11 mei 2015

Werk in uitvoering

Als antiquaar geniet Stefan Ruiters  geregeld het privilege om andermans boekenkast te mogen onderzoeken. Boeken inkopen is voor hem een van de fascinerendste facetten van het boekenvak. Over deze toch wel bijzondere werkervaring schrijft Stefan voor LiterairNederland tweewekelijks een zogeheten Boekenkastblog.

Wonen tussen kunst en boeken

Boekenkastblog door Stefan Ruiters

Ik verzamel foto’s van creatieve werkplekken zoals dat tegenwoordig heet: een bureau met een opengeklapt schrift en een pen ernaast, een tafellamp schijnend over de verlaten werkplek, een leeg wijnglas, fles ernaast, gordijn half dicht en de nacht daarachter. De muren van het atelier vol gehangen met eigen werk, soms nog onvoltooid, werk in uitvoering, de schildersezel in een hoek onder het hoge raam. Geregeld  bevind ik mij in zo’n decor, als schrijvers of kunstenaars hun boeken aan mij willen verkopen.

Zo ging ik het afgelopen jaar op inkoop bij beeldend kunstenaar Frank van den Broeck. Tekeningen van zijn hand hingen op dat moment in het Stedelijk Museum als onderdeel van de collectie Sanders. Van den Broeck heeft zijn atelier  in een voormalig schoolgebouw in de Amsterdamse Staatsliedenbuurt. We spraken over de verdwijnende ruimtes voor kunst en cultuur. Ook het pand waarin hij al decennia werkt en met hem vele kunstenaars, stond op het punt te worden herbestemd door de gemeente en een projectontwikkelaar. ‘Veels te dure grond en veel te lage huren.’ Ik keek om me heen naar de pastels aan de muur. De zakken gips op de grond voor een lange tafel met prachtig geboetseerde fantasiekoppen. En de stapels boeken tussen de verschillende tafels die gebruikt worden voor zijn schetsen, grafieken en schilderijen. Een verzameling kunst-  filosofieboeken en romans die gezien de gebruikssporen,  dienst deden ter inspiratie of referentie. Het deed me denken aan de keer dat ik bij de kunstenaar Maus Slangen op bezoek was. Overal waar ik keek hingen maskers en sculpturen, een fantasio aan kleuren en vormen, het walhalla voor elke kunstliefhebber. Ertussendoor op stapels en in kasten de boeken die hij tijdens zijn werkzame leven had gekocht van zijn collega-kunstenaars, zoals de alleskunner Max Ernst en andere modernisten. Ik herkende er een aantal die hij bij antiquariaat JOOT  had gekocht.

Hun ateliers werden een opdracht aan mijzelf, eens zou ik ook graag ergens willen wonen en werken waar verbeelding in woord en beeld een grote rol zouden spelen. En dat is me gelukt. Sinds een half jaar woon en werk ik in een pand, weliswaar buiten het centrum van de stad, maar waar ruimte is om met kunst en boeken om me heen te wonen en te werken.


webwinkel: joot.nl
www.facebook.com/jootbooks

Recent

21 maart 2017

Intrigerende zwakheden

20 maart 2017

De zee in Tilburg

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 maart 2007

Zonder dat hij het wist, keek ze hem telkens na als hij voorbijkwam, de winkelierster, langs de zaak, soldaat Brû. Hij liep daar heel ongedwongen, in zijn vrolijke kaki klof, met zijn haar, tenminste wat er onder de kepie van te zien was, zijn haar keurig geknipt en nagenoeg glanzend, zijn handen langs de naad van zijn broek, handen waarvan de ene, de rechter, met onregelmatige tussenpozen omhoogging om een superieur te eren of de groet van een gedemilitariseerde te beantwoorden. Niet bevroedend dat hij elke dag door een bewonderend oog werd vastgepind op de weg die hem van de kazerne naar het bureel voerde stapte soldaat Brû, die in het algemeen nergens aan dacht, maar als hij dat toch deed dan het liefst aan de slag bij Jena, stapte soldaat Brû voort met de onbevangenheid van een niet-bewuste. Met zijn niet bewust grijsblauwe ogen en zijn niet bewust elegant omwikkelde beenkappen droeg soldaat Brû heel naïef al het nodige met zich mee om in de smaak te vallen bij een jongejuffrouw die niet helemaal jong meer was en ook niet helemaal juffrouw. Het ontging hem.

Zonder dat hij het wist, keek ze hem telkens na als hij voorbijkwam, de winkelierster, langs de zaak, soldaat Brû. Hij liep daar heel ongedwongen, in zijn vrolijke kaki klof, met zijn haar, tenminste wat er onder de kepie van te zien was, zijn haar keurig geknipt en nagenoeg glanzend, zijn handen langs de naad van zijn broek, handen waarvan de ene, de rechter, met onregelmatige tussenpozen omhoogging om een superieur te eren of de groet van een gedemilitariseerde te beantwoorden.

Lees meer