19 december 2016

Wereldwijd lezen

Door Adri Altink

December. Lijstjes. En dan vooral die van boeken. Ik snuffel ze elk jaar weer door. Maar eigenlijk is er iets vreemds mee. Ik doe er niet zozeer inspiratie mee op als wel teleurstelling. Dat zal deze keer weer zo zijn met ‘De beste boeken van 2016’. Ze lijken wel bedoeld om me onder de neus te wrijven hoe onverantwoord ik me gedragen heb door al die genoemde titels ongelezen te laten. Een kort ogenblik schaar ik het lekkers dat ik verwaarloosde onder mijn voornemens voor volgend jaar. Maar het vuurwerk is nog niet uitgeknald of dat voornemen is in rook opgegaan. Er staat een nieuw jaar voor de deur. Daarin voelt het al weer snel belangrijker om niet de achterstand goed te maken, maar om het me niet wéér te laten gebeuren dat boektitels me over twaalf maanden vanuit lijstjes verwijtend aankijken.

Een veel vrolijker vooruitzicht van de jaarwisseling is voor mij het traditionele Nieuwjaarsconcert van het Nederlands Blazersensemble (NBE). Het staat al in mijn agenda: 1 januari, 19:15 uur, NPO 2. Een bijzonder programma waarin elk jaar drie jonge componisten naar voren worden geschoven en niet-westerse immigranten me verbazen in een fantastische show van beeld en geluid. Ik maakte eerder dit jaar een optreden het NBE mee van met de Iraanse zanger Mohsen Namjoo. Hij kan niet meer terug naar zijn geboorteland; hij zal er worden opgepakt omdat hij ooit Koranverzen in zijn liederen verwerkte. Daarvoor is hij in 2006 veroordeeld tot vijf jaar gevangenis.

Ik vind het al jaren een feest om te zien hoe exotische muziek en het NBE elkaar omarmen. Maar ik hield aan het optreden van Namjoo nog een andere mooie herinnering over. Hij gaf vooraf een lezing  waarin hij veel vertelde over muziek in zijn land en in woord en zang duidelijk maakte wat de Iraanse liederen en de Amerikaanse blues gemeen hebben. En dus: hoe ze elkaar kunnen versterken. Wat een inspirerend perspectief! Het is juist de reden waarom ik het Nieuwjaarsconcert niet wil missen. Ik krijg er energie van en, nog mooier, hoop; mijn wereld wordt ineens weer groter.

Ik moet misschien ook de boekenlijstjes loslaten als ze me alleen maar met een gevoel van tekortschieten opzadelen. Laat ik naar inspiratie voor de toekomst kijken. Een lijstje dat me de afgelopen weken onder ogen kwam past hier dan ook bij. Een lijstje dat net als de aanpak van het NBE, me het gevoel geeft dat ik verbonden ben met iets groters dan mijn eigen boekenkast en de beschuldigende ‘het beste van 2016’ lijstjes. Hier vind je wat mensen (studenten uit 28 landen) inspireert: Kadare in Albanië. Andrić in Bosnië en Servië, Nog altijd Khayyam in Iran. Tijdloze boeken. Boeken die verbinden. Bij dit lijstje krijg ik geen schuldgevoel, maar nieuwe energie.

Wereldwijd lezenlijstje

 

 

 

Recent

21 maart 2017

Intrigerende zwakheden

20 maart 2017

De zee in Tilburg

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 maart 2007

Zonder dat hij het wist, keek ze hem telkens na als hij voorbijkwam, de winkelierster, langs de zaak, soldaat Brû. Hij liep daar heel ongedwongen, in zijn vrolijke kaki klof, met zijn haar, tenminste wat er onder de kepie van te zien was, zijn haar keurig geknipt en nagenoeg glanzend, zijn handen langs de naad van zijn broek, handen waarvan de ene, de rechter, met onregelmatige tussenpozen omhoogging om een superieur te eren of de groet van een gedemilitariseerde te beantwoorden. Niet bevroedend dat hij elke dag door een bewonderend oog werd vastgepind op de weg die hem van de kazerne naar het bureel voerde stapte soldaat Brû, die in het algemeen nergens aan dacht, maar als hij dat toch deed dan het liefst aan de slag bij Jena, stapte soldaat Brû voort met de onbevangenheid van een niet-bewuste. Met zijn niet bewust grijsblauwe ogen en zijn niet bewust elegant omwikkelde beenkappen droeg soldaat Brû heel naïef al het nodige met zich mee om in de smaak te vallen bij een jongejuffrouw die niet helemaal jong meer was en ook niet helemaal juffrouw. Het ontging hem.

Zonder dat hij het wist, keek ze hem telkens na als hij voorbijkwam, de winkelierster, langs de zaak, soldaat Brû. Hij liep daar heel ongedwongen, in zijn vrolijke kaki klof, met zijn haar, tenminste wat er onder de kepie van te zien was, zijn haar keurig geknipt en nagenoeg glanzend, zijn handen langs de naad van zijn broek, handen waarvan de ene, de rechter, met onregelmatige tussenpozen omhoogging om een superieur te eren of de groet van een gedemilitariseerde te beantwoorden.

Lees meer