en onze kinderen vragen hoe ze dan moeten eten als ze geen vork en lepel hebben en waar het drinken is … Hun vader kijkt beschuldigend naar mij en zegt verontwaardigd: ‘Vraag dat maar aan je moeder! Die vindt het wel weer mooi geweest als ze even de borden op tafel zet! Bestek, servetten, drinken: ho maar!’ Ik heb, eenmaal terug op aarde, natuurlijk iedereen van de benodigde zaken voorzien, maar het geeft wel aan hoe moeilijk het soms is om het draaien van die tandwielen in je hoofd te stoppen, en hoe ontzettend intensief je bezig bent voordat er ook maar een woord op papier staat.

In een heel ander verband voer ik dezer dagen ook een discussie over de financiële compensatie die tegenover het schrijven over literatuur zou moeten, zou kunnen, staan. Is literatuur zoiets verhevens dat er dan niet over iets werelds als geld kan worden gepraat? Ik ben van mening dat als er geld aan een medium verdiend wordt, dat dan alle rubrieken een gelijke mate van beloning moeten krijgen. De discussie is vrij zwart-wit; ik vertegenwoordig de hebberigen en de ander draagt fier het vaandel der vrijwilligers. En hetgeen ik hierboven schreef sterkt mij opnieuw: schrijven is werken en daar moet, als er een budget is, voor betaald worden. Ook om er respect voor af te dwingen: ja, schrijven is heerlijk, en lezen is puur genot, maar hey, het is niet gewoon een leuke hobby. Toen ik jaren geleden eens de dingen opsomde waar ik in en rond het schrijvende veld mee bezig was, zei een man eens: ‘Ach wat leuk! Daar houd ik nou van, van die vrouwtjes die lekker bezig zijn!’

Dus, schrijf en lees voorzichtig, en wees vooral lekker bezig deze week!

Marieke Visser

 

Recent

11 augustus 2017

Zorgenkind of zondagskind

7 augustus 2017

Een kanjer

4 augustus 2017

Wondranden

Literair Nederland - 10 jaar geleden

27 augustus 2007

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Dat klinkt toch goed nietwaar? Helaas, we worden wel meegenomen maar niet naar het bovengenoemde. Natuurlijk komen deze gebieden wel voor in het boek maar het frappante is dat ik heel veel over het reizen zelf heb gelezen maar weinig over het land.

Lees meer