Een magische tuin, net buiten Teheran: vijf vrouwen ontmoeten elkaar tijdens de Iraanse staatsgreep van 1953. Dat is het begin van Vrouwen zonder mannen van Sharnush Parsipur. Twee van de vrouwen zijn ongetrouwd, één is prostitué, één huisvrouw en één lerares. Alle vijf zijn ze op de vlucht. Voor gewelddadige huwelijken, beklemmende sociale verwachtingen, de politieke chaos van de staatsgreep en de beperkende seksuele mores. Samen, in de tuin, ontdoen ze zich van hun oude levens. In verbinding met elkaar vinden ze er vrijheid, en de mogelijkheid regie te nemen over hun leven.

Shahrnush Parsipur (1946 Teheran) is een van de meest toonaangevende Iraanse schrijvers. Ze schreef meerdere romans, novelles en verhalenbundels en werd vier keer gevangen gezet door twee verschillende Iraanse regimes. Ook haar openlijke beschrijvingen van vrouwelijke seksualiteit in Vrouwen zonder mannen bleek aanleiding om haar van haar vrijheid te beroven. Sinds 1994 leeft Parsipur in ballingschap in de Verenigde Staten. De Engelse vertaling van Vrouwen zonder mannen stond in 2026 op de longlist voor de International Booker Prize. Daarnaast ontving Parsipur onder andere onderscheidingen ook de Hellmann Hammett Award voor de mensenrechten in 1994. 

Nagekomen bericht: Shahrnush Parsipur overleed op 3 juli op tachtigjarige leeftijd in San Francisco.

In Weerbaar vertellen Michiel van Diggelen en Richard Tanke het verhaal van Arnold Douwes (1906-1999). Douwes zorgde tijdens de Tweede Wereldoorlog met een ondergronds netwerk voor begeleiding, onderdak, geld en bonnen voor Joden in het Drentse dorp Nieuwlande. In zijn biografie komt hij naar voren als een veerkrachtige man die in overeenstemming leefde met wat hij belangrijk vond. Tijdens zijn twintiger jaren zwierf hij door de Verenigde Staten, waar hij in 1936 uitgezet werd als vermeend communist. Ook woonde hij bijna tien jaar in Zuid-Afrika en nam hij deel aan het verzet tegen Apartheid, en dertig jaar in Israël. Yad Vashem onderscheidde hem in 1965 als een Rechtvaardige onder de Volkeren.

Michiel van Diggelen (1957) is historicus en werkt als docent in het voortgezet onderwijs. Eerder schreef hij onder meer een biografie over Ab Visser en de historische roman De exodus van Hendrik Peter Scholte, over een predikant die na het overlijden van zijn vrouw terugkijkt op zijn leven. Richard Tanke (1957-2025) was een gepromoveerd kernfysicus die jarenlang bij de KEMA werkte. Als sociaal ondernemer zette hij zich in voor mensen met een beperking.

Penelope werkt in een vervallen landhuis op het Engelse platteland waar ze, als kunsthistorica, de kunst- en boekencollectie archiveert. Ze houdt een dagboek bij waarin ze haar observaties verbindt aan essayistische beschouwingen over de schilderkunt en hoe die zich verhoudt tot gebeurtenissen uit haar leven. Dat is hoe Christine Lai in Landschappen drie genres met elkaar verweeft: roman, essay en dagboek. Als Penelopes zwager terugkeert naar het huis verschuift de nadruk van kunsthistorische reflecties naar herinneringen aan de twintig jaar dat het landhuis haar thuis was.

Christine Lai groeide op in Canada en woonde zes jaar in Engeland tijdens haar masteropleiding. Ze promoveerde in Engelse literatuur aan het University College London. Landschappen stond op de shortlist voor de eerste editie van de Novel Prize, uitgereikt door New Directions Publishing, Fitzcarraldo Editions en Giramondo Publishing. Lai woont momenteel in Vancouver.