3 oktober 2005

Creativiteit en realiteit

Het is een romantische gedachte dat een gekweld bestaan de mooiste literaire producten oplevert. Meer en meer geloof ik dat de simpele stelling van Virginia Woolf, namelijk dat een vrouw een kamer voor zichzelf moet hebben om tot het schrijven van een boek te kunnen komen. Niet alleen vrouwen, maar iedereen die zich op het schrijverspad begeeft is niet zo zeer gebaat bij inspirerende struikelblokken, maar juist ook bij een zekere armslag waardoor er niet gepiekerd hoeft te worden over allerlei huishoudelijke basisbehoeften.

Op de website van de Surinaamse literaire organisatie Schrijversgroep ’77 www.s77.suriname.nu/ heeft Arlette Codfried een column gewijd aan het fenomeen ‘angst’, angst voor de toenemende criminaliteit die er toe leidt dat we onze huizen in Suriname van tralies voorzien, dat we de deuren barricaderen en zelfs de ramen van onze bloedhete slaapkamers angstvallig gesloten houden. Aan het eind van haar relaas vraagt Codfried aan de lezer hoe we kunnen voorkomen dat deze trend zich voortzet. In elk geval door de angst niet de baas te laten worden. Angst is immers dodelijk voor de creativiteit.

Echter, de realiteit is soms zozeer aanwezig dat er bijna geen ruimte meer overblijft voor het onbelemmerd laten bruisen van je gedachten. Zelfs geen kamer voor jezelf, want ook die is voorzien van dievenijzers, stalen traliewerk voor de ramen. Een tijdlang schreef ik voor een handvol mensen een dagelijks stukje via internet over mijn Surinaamse wederwaardigheden, maar na enige tijd verviel ik in een klaagzang over de stroomonderbrekingen en de gaten in de weg. Dat was geen lezenswaardig materiaal meer om te delen met een publiek, hoe klein ook. Nee, ik wil vlammen over adembenemende ontmoetingen die je leven een verrassende wending geven, en spitsvondige zinnen uit mijn pen laten rollen om idiote versprekingen te noteren.

Gelukkig is geen realiteit zo snel of de schrijversgeest wint het wel! Ondanks verdubbelde benzineprijzen en gemeen stekende dengué-muskieten voel ik het alweer borrelen, en wil ik schrijven over tandeloze zoogdieren die zich door mijn – ongetraliede! ? ramen in slow motion een weg naar binnen banen, of over het interessante feit dat bij het witwassen van geld ook het gladstrijken hoort. 

Ik wens alle Surinaamse schrijvers, maar ook de literatoren elders in de wereld, veel energie toe bij de strijd om hun eigen space: om te denken, om te dromen, om te scheppen en om te leven ? en vooral ook om niet meer angstig te zijn.

Marieke Visser

Recent

21 november 2017

Reizen in een binnenwereld

20 november 2017

Het leven ontwijken

15 november 2017

Een portret in stukjes

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 november 2007

Een aantal jaren geleden heb ik een boek gelezen getiteld De kunst van het niets doen. Veel mensen reageerden met: "Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen." Daar ging het boek echter helemaal niet over. Dat boek ging over Taoïsme en de gebeurtenissen in je leven op je af laten komen, van alle kanten bekijken, en dan weer verder gaan met je leven. Niet steeds in willen grijpen, dingen naar je hand willen zetten of bezweren. In het nu leven, de weg gaan die klaarblijkelijk zo moet zijn. Bij dit boek reageren mensen hetzelfde "Dat is toch dat boek van die dominee die niet in God gelooft? Dat is toch die atheïst?." Opschudding alom.

Een aantal jaren geleden heb ik een boek gelezen getiteld De kunst van het niets doen. Veel mensen reageerden met: "Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen." Daar ging het boek echter helemaal niet over. Dat boek ging over Taoïsme en de gebeurtenissen in je leven op je af laten komen, van alle kanten bekijken, en dan weer verder gaan met je leven. Niet steeds in willen grijpen, dingen naar je hand willen zetten of bezweren.

Lees meer