5 maart 2015

Vertaalster Hannie Vermeer-Pardoen wint Dr. Elly Jaffé Prijs

Driejaarlijks prijs voor uit het Frans vertaalde literatuur

Literair nieuws

De vereniging van Letterkundigen maakte deze week bekend dat Hannie Vermeer-Pardoen door de jury van de Dr. Elly Jaffé Prijs verkozen is als beste vertaler uit het Frans in het Nederlands. Ze krijgt de prijs, waar een bedrag van € 40.000 aan verbonden is, voor haar vertaling van De reizigers op de imperiaal van Louis Aragon, (Van Gennep 2014).

Dr. Elly Jaffé (1920-2003) was docente Frans aan een Amsterdamse middelbare school. Daarnaast schreef zei honderden recensies over Franse literatuur in de Groene Amsterdammer. Dat maakte haar uiteindelijk tot dé ambassadrice van de Franse letteren in Nederland. Als mecenas richtte zij in 2000 de Dr. Elly Jaffé Stichting op. Deze stichting wil door middel van vertaalprijzen en – stipendia de Franse literatuur voor Nederlandstaligen toegankelijk maken. In 2001 stelde Jaffé zelf de Elly Jaffé Prijs in.

De prijs wordt uitgereikt naar aanleiding van één specifiek werk van een vertaler of vertaalster, maar geldt tevens als oeuvreprijs. De Dr. Elly Jaffé Prijs is bedoeld voor een vertaling in de genres verhalend of beschouwend proza, poëzie en toneel. De jury kijkt niet alleen naar werk voor volwassenen, maar neemt ook werk voor kinderen in haar beoordeling mee. Om in aanmerking te komen voor deze prijs moet de vertaling gepubliceerd zijn in de drie jaar voorafgaand aan het jaar van uitreiking.

 

Recent

21 maart 2017

Intrigerende zwakheden

20 maart 2017

De zee in Tilburg

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 maart 2007

Zonder dat hij het wist, keek ze hem telkens na als hij voorbijkwam, de winkelierster, langs de zaak, soldaat Brû. Hij liep daar heel ongedwongen, in zijn vrolijke kaki klof, met zijn haar, tenminste wat er onder de kepie van te zien was, zijn haar keurig geknipt en nagenoeg glanzend, zijn handen langs de naad van zijn broek, handen waarvan de ene, de rechter, met onregelmatige tussenpozen omhoogging om een superieur te eren of de groet van een gedemilitariseerde te beantwoorden. Niet bevroedend dat hij elke dag door een bewonderend oog werd vastgepind op de weg die hem van de kazerne naar het bureel voerde stapte soldaat Brû, die in het algemeen nergens aan dacht, maar als hij dat toch deed dan het liefst aan de slag bij Jena, stapte soldaat Brû voort met de onbevangenheid van een niet-bewuste. Met zijn niet bewust grijsblauwe ogen en zijn niet bewust elegant omwikkelde beenkappen droeg soldaat Brû heel naïef al het nodige met zich mee om in de smaak te vallen bij een jongejuffrouw die niet helemaal jong meer was en ook niet helemaal juffrouw. Het ontging hem.

Zonder dat hij het wist, keek ze hem telkens na als hij voorbijkwam, de winkelierster, langs de zaak, soldaat Brû. Hij liep daar heel ongedwongen, in zijn vrolijke kaki klof, met zijn haar, tenminste wat er onder de kepie van te zien was, zijn haar keurig geknipt en nagenoeg glanzend, zijn handen langs de naad van zijn broek, handen waarvan de ene, de rechter, met onregelmatige tussenpozen omhoogging om een superieur te eren of de groet van een gedemilitariseerde te beantwoorden.

Lees meer