26 december 2005

2006 begint pas om 00.00.01 uur

De jaartallen worden, net als krantenkoppen, steeds onwaarschijnlijker. Emigratie hoog, sterfte neemt toe; Nederlandse bevolkingsgroei komt tot stilstand en Bevolking blijft somber. Het zijn zo van die onwaarschijnlijke koppen uit de krant die je ’s ochtends, onder het genot van een kop koffie en een gezonde bruine boterham tot je neemt. Je neemt het tot je, maar denkt er verder niet over na. Althans, ik niet. Ik ben gestopt met het nadenken over krantenkoppen. Ik ben in 2005 sowieso gestopt met nadenken. Nadenken leverde alleen maar complicaties op. Ik heb nu een zorgverzekeraar die dankzij een uitgebreid pakket voor mij nadenkt en dat bevalt eigenlijk prima.

Het is dus alweer een tijdje geleden dat ik over een krantenkop heb nagedacht. Ik beoordeel krantenkoppen alleen nog op schoonheid. Koppen als Vondeling in wasbak ziekenhuis of  Zalm: Armoe ‘is relatief ’. Dat vind ik mooi. Armoe is ook relatief, dat heeft die minister van centjes, meneer Zalm goed gezien. Minister Zalm is de juiste man op de juiste plaats. Een andere kop van vandaag: Nog langer in de file in 2006. Fijne vooruitzichten. Ik word alleen maar onrustig van de gedachte dat er op bepaalde momenten van de dag geen files staan. Van die zeldzame momenten moet je dan gebruik maken, en ik wil niets moeten. Ik vind moeten onvrij. Ik ben het dus eigenlijk wel eens met die langere files in 2006. Minister Peijs is volgens mij de juiste vrouw op de juiste plaats. Eigenlijk geldt dat voor het hele kabinet. Het zijn allemaal mensen, mannen en vrouwen, op de juiste plek. Neem nu die staatssecretaris van cultuur Medy van der Laan, die heeft in het afgelopen jaar een hoop betekend voor de literatuur, het theater en de omroepen. Ik kan mij ook haast niet aan het idee onttrekken dat 2006 het jaar wordt waarin alles gaat kloppen. Zelfs het Groene boekje. Er blijkt alleen één ding niet helemaal te kloppen, en dat is het begin. Ik kwam er achter toen ik vandaag de krant las. 2006 begint zondag om één seconde na middernacht. 2005 telt namelijk één seconde extra. Waarom? Omdat de rotatie van de aarde kleine onregelmatigheden vertoont. Onregelmatigheden? Ja onregelmatigheden! Wie zoals ik dacht dat onregelmatigheden verleden tijd waren, thuishoorden in de twintigste eeuw, komt er bedrogen uit. Ze blijken er nog steeds te zijn. Onregelmatigheden, het woord alleen al. Ik heb een bloedhekel aan onregelmatigheden. Kan dat dan allemaal zomaar hoor ik u vragen? Is er dan geen schuldige aan te wijzen die Amerika kan straffen? Jawel, die is er. Hoofdschuldige is de maan, die door haar zwaartekracht eb en vloed op aardeveroorzaakt. Het dagelijkse heen en weer geklots van miljarden tonnen oceaanwater remt de wenteling van de aarde langzaam af, waardoor de dag steeds langer en langer wordt. Dit is dan ook de reden waarom wij al sinds de tijd van Oscar Wilde met oud en nieuw vuurwerk afsteken. We schieten onze vuurpijlen naar de maan, omdat niemand zit te wachten op langere dagen. Onze dagen zijn lang zat. Daar moet de maan niet aan gaan lopen morrelen!

De redactie van Literair Nederland wenst u fijne dagen en een goed uiteinde. Een goed uiteinde en een goed begin van 2006. Veel heil en zegen en de allerbeste wensen en vooral een gezond 2006. Tang Boeng!

Andreas Vonder

Achter in de tuin van de koning was een grote tafel neergezet
en toen de Koninklijke Vuurwerkmaker aller erop had klaarge-zet,
begonnen de vuurpijlen tegen elkaar te praten.
“De wereld is werkelijk prachtig!” riep een kleine voetzoeker.
“Moet je die gele tulpen zien. Pfff, zelfs een voetzoeker kan niet mooier zijn!
” Ik ben heel blij dat ik heb gereisd.
Reizen is heel goed voor de geest omdat al je vooringenomenheid verdwijnt.”
“De tuin van de koning is de wereld niet, domme voetzoeker,”
zei een grote Romeinse kaars.
“De wereld is reusachtig groot.
Je hebt wel drie dagen nodig om haar goed te kunnen bekijken.”
“De plek waar je van houdt, dat is jouw wereld!
” riep een somber vuurrad …
(Oscar Wilde, Kinderverhalen, blz. 58)

Recent

25 september 2017

Een waardig gedragen ongeluk

24 september 2017

What's in a design

22 september 2017

Modiano's spel met de lezer

20 september 2017

In de huid van een leeuwin

Literair Nederland - 10 jaar geleden

08 oktober 2007

Noeste gelovigen die de Texaanse prairie trotseren tegen beter weten in. Wrede indianen die hun voormalig territorium verdedigen. En de Amerikaanse burgeroorlog op de achtergrond. De nieuwste roman van Arthur Japin is een prachtig geschreven historische roman met een sympathieke maar chagrijnige oude vrouw in de hoofdrol. Een vrouw die dingen heeft moeten doorstaan die je niemand toewenst. Het moment dat de laatste indianenstam zich besluit over te geven wordt voor haar een reis naar het verleden.

Sallie “Granny” Parker en haar man, kinderen, schoonzonen en kleinkinderen trekken er rond 1835 op uit om een fort te bouwen in Texas. Als pioniersfamilie hebben ze een stuk grond gekregen midden in het leefgebied van een indianenstam: de Comanche. Deze staan bekend als een van de wreedste stammen van het land. Binnen de hoge muren van hun fort wanen de Parkers zich echter veilig. Tot die ene dag aanbreekt waarop de indianen haar halve familie doden en de rest ontvoeren.

Lees meer