20 maart 2006

Our aspirations, wrapped up in books

Is het Boekenbal nou echt zo’n bijzonder evenement?
Voor wie naar Nova kijkt wel ja, want het is al snel leuker dan de doodsaaie interviewtjes die de dienstdoende Nova-medewerker daar met de meest voor de hand liggende auteurs houdt. Doe een paukenslag na. En ze doen het. Ondertussen gaat je interesse vooral uit naar alle mensen die er achter de geïnterviewde al dan niet verwilderd naar binnen glippen. Binnen is het doorgaans beter, het is immers een feest, en feestjes zijn gezellig. Maar de grootste aantrekkingskracht blijft toch besloten liggen in het ondoorgrondelijke boekenbalkaartenbeleid van de CPNB; de uitgevers. Het idee dat de vreemdste en meest misplaatste semi-bekende Nederlandsers er rond kunnen lopen is een gotspe en een troost voor iedereen die denkt dat hij toch minstens één keer in zijn leven naar het Boekenbal geweest moet zijn. En voor wie niet schrijven kan, verdiep je ruimschoots op tijd in het thema van 2007 en zorg dat je tegen die tijd iets bereikt hebt op dat gebied. Acteren in Onderweg naar Morgen is in principe ook voldoende.

En was het boekenweekgeschenk nou echt zo slecht?
Volgens Het Parool en de Volkskrant wel, volgens de NRC viel het wel mee, hoewel ook daar de handen niet echt op elkaar gingen voor Japins stijl. Nu zijn boekenweekgeschenken zelden hoogtepunten in schrijfcarrières, maar dit jaar was er blijkbaar echt geen tijd meer om Japins verhaal nog een beetje bij te punten. Harkeriger proza dan in De grote wereld lees je maar zelden. Het zou me niks verbazen als het volgend jaar op de shortlist van De Gouden Doerian terecht komt.

En wie heeft De Gouden Doerian dit jaar eigenlijk gekregen?
Ja, nou, dat was Carla Boogaards met haar roman Roes. Men leze het juryrapport op www.goudendoerian.nl. Weinig op af te dingen. Op de website van Boekblad stonden vervolgens enkele boze reacties, onder anderen van Simone van der Vlugt, zij stelt: ‘Nederland op zijn smalst; lekker andermans werk afkraken onder het mom van kwaliteitbewaking. Wie denken de juryleden van de Gouden Doerian wel niet dat ze zijn?’ Het is kwaliteitsbewaking trouwens, maar soit. De schrijfster Van der Vlugt voelt zich hier (bij voorbaat al?) duidelijk aangevallen als schrijfster, terwijl De Gouden Doerian voor een heel groot deel tegen de huidige uitgeefcultuur gericht is waarin te veel boeken met te veel onverschilligheid op de markt geslingerd worden. Van mij mag er niet kritisch genoeg op slordig geschreven en geredigeerde boeken gereageerd worden. Het gaat de jury bovendien om als literatuur gekwalificeerde boeken die in de verste verte niks met literatuur te maken hebben, dus Van der Vlugt heeft niks te vrezen. Ze heeft zelf in een interview met de Volkskrant allang aangeven niks met Literatuur met een grote L van doen te willen hebben. Wel jammer dat er dan Literaire thriller voorop haar boeken staat, maar soit.

Is de boekenweek nou eigenlijk wel zo leuk?
Jawel hoor, het is leuk om mensen de boekwinkel in te zien lopen die dat normaal niet zo gauw doen, het is leuk, al die aandacht voor het boek, het is leuk om al het gedoe eromheen vanaf de bank te bezien en te becommentariëren, leuk dat je vandaag gratis mocht reizen met De grote wereld, het thema, muziek, is leuk, het is allemaal echt vreselijk leuk voor mensen die zich voor de overige 355 dagen van het jaar niet met boeken bezighouden.

Daphne de Heer

Recent

21 november 2017

Reizen in een binnenwereld

20 november 2017

Het leven ontwijken

15 november 2017

Een portret in stukjes

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 november 2007

Geloven in een god die niet bestaat
Door Bernadet

Op de titel De Kunst van het Nietsdoen (2004) van Theo Fischer reageerden veel mensen met: ‘Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen.’ Daar ging het boek echter niet over. Het ging over Taoïsme; het niet steeds willen ingrijpen in de gebeurtenissen van je leven en de dingen naar je hand te willen zetten of bezweren.

Lees meer