Non-instrumentele muziek

– Zeg, heb jij onlangs nog die discussie gevolgd op Literair Nederland?
Welke discussie?
– Over het idee dat veel filosofie mislukte literatuur was?
Wie zei dat?
– De immer eloquente Levi Entfield
Ja, zo ken ik er nog wel meer
– Oh ja?
Ja, veel poëzie is mislukte non-instrumentele muziek
– Wat voor een muziek?
Sorry, zo noem ik muziek die sinds de verderfelijke Beatles popmuziek wordt genoemd
– Ehh….
Het is heel eenvoudig: waarom zou je voor woorden zonder kiezen als je ook woorden met kan krijgen
– Met wat?
Met achtergrond, versterking, Umfeld. Het probleem van filosofie en poëzie is dat het zo kaal is, zo contextloos, je denkt al snel, het zal wel, wat kan mij het schelen, lul niet, terwijl als je verleid wordt met context, met omgevingsgeluiden, met details, met voorbeelden, met dwarsverbanden; kortom:met een verhaal, je veel eerder geneigd bent mee te gaan in de gedachtekronkels van een ander.
– Dat lijkt me subjectief.
Precies. Een mooie filosofische, poëtische term. Dat is het ook. Daar zijn ze ook goed voor. Geen enkel literair werk kan bestaan zonder een filosofische gedachte; geen enkel non-instrumentaal werk kan bestaan zonder poëzie. Maar als je wat te zeggen hebt dan moet je het zingen, uitschreeuwen, verpakken, niet koesterend voor je houden in een trits droge woorden.
– Dus filosofie en poëzie is de schaapachtige essentie en literatuur en ‘non-instrumentele muziek’ de wol?
Ach, iedereen is op zoek naar essenties. Dat is de ziekte van de westerse cultuur. Alleen niet iedereen wil er ten allen tijden naakt mee geconfronteerd worden. Van oudsher behoeft men bekleding, een ademende zak waaruit ideeën kunnen verdampen of waarin ze kunnen condenseren. Plato schreef zijn ideeën toch ook niet zomaar vormloos op? Homerus stond toch ook niet elk woord te benadrukken?
– Sorry, nu ben ik je kwijt.
Nou, de ene was schrijver en de ander rapper.

Doek valt. 

Mike Naafs

Recent

22 februari 2018

Boek van een ramp

19 februari 2018

Spiegels van de tijd

Literair Nederland - 10 jaar geleden

03 maart 2008

Kind van Tibet,Soname Yangchen

Een boek over een Tibetaanse vrouw, dat trok mijn aandacht. Na het lezen van Zeven jaar in Tibet heeft Tibet mijn belangstelling gehouden. Maar de twijfel was ook aanwezig, het is een waargebeurd verhaal en daar ben ik niet echt gek op. Wat in die boeken beschreven wordt is meestal erg melodramatisch weergegeven en veel stukken worden weggelaten zodat je met een groot aantal vragen blijft zitten.

Het begin van het boek riep bij mij ook enige weerstand op.

Lees meer