9 juli 2012

Zomerrubriek – Marleen Nagtegaal

Toen kwam de dood plotseling snoeihard het verhaal binnen.

Aan welk kinderboek heb je goede herinneringen?
Honger naar boeken had ik al vroeg, maar dit sloeg om in vraatzucht toen ik in aanraking kwam met het werk van de Zweedse auteur Peter Pohl. De man heeft meer dan twintig boeken geschreven, waarvan er slechts vier zijn vertaald in het Nederlands. De regenboog heeft maar acht kleuren is daar één van. Het boek werd uitgebracht als roman voor volwassenen, later werd het toch onder de noemer jeugdliteratuur geplaatst. Daar ging wel een discussie aan vooraf: was het boek wel geschikt voor jeugdige lezers? Als je mij die vraag een kleine twintig jaar geleden had gesteld, dan was ik waarschijnlijk erg verontwaardigd geweest, want ik was diep onder de indruk. De boeken van Pohl zijn niet vrolijk, ze lopen ook niet goed af en ze zijn prachtig geschreven. In De regenboog heeft maar acht kleuren komt de dood plotseling en snoeihard het verhaal binnen. Ik schrok me een ongeluk. Lezen, vol ongeloof een pagina terugslaan, nog een keer lezen: dat kon toch niet zomaar gebeuren? Het is zo’n boek waardoor je, nadat je zowel gretig als dralend – omdat het daarna toch echt ‘op’ is – de laatste pagina hebt verorberd, even vreemd om je heen kijkt. Buiten spelen? Naar het zwembad? Zeg, ik heb net iets heel belangrijks gelezen. Mag ik gewoon even binnen zitten en door het raam kijken, ook al is het mooi weer?

Welk boek wil je binnenkort herlezen?
Een paar jaar na de boeken van Peter Pohl las ik Hersenschimmen van Bernlef. Daarvan was ik niet erg onder de indruk, want ik herinnerde me er kortgeleden zo goed als niets van, behalve dat ik het zweverig vond en ook dat er iets zieligs was met een hond. Het geheugen kan misleidend zijn. Dat had ik geweten als ik het boek beter had gelezen. Onlangs werd de serie Benali Boekt uitgezonden op Nederland 2, waarin Abdelkader Benali literaire klassiekers onderzoekt. Natuurlijk kwam ook Hersenschimmen aan bod. Ik besloot het boek nog eens te lezen, voordat de betreffende aflevering zou worden uitgezonden. Daar heb ik geen spijt van gekregen. Het was alles behalve zweverig en de hond vond zelf de weg naar huis terug. Een ander boek dat ik nog wil herlezen is Obsessie van A.S. Byatt. Om dezelfde reden als bij Bernlef: ooit gelezen, maar het is niet ‘ingedaald’.

Van welke schrijver of dichter koop je elk boek dat uitkomt?
De schrijver die mij nog nooit heeft teleurgesteld heet John Irving. Hij is van mening dat literatuur in eerste instantie moet vermaken en brengt in de media regelmatig een ode aan de fantasie. Zijn verhalen vergen dan ook de nodige verbeeldingskracht van de lezer, maar dat is juist wat zijn boeken zo onvergetelijk maakt. Niet denken aan wat wel of niet kan, maar aan wat allemaal zou kunnen, dat klinkt makkelijker dan het is. Toch weet Irving altijd wel een onderwerp naar voren te brengen waar je nog nooit over hebt nagedacht, althans, niet op de manier waarop hij het beschrijft en dat vind ik een talent. Zijn nieuwste boek bijvoorbeeld, In een mens, gaat over een schrijver die zijn leven lang op zoek is naar de androgyne perfectie. Als literatuurliefhebber ben je natuurlijk wel wat gewend, seksuele taboes kennen we feitelijk niet meer. Lees bijvoorbeeld Vuijsje (Alleen maar nette mensen), Mutsaers (Koetsier Herfst), Marquez (Herinnering aan mijn droeve hoeren), ik noem er een paar. Irving roept desondanks vragen op. Wat is dat nou precies, seksuele identiteit? Hoe zit dat met die van mij? Waar staan de scheidslijnen tussen mannen, vrouwelijke mannen, transseksuele mannen en vrouwen, mannelijke vrouwen en vrouwen? Zijn die er wel? Is dat überhaupt belangrijk om te weten? Dat soort zaken. Daarnaast houd ik erg van Irvings intelligente personages, zijn rijke taalgebruik en de mystiek die altijd tussen de regels door laveert.

Marleen Nagtegaal (1981) schreef een afstudeerscriptie ging over nieuwe tendensen in de hedendaagse West-Europese literatuur.  Recensies van Marleen Nagtegaal.

 

Wilt u zelf een bijdrage leveren aan deze rubriek? Klik dan hier.

 

Klik hier voor de bijdrage van Menno Hartman.
Klik hier voor de bijdrage van Karel Wasch
Klik hier voor de bijdrage van Albert Hogeweij
Klik hier voor de bijdrage van Margriet de Koning Gans
Klik hier voor de bijdrage van Eeke Riegen
Klik hier voor de bijdrage van Carolien Lohmeijer
Klik hier voor de bijdrage van Sunny Jansen
Klik hier voor de bijdrage van Lisette Huibers
Klik hier voor de bijdrage van Marleen van de Pol
Klik hier voor de bijdrage van Jaap Jansen
Klik hier voor de bijdrage van Wil van Basten-Malipaard
Klik hier voor de bijdrage van Machiel Jansen


Recent

11 augustus 2017

Zorgenkind of zondagskind

7 augustus 2017

Een kanjer

4 augustus 2017

Wondranden

Literair Nederland - 10 jaar geleden

27 augustus 2007

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Dat klinkt toch goed nietwaar? Helaas, we worden wel meegenomen maar niet naar het bovengenoemde. Natuurlijk komen deze gebieden wel voor in het boek maar het frappante is dat ik heel veel over het reizen zelf heb gelezen maar weinig over het land.

Lees meer