3 december 2007

Vanzelfsprekend

Een meisje bij mij uit de buurt, Priya, is tien jaar oud. Ze zit in de vierde klas, zoals dat bij ons in Suriname nog heet, bij jullie is dat groep zes. Het lukt allemaal niet zo best op school, vooral haar taalbeheersing laat te wensen over en dat heeft natuurlijk gevolgen voor alle andere vakken. Haar Nederlandse taalbeheersing, want in het Sarnami, de Surinaamse varant van het Hindi, ratelt ze als de beste. Ook Hindi beheerst ze trouwens aardig, ze gaat naar Hindi-les in de mandir, en ze kijkt naar de populaire Bollywood-films op televisie. Ook spreekt ze aardig Sranan, maar dat is, tja: vanzelfsprekend.

Soms kijk ik naar de kinderen van Openbare School Boxel, hier in district Wanica, die allemaal stuk voor stuk met ten minste drie talen dagelijks jonglerend door het leven gaan. En de juffen ook trouwens. Ik realiseer me dat het eigenlijk een wonder is hoe ze dat bijna allemaal gewoon voor elkaar krijgen. Het is zo, hoe zal ik het zeggen? Vanzelfsprekend …

Wanneer het op een bepaald moment echt problematisch wordt met Priya, krijgt ze een stapeltje boeken mee naar huis, uit een schenking van een Nederlandse bibliotheek. En daarbij natuurlijk ook de opdracht dat ze heel veel moet lezen. Ik vraag waar ze mee bezig is en krijg een boek in mijn handen geduwd, terwijl Priya me met een soort mengeling van bevreemding en afgrijzen aankijkt. Het is een boek over een hond die bij een gezin in huis woont. ‘Hij blijft in het huis, tante. Hij gaat ook in die kinderen hun kamer …’ In Suriname is dat bij de meeste mensen ondenkbaar; alle honden zijn altijd vies en brengen zand en ongedierte naar binnen. En bovendien moeten ze toch waken? Nou dan. Ik blader verder in het boek. De hond komt in een asiel terecht tijdens een van zijn avonturen. Ik vraag of Priya weet wat een asiel is. ‘Ja tan.’ Het antwoord komt zo snel dat ik er niets van geloof. ‘Wat is het dan?’ ‘Ik weet het eigenlijk niet tan.’ Ik leg haar uit wat een asiel is, en dat er in Suriname sinds een paar jaar een lieve mevrouw bezig is om zoiets op te zetten, maar dat het vooralsnog een beetje andere omstandigheden zijn dan die beschreven worden in Priya’s boekje.

Voor mij illustreerde dit voorval weer eens hoe belangrijk het is dat kinderen van heel klein af aan geconfronteerd worden met hun eigen leefwereld. Gelukkig wordt die situatie steeds beter in Suriname. Kinderboekenschrijvers zijn zeer productief. In een interview met schrijfster Ismene Krishnadath vertelde zij dat er thans meer dan tachtig Surinaamse kinderboeken op de schappen in de winkels staan. Nu moeten die boekjes dan ook nog hun weg vinden naar kleine meisjes die met de Nederlandse taal worstelen. Maar ja, dat is, eh … vanzelfsprekend!

Marieke Visser

Recent

24 september 2017

What's in a design

22 september 2017

Modiano's spel met de lezer

20 september 2017

In de huid van een leeuwin

19 september 2017

Nieuw leven beschreven

Literair Nederland - 10 jaar geleden

24 september 2007

Zoals hij was
Door Bernadet

Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken.

Lees meer