16 september 2017

Ze kweekten lammetjes

Door Inge Meijer

Ik verlang soms hevig naar iemand die zegt dat het allemaal wel meevalt. Dat schuldgevoel net zo nutteloos en overbodig is als ‘sorry buiten dienst’ op een streekvervoerbus zetten die zijn dienst erop heeft zitten. Iemand die me uitlegt hoe goed het is de dingen net even anders te bekijken dan ik gewoon ben. Iemand die me uit mijn  gewoontevorm lostrekt (nee, niet weken maar trekken) om tot een allesomvattender vorm van begrip te komen. Niet het vage van: ‘Jaja, ah oké, dus zo…’ dat me makkelijk afgaat, maar meer het begrijpen dat me sprakeloos maakt en waardoor ik terstond een lang weekend moet onderduiken om al mijn aannames te herzien.

Toen ik deze week, na maanden geroepen te hebben dat ik nu echt de strijk ging doen, daadwerkelijk de strijkplank uitklapte, zette ik daar een podcast bij aan.  Nooit meer slapen met de Surinaamse schrijfster Cynthia Mcleod (1936). Terwijl ik boorden, mouwen en plooirokjes gladstreek zei ze dingen als: Dat Suriname, Suriname niet geworden was als er geen slavernij was geweest. Ze zei, dat je je achtergrond moet kennen om je toekomst te kunnen bepalen. “Alleen dan kan je verder”. Ze zei ook – met licht verhoogde stem alsof ze het nu voor de zoveelste keer moest uitleggen – tegen Pieter van der Wielen, nadat hij gezegd had dat er Nederlanders zijn die zich schuldig voelen over de slavernijperiode: “Geen enkele Nederlander hoeft zich schuldig te voelen. Jij hebt het niet gedaan. Jij was er niet bij. Wij doen vandaag ook dingen die mensen over 200 jaar verschrikkelijk zullen vinden.” Het klonk zo stellig dat ik haar meteen geloofde.

Ze deed er vervolgens nog een schepje bovenop: “Denkt u meneer! Meneer wat denkt u, dat over tweehonderd jaar mensen nog vlees eten? Waarop ze direct haar eigen vraag beantwoordde: ‘ Nee hoor, niemand eet vlees over 200 jaar. Dan zijn kippen en lammetjes lieve vriendjes, als huisdier. Gaan ze over ons zeggen: ‘Weet je (op een toon alsof ze een sprookje vertelt) wat die mensen toen deden. Ze kweekten die lieve lammetjes en hadden slachthuizen en dan kon je bij de slager dat vlees zien hangen en dan wees je aan wat je wilde hebben en dan kocht je het en thuis at je het op.’”

Het klonk als een voorspelling gedaan door iemand die de geschiedenis kent en daardoor weet hoe de toekomst eruit zal gaan zien. En ik geloofde haar, voelde opluchting en was stiekem blij over mezelf dat ik al geen vlees at. Dat ik niet zo iemand was die bij de slager een stuk vlees haalde om op te eten. En toen wist ik dat er ten tijde van de slavernij ook Hollanders moeten zijn geweest die het niet eens waren met de slavernij, die zich er ongemakkelijk bij voelden. Zoals ik me ongemakkelijk voel bij die hele vleesindustrie maar tegelijkertijd niet in staat ben daar een einde aan te maken. Dat daar tijd voor nodig is. En dat we daarbij de boeken van zo’n wijze vrouw als Mcleod nodig hebben.

 

 

 

Recent

25 september 2017

Een waardig gedragen ongeluk

24 september 2017

What's in a design

22 september 2017

Modiano's spel met de lezer

20 september 2017

In de huid van een leeuwin

Literair Nederland - 10 jaar geleden

08 oktober 2007

Noeste gelovigen die de Texaanse prairie trotseren tegen beter weten in. Wrede indianen die hun voormalig territorium verdedigen. En de Amerikaanse burgeroorlog op de achtergrond. De nieuwste roman van Arthur Japin is een prachtig geschreven historische roman met een sympathieke maar chagrijnige oude vrouw in de hoofdrol. Een vrouw die dingen heeft moeten doorstaan die je niemand toewenst. Het moment dat de laatste indianenstam zich besluit over te geven wordt voor haar een reis naar het verleden.

Sallie “Granny” Parker en haar man, kinderen, schoonzonen en kleinkinderen trekken er rond 1835 op uit om een fort te bouwen in Texas. Als pioniersfamilie hebben ze een stuk grond gekregen midden in het leefgebied van een indianenstam: de Comanche. Deze staan bekend als een van de wreedste stammen van het land. Binnen de hoge muren van hun fort wanen de Parkers zich echter veilig. Tot die ene dag aanbreekt waarop de indianen haar halve familie doden en de rest ontvoeren.

Lees meer