21 november 2005

Zo'n dag…

Op sommige dagen overvalt mij een vreselijke lusteloosheid. Helaas voor de bezoekers van Literair Nederland is dit zo’n dag. Alle ingrediënten voor een off-day zijn aanwezig: het is maandag, het is buiten grauw en mistroostig, en de kat heeft net de vaas met lelies, waarvan de geur mij weliswaar tegenstond, omver gegooid. Bij het dweilen van de vloer en het herschikken van de bloemen hebben de meeldraden onverwijderbare vlekken op mijn lievelingstrui achtergelaten. De kat ligt inmiddels weer luid spinnend op een proef die ik moet corrigeren, en waarvoor ik me zojuist even verdiept heb in de nieuwe spellingsregels die eind volgend jaar als de officiële gelden, maar die door sommige uitgeverijen voor het gemak meteen zijn doorgevoerd. En daar wordt een mens ook niet vrolijk van.

Denk je net het Groene Boekje, inclusief bijbehorende leidraad, volledig te beheersen en onder de knie te hebben, acht de Taalunie het nodig een aantal drastische wijzigingen door te voeren. Omdat er enkele tientallen [sic!] brieven zijn verstuurd waarin oplettende lezers, neerlandici en andere welwillende meedenkers blijkbaar met grote overtuiging hebben weten te pleiten voor herziening van de spellingsregels. En het gaat daarbij echt niet alleen om de tussen-n. Zo schrijven wij vanaf  augustus 2006 ‘appelrechter’, waarmee niet gedoeld wordt op het ronde hoofd en de blozende wangetjes van deze magistraat, maar waarmee de vroegere ‘appèlrechter’ bedoeld wordt. In het concertgebouw klinkt voortaan een ‘basaria’, in plaats van een ‘bas-aria’, ‘privé-onderwijs’wordt ‘privéonderwijs’, maar om het geheel logisch te houden vervalt het tussenstreepje niet overal, sterker nog, bij andere samenstellingen plaatsen we nu wél een streepje waar voorheen geen streepje stond, en wordt het ‘ikgevoel’een ‘ik-gevoel’. Zucht. ‘Middenklassegezin’ wordt ‘middenklassengezin’, waaruit ik concludeer dat de middenklasse als zodanig niet meer bestaat, men behoort vanaf volgend jaar tot de middenklassen. De eskimo’s, bosjesmannen en vikingen krijgen hun beginkapitaal terug, maar dat betekent natuurlijk wel dat de Jap, de Fransoos en de Aussie deze moeten inleveren. In juli 2006 kunnen we nog barbecuen, maar daarna gaan we barbecueën, kopen we bij de bakker geen duivekater maar deuvekater (zonder tussen-n!) en is men niet langer ideeënloos, maar ideeëloos. Echt waar.
 
Need I say more? Schiet mij maar uit de kerstboom. Euh… of is het Kerstboom?
 
Saska Taggenbrock

Recent

21 november 2017

Reizen in een binnenwereld

20 november 2017

Het leven ontwijken

15 november 2017

Een portret in stukjes

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 november 2007

Geloven in een god die niet bestaat
Door Bernadet

Op de titel De Kunst van het Nietsdoen (2004) van Theo Fischer reageerden veel mensen met: ‘Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen.’ Daar ging het boek echter niet over. Het ging over Taoïsme; het niet steeds willen ingrijpen in de gebeurtenissen van je leven en de dingen naar je hand te willen zetten of bezweren.

Lees meer