Creativiteit en realiteit

Het is een romantische gedachte dat een gekweld bestaan de mooiste literaire producten oplevert. Meer en meer geloof ik dat de simpele stelling van Virginia Woolf, namelijk dat een vrouw een kamer voor zichzelf moet hebben om tot het schrijven van een boek te kunnen komen. Niet alleen vrouwen, maar iedereen die zich op het schrijverspad begeeft is niet zo zeer gebaat bij inspirerende struikelblokken, maar juist ook bij een zekere armslag waardoor er niet gepiekerd hoeft te worden over allerlei huishoudelijke basisbehoeften.

Op de website van de Surinaamse literaire organisatie Schrijversgroep ’77 www.s77.suriname.nu/ heeft Arlette Codfried een column gewijd aan het fenomeen ‘angst’, angst voor de toenemende criminaliteit die er toe leidt dat we onze huizen in Suriname van tralies voorzien, dat we de deuren barricaderen en zelfs de ramen van onze bloedhete slaapkamers angstvallig gesloten houden. Aan het eind van haar relaas vraagt Codfried aan de lezer hoe we kunnen voorkomen dat deze trend zich voortzet. In elk geval door de angst niet de baas te laten worden. Angst is immers dodelijk voor de creativiteit.

Echter, de realiteit is soms zozeer aanwezig dat er bijna geen ruimte meer overblijft voor het onbelemmerd laten bruisen van je gedachten. Zelfs geen kamer voor jezelf, want ook die is voorzien van dievenijzers, stalen traliewerk voor de ramen. Een tijdlang schreef ik voor een handvol mensen een dagelijks stukje via internet over mijn Surinaamse wederwaardigheden, maar na enige tijd verviel ik in een klaagzang over de stroomonderbrekingen en de gaten in de weg. Dat was geen lezenswaardig materiaal meer om te delen met een publiek, hoe klein ook. Nee, ik wil vlammen over adembenemende ontmoetingen die je leven een verrassende wending geven, en spitsvondige zinnen uit mijn pen laten rollen om idiote versprekingen te noteren.

Gelukkig is geen realiteit zo snel of de schrijversgeest wint het wel! Ondanks verdubbelde benzineprijzen en gemeen stekende dengué-muskieten voel ik het alweer borrelen, en wil ik schrijven over tandeloze zoogdieren die zich door mijn – ongetraliede! ? ramen in slow motion een weg naar binnen banen, of over het interessante feit dat bij het witwassen van geld ook het gladstrijken hoort. 

Ik wens alle Surinaamse schrijvers, maar ook de literatoren elders in de wereld, veel energie toe bij de strijd om hun eigen space: om te denken, om te dromen, om te scheppen en om te leven ? en vooral ook om niet meer angstig te zijn.

Marieke Visser

Recent

19 oktober 2018

De man die wachtte

18 oktober 2018

Een strijdbare vrouw

17 oktober 2018

Snippers vol belofte

Literair Nederland - 10 jaar geleden

28 oktober 2008

Kwetsbare poëzie

Recensie door Wouter

De nieuwe bundel van dichter en journalist Hilbrand Rozema kent lange zinnen van weinig woorden. En zoals een Groninger betaamt, heeft die aan een half woord genoeg. Hoewel, weinig halve woorden, want Rozema floreert in taligheid. Dit brengt enerzijds prachtige constructies met zich mee, zoals de eenvoudige maar prachtige beginzinnen van de vierdelige cyclus ‘Losgeregende bloesems’: ‘Het licht van de zon / op de losgeregende bloesems.’

Lees meer