2 juli 2012

Zomerrubriek – Jaap Jansen

De recensenten van Literair Nederland beantwoordden allemaal een aantal literaire vragen. Lees hieronder de bijdrage van Jaap Jansen. Zie voor meer bijdragen, onderaan dit bericht.

Aan welk kinderboek heb je goede herinneringen?
De brief voor de koning (1962) van Tonke Dragt. Misschien eerder een jeugdboek dan een kinderboek, maar ach, die grenzen zijn vager dan vaag. Zó fantasierijk, zó meeslepend. Het is qua vertelgemak en –plezier gelijkwaardig aan al die andere schitterende jeugdromans van Dragt, zoals het mysterieuze Ogen van tijgers, maar het ‘leeft’ meer. ’s Avonds in bed, ik moest natuurlijk alláng slapen, bladzijde na bladzijde, spanning en avontuur, en maar hopen dat m’n moeder niet naar boven zou komen… Deze De-brief-voor-de-koning-magie zou ik op latere leeftijd terugvinden in Rafael Ábalos’Grimpow. Het geheim der wijzen en in J.R.R. Tolkiens In de ban van de Ring.

Welk boek heb je indertijd met plezier voor je boekenlijst gelezen?
De stille kracht (1900) van Louis Couperus. Volgens mij het allereerste voor-oorlogse werk dat ik heb gelezen. Het was niet mijn eerste kennismaking met de grote Nederlandse literatuur (die eer blijft voorbehouden aan W.F. Hermans), maar sinds ik dit boek heb gelezen staat Couperus bovenaan mijn lijstje van Nederlandse auteurs – en daar is gedurende mijn studie Nederlands geen verandering in gekomen. Zijn zinnen, zijn woordkeuze, zijn spelling, zijn personages… Dit is geen Hildebrand-geneuzel, geen Multatuli-gemopper, maar ware poëzie! De stille kracht schept een nieuw Indië, een Indië dat alleen in lange, dromerige zinnen tot zijn recht komt, met heel veel streepjes en puntjepuntjepuntjes en ach’jes en wee’tjes… Het Couperiaans is een dochtertaal van het Nederlands; De stille kracht is zijn Wilhelmus.

Welk boek zou je graag verfilmd willen zien?
Cien años de soledad (1967, ‘Honderd jaar eenzaamheid’) van Gabriel García Márquez. Márquez heeft de filmrechten nooit willen verkopen, en misschien heeft de eerbiedwaardige schrijver daar ook wel gelijk in, maar aan de andere kant: wat zou dit boek een prachtige film kunnen opleveren! Die Latijns-Amerikaanse mystiek, die machtig mooie personagetekening, de opmerkelijke gebeurtenissen en absurde situaties…

Welk boek heb je onlangs gelezen en zou je iedereen aanraden?
Noah Barleywater Runs Away (2010) van John Boyne. Door de pers vaak als een kinderboek bestempeld, maar dit boek is zoveel meer dan dat. Alle volwassenen die voor hun plezier wel eens een Disney-film kijken (men neme, in dezen allesbehalve toevallig, een klassieker als Pinocchio), kunnen hun hart ophalen aan dit schitterende boek. Kinderboek of geen kinderboek, feit is dat het handelt over moeilijke grotemensendingen: fantasie, de scheiding tussen fictie en nonfictie, escapisme. Boyne schrijft vrolijk, sprookjesachtig, maar tezelfdertijd ontroerend en op sommige momenten hartverscheurend. Gaarne wel eerst Carlo Collodi (Pinocchio) lezen.

Jaap Jansen (1992) studeert Nederlandse Taal en Letteren. Recensies van Jaap Jansen.

Wilt u een eigen bijdrage leveren aan deze rubriek? Klik dan hier.

Klik hier voor de bijdrage van Menno Hartman.
Klik hier voor de bijdrage van Karel Wasch
Klik hier voor de bijdrage van Albert Hogeweij
Klik hier voor de bijdrage van Margriet de Koning Gans
Klik hier voor de bijdrage van Eeke Riegen
Klik hier voor de bijdrage van Carolien Lohmeijer
Klik hier voor de bijdrage van Sunny Jansen
Klik hier voor de bijdrage van Lisette Huibers
Klik hier voor de bijdrage van Marleen van de Pol

Recent

20 november 2017

Het leven ontwijken

15 november 2017

Een portret in stukjes

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 november 2007

Een aantal jaren geleden heb ik een boek gelezen getiteld De kunst van het niets doen. Veel mensen reageerden met: "Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen." Daar ging het boek echter helemaal niet over. Dat boek ging over Taoïsme en de gebeurtenissen in je leven op je af laten komen, van alle kanten bekijken, en dan weer verder gaan met je leven. Niet steeds in willen grijpen, dingen naar je hand willen zetten of bezweren. In het nu leven, de weg gaan die klaarblijkelijk zo moet zijn. Bij dit boek reageren mensen hetzelfde "Dat is toch dat boek van die dominee die niet in God gelooft? Dat is toch die atheïst?." Opschudding alom.

Een aantal jaren geleden heb ik een boek gelezen getiteld De kunst van het niets doen. Veel mensen reageerden met: "Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen." Daar ging het boek echter helemaal niet over. Dat boek ging over Taoïsme en de gebeurtenissen in je leven op je af laten komen, van alle kanten bekijken, en dan weer verder gaan met je leven. Niet steeds in willen grijpen, dingen naar je hand willen zetten of bezweren.

Lees meer