22 november 2016

WC boeken

Door Stefan Ruiters

Als ik boeken heb ingekocht en ze komen op mijn werkplek uit hun dozen, dan zijn er een aantal bestemmingen voor. De boekenkast, op onderwerp, literatuur, geschiedenis, kunst, architectuur of filosofie bijvoorbeeld. Nadat ze een boekbeschrijving hebben gekregen en in mijn online-boekenbestand en website zijn opgenomen, kunnen ze uit de kast gehaald worden en naar u worden verstuurd, mits u dat boek bij mij bestelde.

De net ingekochte boeken kunnen ook op de trap belanden. De trap naar boven, naar mijn woonkamer waar mijn eigen verzameling staat. Sommige boeken komen niet verder dan de eerste paar treden, want soms/vaak/ regelmatig besluit ik ze uiteindelijk niet op te nemen in mijn eigen boekenverzameling, en ze toch voor de verkoop te bestemmen. De schoorsteen moet roken, niet waar? Van die sortering boeken die naar boven gaan, stuur ik een paar verder door.  Naar nog een etage hoger, alwaar bed, lamp en nachtkastje ons opwachten. Maar er is ook een aantal boeken dat beneden blijft en onmiddellijke aandacht vereist. Die gaan mee naar de wc. Op een richel boven de wc heb ik een wisselende collectie staan. Ik leid een versnipperd bestaan op de wc. Al druk doende begin ik daar elke dag wel in een nieuw boek.

img_5336Laatste beginnetje: Ontroeringen. Essays van Bernlef over de relatie poëzie-politiek en Albert Speer en Kurt Schwitters. Er gaan daar werelden voor mij open. En eigenlijk niet alleen daar. Want wat is het prachtig-lastig om temidden van al die boeken – ongeveer vijfduizend – standvastig te blijven en een boek helemaal uit te lezen, terwijl de stapel nog te lezen boeken hoger wordt en dan verandert mijn interesse en aandacht weer – van filosofie naar essays naar architectuur, van poëzie naar biografie. Intussen heb ik me er wel mee verzoend hoor. En heus, ik lees wel boeken uit, zoals laatst Het bestand van Arnon Grunberg of De bruid van Duchamp van K. Schippers. Maar als een boek me uiteindelijk niet meer boeit of, reëler, als een boek wordt weggeduwd door andere, te verorberen en naar onbekende smaken proevende boeken, dan is dat maar zo. De pagina’s die ik dan toch heb gelezen, hebben hun geestelijke missionarissenwerk gedaan en me verder gestuwd in de caleidoscopische wereld van het boek en de geletterde delta van mijn boekhandel.

 

 

Recent

Literair Nederland - 10 jaar geleden

28 mei 2007

´Het eerste bezoek was een klucht. Niet zomaar banaal lachen en dijen kletsen. Nee, het was, hoe meer ik erover nadenk, de verfijnde onderbroekenlol van een oude professor die te midden van kunst en antiek plotseling tegen me zei: ´Laat uw broek maar even zakken.´´

´Het eerste bezoek was een klucht. Niet zomaar banaal lachen en dijen kletsen. Nee, het was, hoe meer ik erover nadenk, de verfijnde onderbroekenlol van een oude professor die te midden van kunst en antiek plotseling tegen me zei: ´Laat uw broek maar even zakken.´´

Wie had ooit gedacht dat deze aanlokkende openingsalinea door ons eigen Peter Brusse werd opgeschreven? Brusse, bij het grote publiek voornamelijk bekend als voormalig buitenlands correspondent voor de Volkskrant en het NOS Journaal in Londen maakt met het vlindernet zijn debuut als romanschrijver.

Lees meer