Oud nieuws?

Een boekenverzamelaar is een gelukkig mens. Zijn verzameling groeit en groeit en als de vloeren doorbuigen, koopt hij een nieuw huis. De toename aan papier is in ieder geval de belangrijkste reden geweest voor mij om drie keer te verhuizen. Maar na verloop van tijd slibt zelfs de grootste ruimte weer dicht.

Je schijnt ook boeken naar de Slegte te kunnen brengen. Dat heb ik twee keer gedaan, maar de boeken die ik bracht wilde zelfs de Slegte niet hebben. Een antiquariaat verderop kocht alles toen maar tegen een kiloprijs.

Je schijnt ook boeken te kunnen weggooien. Daar ben ik dit jaar maar eens mee begonnen. Allereerst de oude studieboeken, al twintig jaar niet meer ingekeken: fonologie, morfologie, ik zou het niet eens meer snappen. Dan verder terug in de tijd: de schoolboeken. Nog minder zinvol om te bewaren, maar wel met meer nostalgie omgeven. Moet de Geo Geordend nu wel of niet de papierbak in?

En nu je eenmaal bezig bent, hark je ook maar alle oude literaire tijdschriften bij elkaar. Tijdschriften die al niet meer bestaan, Zanzibar, tijdschriften die je bewaart zonder dat je weet waarom, De Revisor, tijdschriften die je toch behouden wilt, Bzzletin, Bunker Hill. En je schift de hele zooi tot er nog een aanvaardbaar stapeltje overblijft.

En dan alle nog niet uitgeknipte literaire bijlagen uit Vrij Nederland van 15 jaar terug. Maar dat gaat snel. Wie oud nieuws leest, ziet meteen de betrekkelijkheid van de hypes. Veelbelovende debutanten waar je nooit meer iets van hoort. Meesterwerken die in de vergetelheid zijn gezakt. Wie kent nog Marijke Höweler? Brigitte Raskin? Die vervelende stukken over Franse filosofen die je toen ook al niet las en nu nog steeds niet.
Hoppa, allemaal naar de papierbak. Voorlopige tussenstand: 163 kilo minder papierdruk.
En ik zit al klaar voor de bijvoegsels van de komende week. Ik ga alvast een inschatting maken van wat ik over tien jaar zal moeten weggooien. 

Coen Peppelenbos

Niet te missen literaire geberutenis deze week: de presentatie van De vloeibare jongen van redacteur Thomas Möhlmann, vrijdagavond bij Perdu in Amsterdam.

Recent

19 oktober 2018

De man die wachtte

18 oktober 2018

Een strijdbare vrouw

17 oktober 2018

Snippers vol belofte

Literair Nederland - 10 jaar geleden

28 oktober 2008

Kwetsbare poëzie

Recensie door Wouter

De nieuwe bundel van dichter en journalist Hilbrand Rozema kent lange zinnen van weinig woorden. En zoals een Groninger betaamt, heeft die aan een half woord genoeg. Hoewel, weinig halve woorden, want Rozema floreert in taligheid. Dit brengt enerzijds prachtige constructies met zich mee, zoals de eenvoudige maar prachtige beginzinnen van de vierdelige cyclus ‘Losgeregende bloesems’: ‘Het licht van de zon / op de losgeregende bloesems.’

Lees meer