14 augustus 2006

Tussen de spruitjes

Het is vakantietijd. Ik merk het aan de rust in de stad, als je de toeristen weg zou denken tenminste. Opeens is er altijd een parkeerplaats voor de deur, de piano van de buren heb ik in geen dagen gehoord en het scharrige schijthondje van de overkant is ook al in geen weken gesignaleerd. Amsterdam is op vakantie. Stap een willekeurige boekhandel binnen en je zult zien dat de personeelsbezetting gedecimeerd is en de overgebleven boekverkopers uit hun neus staan te eten. Kortom: komkommertijd.

Veel mensen leven een jaar lang naar deze zomervakantie toe, omdat er dan eindelijk weer eens gelezen kan worden. Het hele jaar worden de literatuurbijlagen weliswaar aandachtig bestudeerd en wordt de leesvoorraad zorgvuldig op peil gehouden – het wekelijkse bezoekje aan de boekhandel is niet meer weg te denken – maar aan het daadwerkelijke lezen komen velen niet toe.

Ik zou dit natuurlijk nooit zo boud kunnen stellen als het niet ook in zekere mate voor mijzelf gold. Hoewel ik, om in mijn levensonderhoud te voorzien, altijd met boeken bezig ben, moet ik tot mijn grote verdriet constateren dat datgene wat ik écht graag wil lezen op de zogenaamde ‘vakantiestapel’ verdwijnt. En zo gebeurde het dat mijn lief en ik in juni (‘lekker voor de grote drukte’) in de net aangeschafte oude Volvo 240 stationcar met een krat vol boeken naar Toscane vertrokken. Op de verschillende campings waar we stonden bleek al snel dat we enigszins uit de toon vielen. Zo’n grote, weliswaar oude, auto en dan zo’n piepklein tentje? En dat armoedige koelboxje (met kóélelementen, in welke eeuw leven we?), twee uitgescheurde kampeerstoeltjes van de Hema en één klein gasbrandertje. Maar dan wel zo’n krat met boeken… Er vielen ons vele meewarige blikken ten deel. Tot we op een camping in de buurt van Siena stonden. Opeens was daar een jong stel dat zich vergaapte voor het raampje van de auto, waar het boekenkrat zichtbaar in de achterbak stond. Wij hadden ze heus al wel gezien, bij het zwembad. Altijd leuk om van een afstand te raden wat iemand aan het lezen is. Voor haar was dat… Kluun? Echt? Ja, ik geloof het ook. En leest hij nou Nicci Gerrards Het voorbijgaan? Oei.

Tijdens de dramatische avond dat Nederland tegen Portugal moest voetballen en we gebroederlijk in het restaurant bij het zwembad toekeken hoe Nederland ten onder ging, werd er een, in eerste instantie voorzichtig, contact gelegd. Na een paar flessen plaatselijke rosé en nog meer flessen minder plaatselijk bocht bleek al snel de reden van hun boekenkeuze. Onze nieuwe vrienden, die ik voor het gemak Syl en Vin zal noemen, waren door hun beperkte voorraad leesvoer heen. Ze hadden, hoe ondoordacht, lukraak een paar verjaardagscadeaus en bookcrossing-vondsten in hun auto gegooid en waren op vakantie gegaan.
Toen we erachter kwamen dat ze in dezelfde stad als wij woonden boden wij natuurlijk ruiterlijk onze bibliotheek aan. Na veel gedraai en gedraal en gezucht en gesteun koos alleen Vin een exemplaar. Hoezeer ik mijn best ook deed om Rascha Peper, Gerard Reves briefwisseling met Van Oorschot, de laatste Harry Potter (dat mág in de vakantie), Stefan Brijs, Pavese, Carver, Litt,  Modiano, Wolkers dagboek, Nabokov of Madame Bovary aan Syl te slijten, ze zou het de laatste dagen wel uitzingen met het boekenweekgeschenk en het boek dat Vin van ons zou lenen. En zo vertrokken ze de volgende dag toeterend richting Rome, vrolijk uit het raampje zwaaiend met Jonathan Coe’s Het huis van de slaap, en aanvaardden wij de terugreis, met een krat boeken waarvan we slechts eenderde gelezen hadden.

Dat was het laatste wat we ooit van Jonathan Coe zagen. Sindsdien hebben we niets meer van het boek vernomen. We zijn nu bijna twee maanden verder. Nu vrezen we dat het boek via de door Syl en Vin enthousiast beoefende bookcrossing-hobby het ruime sop gekozen heeft. Ik had er nooit eerder van gehoord, van dat bookcrossing. Inmiddels weet ik via de website www.bookcrossing.nl dat het wel dé manier is om van je ongewenste boeken af te komen, en daar tegelijkertijd een leuk spelelement aan toe te voegen. Dus mocht iemand tussen de spruitjes bij de AH een exemplaar van Coe’s Het huis van de slaap aantreffen…

Saskia Taggenbrock

Recent

11 augustus 2017

Zorgenkind of zondagskind

7 augustus 2017

Een kanjer

4 augustus 2017

Wondranden

Literair Nederland - 10 jaar geleden

27 augustus 2007

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Dat klinkt toch goed nietwaar? Helaas, we worden wel meegenomen maar niet naar het bovengenoemde. Natuurlijk komen deze gebieden wel voor in het boek maar het frappante is dat ik heel veel over het reizen zelf heb gelezen maar weinig over het land.

Lees meer