17 december 2007

Woorden

De afgelopen week was de vergaderzaal van Surinames Nationale Assemblee wereldwijd te zien op YouTube vanwege een genante woordenwisseling tussen de regeerders van ons land, die vervolgens ontaardde in fysiek geweld. Hoewel iedereen het er over eens was dat klappen (en schoppen) uitdelen te ver gaat, was het verbaal (en non-verbaal) geweld dat er aan vooraf ging goed voor vele discussies. Wat mag wel, wat mag niet? Een blauwe plek of een fractuur is zichtbaar letsel, maar woorden kunnen veel geniepiger wonden veroorzaken die het daglicht nooit zullen zien.

Nu iets anders. Iemand vroeg me laatst hoe het gaat met de literatuur in Suriname. Ik antwoordde zeer opgewekt dat het heel goed gaat. Eigenlijk was ik me daar helemaal niet zo van bewust, totdat die vraag zo specifiek aan me gesteld werd. Maar gelukkig: het is dus écht waar, er waait opeens een frisse wind door het huis van de Surinaamse letteren. De dame die me die vraag voorlegde vroeg me om voorbeelden daarvan.

Ik denk met name aan het Diversity is Power-festival dat in augustus plaats heeft gevonden. Een pracht van een week, een uitwisseling tussen Surinaamse en Zuid-Afrikaanse schrijvers die geestverrijkend was voor beide partijen. Ik denk ook aan de vele mulo-scholieren die tijdens voornoemd festival getracteerd werden op een uurtje letterkundig vermaak. Die aandachtige gezichten, die sprankelende reacties: wat een geboeid lezerspubliek blijkt zich hier te ontpoppen!

Maar ik denk ook aan de boekhandels die zo stilletjes aan weer een prachtig aanbod hebben op de schappen. Met een respectabel Surinaams aandeel daarin. Er zijn momenteel toch zeker zeventig kinderboeken van Surinaamse schrijvers uit voorraad leverbaar. De Stichting Projekten, die elk jaar een zeer succesvol Kinderboekenfestival organiseert en ook aan leesbevordering doet, geeft elke twee maanden een betaalbare Kinderboekenfestivalkrant uit.

Nu moeten dus alleen onze politici nog de waarde van goedgekozen woorden leren kennen … Maar als het aan de schrijvers ligt wordt daar al aan gewerkt. Ismene Krishnadath (schrijfster en voorzitter Schrijversgroep ’77) speelde meteen in op het genante voorval met een pittige column waarin ze het idee oppert om het beeldmateriaal in haar lessen Communicatie te gebruiken … Lees maar, op www.schrijversgroep77.com onder het kopje Ingezonden, Film Vechtpartij DNA / Ismene Krishnadath.

Een fijne week toegewenst!

Marieke Visser

Recent

19 september 2017

Nieuw leven beschreven

18 september 2017

Dichter van de werkelijkheid

16 september 2017

Een week lang feest

15 september 2017

Een wonderlijk leerdicht 

14 september 2017

Daar waar granaten fluiten

Literair Nederland - 10 jaar geleden

24 september 2007

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter. Soms reed je wel drie keer per dag op die bakfiets langs. Ik vond je koddig en stoer met je houtje-touwtjejas aan en je mutsje op. Je was toen al een apart type. Ik was vijftien jaar en had wat je noemt een voorspellende blik. Ik herinner mij dat ik, nadat je weer langs was gekomen, mijn moeder vertelde dat wij zouden trouwen en een kind zouden krijgen. Mijn moeder was het gewend dat ik zulke dingen zei. Ik had vaker van die voorspellingen, soms ook over de dood. Dat vond ze eng."

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter.

Lees meer