2 juli 2012

Zomerrubriek – Jaap Jansen

De recensenten van Literair Nederland beantwoordden allemaal een aantal literaire vragen. Lees hieronder de bijdrage van Jaap Jansen. Zie voor meer bijdragen, onderaan dit bericht.

Aan welk kinderboek heb je goede herinneringen?
De brief voor de koning (1962) van Tonke Dragt. Misschien eerder een jeugdboek dan een kinderboek, maar ach, die grenzen zijn vager dan vaag. Zó fantasierijk, zó meeslepend. Het is qua vertelgemak en –plezier gelijkwaardig aan al die andere schitterende jeugdromans van Dragt, zoals het mysterieuze Ogen van tijgers, maar het ‘leeft’ meer. ’s Avonds in bed, ik moest natuurlijk alláng slapen, bladzijde na bladzijde, spanning en avontuur, en maar hopen dat m’n moeder niet naar boven zou komen… Deze De-brief-voor-de-koning-magie zou ik op latere leeftijd terugvinden in Rafael Ábalos’Grimpow. Het geheim der wijzen en in J.R.R. Tolkiens In de ban van de Ring.

Welk boek heb je indertijd met plezier voor je boekenlijst gelezen?
De stille kracht (1900) van Louis Couperus. Volgens mij het allereerste voor-oorlogse werk dat ik heb gelezen. Het was niet mijn eerste kennismaking met de grote Nederlandse literatuur (die eer blijft voorbehouden aan W.F. Hermans), maar sinds ik dit boek heb gelezen staat Couperus bovenaan mijn lijstje van Nederlandse auteurs – en daar is gedurende mijn studie Nederlands geen verandering in gekomen. Zijn zinnen, zijn woordkeuze, zijn spelling, zijn personages… Dit is geen Hildebrand-geneuzel, geen Multatuli-gemopper, maar ware poëzie! De stille kracht schept een nieuw Indië, een Indië dat alleen in lange, dromerige zinnen tot zijn recht komt, met heel veel streepjes en puntjepuntjepuntjes en ach’jes en wee’tjes… Het Couperiaans is een dochtertaal van het Nederlands; De stille kracht is zijn Wilhelmus.

Welk boek zou je graag verfilmd willen zien?
Cien años de soledad (1967, ‘Honderd jaar eenzaamheid’) van Gabriel García Márquez. Márquez heeft de filmrechten nooit willen verkopen, en misschien heeft de eerbiedwaardige schrijver daar ook wel gelijk in, maar aan de andere kant: wat zou dit boek een prachtige film kunnen opleveren! Die Latijns-Amerikaanse mystiek, die machtig mooie personagetekening, de opmerkelijke gebeurtenissen en absurde situaties…

Welk boek heb je onlangs gelezen en zou je iedereen aanraden?
Noah Barleywater Runs Away (2010) van John Boyne. Door de pers vaak als een kinderboek bestempeld, maar dit boek is zoveel meer dan dat. Alle volwassenen die voor hun plezier wel eens een Disney-film kijken (men neme, in dezen allesbehalve toevallig, een klassieker als Pinocchio), kunnen hun hart ophalen aan dit schitterende boek. Kinderboek of geen kinderboek, feit is dat het handelt over moeilijke grotemensendingen: fantasie, de scheiding tussen fictie en nonfictie, escapisme. Boyne schrijft vrolijk, sprookjesachtig, maar tezelfdertijd ontroerend en op sommige momenten hartverscheurend. Gaarne wel eerst Carlo Collodi (Pinocchio) lezen.

Jaap Jansen (1992) studeert Nederlandse Taal en Letteren. Recensies van Jaap Jansen.

Wilt u een eigen bijdrage leveren aan deze rubriek? Klik dan hier.

Klik hier voor de bijdrage van Menno Hartman.
Klik hier voor de bijdrage van Karel Wasch
Klik hier voor de bijdrage van Albert Hogeweij
Klik hier voor de bijdrage van Margriet de Koning Gans
Klik hier voor de bijdrage van Eeke Riegen
Klik hier voor de bijdrage van Carolien Lohmeijer
Klik hier voor de bijdrage van Sunny Jansen
Klik hier voor de bijdrage van Lisette Huibers
Klik hier voor de bijdrage van Marleen van de Pol

Recent

11 augustus 2017

Zorgenkind of zondagskind

7 augustus 2017

Een kanjer

4 augustus 2017

Wondranden

Literair Nederland - 10 jaar geleden

27 augustus 2007

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Dat klinkt toch goed nietwaar? Helaas, we worden wel meegenomen maar niet naar het bovengenoemde. Natuurlijk komen deze gebieden wel voor in het boek maar het frappante is dat ik heel veel over het reizen zelf heb gelezen maar weinig over het land.

Lees meer