20 mei 2015

Twitteraccount van Houellebecq

Why are you following me?

Column door Inge Meijer

Ik zie dat Michel Houellebecq mijn nieuwste volger is op twitter. Opeens vraag ik mij af  wat iemand beweegt een ander te volgen op twitter. Bij geen van mijn volgers heb ik me dit ooit afgevraagd. Pas nu Houellebecq mij volgt, vraag ik mij de zin van het volgen af. Ik volg bij voorkeur twitteraars die niet te ver buiten mijn bereik liggen. Dat ik Houellebecq zou gaan volgen leek me dan ook logischer. Ik volg mensen die interessante opmerkingen of posts verspreiden waarvan ik denk, hé, interessant/leuk, of die iets oproepen van: ‘Ojee’, en die retweet ik wel eens, puur op gevoel. Houellebecq plaatst een soort tweets die ik nooit zou retweeten. Twitter is voor mij wat vroeger de functie van een buurthuis was, maar dan globaler. Een handige manier om informatie  over schrijvers, boeken en verder nieuws uit wereld te verkrijgen.

Tinkebell volg ik om te weten hoe met vluchtelingen om te gaan. Zij heeft daar uitgesproken ideeën over die ik wel mag. Zo is het ‘not done’ volgens haar om een vluchteling voedsel te brengen en het daarbij te laten. Nee, je behoort ze mee te nemen naar huis. Ik deel haar idee daarover maar ben toch wel blij dat ik hier aan de rand van de Veluwe weinig vluchtelingen tegenkom. Arjan Peters leert me veel over schrijvers en hun werk. Het nieuwste boek van Arie Storm bijvoorbeeld hoef ik niet te lezen nu blijkt dat hij met dat boek laat zien hoe enorm moeilijk het is een oorspronkelijk verhaal te vertellen. Ik heb moeite met mensen die oorspronkelijk willen zijn en dat dan niet zijn en dat je daar dan bij zit. Daar hoef ik me nu, dankzij Peters dus, niet aan bloot te stellen.

Dit weekend waren, naast vele andere ster-auteurs maar zij namen toch wel zo’n beetje alle plek in de media in, Michel Houellebecq en Nick Cave in Utrecht voor het festivel City2Cities. En ik moest denken aan de tijd dat Mijn lief en ik nog op een matras op de vloer sliepen. Nick Cave schreef toen al poëtische teksten die we niet altijd konden duiden maar wel aanvoelden. Schemerlicht in de kamer en Nick Cave  die vanuit de muziekspeler het als een mantra klinkende, The Ship song zong: Come sail your ships around me and burne your bridges down. Wij wisten van bruggen achter je verbranden en met de stroom mee gaan. Weer later begrepen we dat meezingen alleen de liefde niet in stand houdt. Vragen stellen wil ook wel eens helpen.

Bij het twitteraccount van Houellebecq staat een foto van hem uit de tijd toen hij nog leek op Houellebecq. Volgens Twittermania, een site waar je allerlei tips vindt over twitter, is het zaak het verschil tussen het aantal volgers en het aantal dat jij volgt niet te groot te maken. Beter is het niet meer personen, dan het aantal dat jouw volgt, te gaan volgen. Volg je veel meer mensen dan je volgers hebt, dan loop je het gevaar voor stalker gehouden te worden. Houellebecq heeft 909 volgers en volgt er 2002. Dat lijkt me niet zo verstandig van hem. Ik denk dat ik Houellebecq ga tweeten: ‘Why are you following me?’

 

Recent

29 maart 2017

Jezelf terugvinden

27 maart 2017

Pulp of kunst

Literair Nederland - 10 jaar geleden

02 april 2007

In Ik woonde in een grot wordt het leven een bedoeïenen gemeenschap in het Midden-Oosten op een zeer eigen wijze wordt belicht.

In Ik woonde in een grot wordt het leven een bedoeïenen gemeenschap in het Midden-Oosten op een zeer eigen wijze wordt belicht.

Een westerse vrouw, met Nederlandse wortels, wordt opgenomen in een subgemeenschap in het Islamitische Jordanië. Een verhaal dat een deel van het Midden-Oosten belicht op een manier die zeer welkom is in Nederland op dit moment. Niets van het nu heersende beeld van onderdrukte vrouwen in het Midden-Oosten. Maar een avontuurlijk levensverhaal over een vrouw die, door zichzelf te zijn en te blijven, met haar eigen karakter wordt opgenomen in de gemeenschap en daar een belangrijke rol speelt in de gezondheidsvoorziening.

Lees meer