10 juli 2014

Vergeten schrijver

Door Inge Meijer

Een van de betere naoorlogse Nederlandse schrijvers

Laatst las ik toevallig, hóe toevallig het was dat ik op Tirade.nu verzeild raakte weet ik eigenlijk niet, maar zo nu en dan beland ik daar en verbaas me er dan steeds weer over dat ik niet vaker, zeg maar dagelijks, hier voor een moment of meer verpozing zoek. Elke dag levert de site een nieuw blog van wisselende bloggers, die lezen als een goed-begin-van-de-dag-verhaaltje. Er staan honderden blogs op van meer dan twintig schrijvers. Surfend tussen de verschillende stukjes, kwam ik terecht bij een blog uit 2010 van Wim Brands waarin hij het over de journalist en schrijver Eelke de Jong heeft. Van Eelke de Jong (1935-1987) kun je zeggen dat hij niet het soort schrijver is die na zijn dood nog voortleeft. Ik bedoel, zijn boeken worden niet meer herdrukt en in geen enkel literair circuit (met uitzondering van de ingewijden) hoor je meer over hem. Ik vond het dan ook een mooie ontdekking dat Brands hem niet vergeten is, (hoewel hij tot de ingewijden behoort). Brands beschouwt Eelke de Jong als een van de betere naoorlogse Nederlandse schrijvers. Dat is mooi. Brands had gehoord dat Eelke de Jong eens een verhaal schreef over Jan Arends. En dat dat verhaal door een misverstand in een verhalenbundel van Jan Arends zelf terecht kwam en dat niemand dat ooit merkte.

Dat voorval noemt Brands typerend voor het talent van Eelke de Jong. Al begreep ik niet direct wat hij daar mee bedoelde. Misschien bedoelde hij dat Eelke de Jong in de luwte leefde, dat hij er niet van hield zichzelf op de voorgrond te plaatsen. Onopvallend was. Het was niet voor niets dat hij zich in de jaren zeventig terugtrok als schaapherder bij Hoog Buurlo. In 1984 (hij woonde inmiddels weer onder de mensen) had ik me ingeschreven voor een schrijfcursus bij Eelke de Jong. De cursus vond plaats in de kelder van een café in het centrum van Raalte. Eelke de Jong was een boomlange man met een onwaarschijnlijke snor. Hij rookte de ene sigaret na de andere en na afloop werd er steevast nagepraat met een borrel aan de bar. Tijdens die zes avonden dat de cursus duurde, heb ik hem nooit die bar zien verlaten. Wanneer de cursisten aanstalten maakten te vertrekken, plaatste hij nog een bestelling en liet ons met een knikje van zijn hoofd en een glimlach de late avond ingaan. Ik kan me zomaar voorstellen dat hij daar nog steeds zit. Sigaret in de mond, dichtgeknepen ogen tegen de rook en een borrel voor zich. Die laatste avond zei hij me ‘het te laten weten wanneer ik wat af’ had. Dat zou hij wel willen lezen. Ik had nooit wat af en kon toen niet weten dat hij er drie jaar later niet meer zou zijn. Alleen nog in mijn boekenkast. Waar hij vertegenwoordigd is met De verhalen en De kunst van het lassowerpen. En het is waar, hij is een van de betere Nederlandstalige kortverhaal schrijvers die ik ken.

 

 

Recent

12 januari 2017

Een blik in de spiegel

11 januari 2017

Reis door het leven

10 januari 2017

Een echt Renaissance-mens

Literair Nederland - 10 jaar geleden

22 januari 2007

Uit een goed nest,Miriam Toews
Een lekker, optimistisch verhaal voor tussendoor

Knute en haar dochter Summer Feelin’ wonen in Winnipeg en alles gaat niet echt lekker. Knute begint voortdurend aan een nieuwe baan maar ze wordt steeds ontslagen. Niet omdat ze niet wil werken, niet omdat ze niet hard werkt maar het lukt gewoon niet. Summer Feelin' vindt het vreselijk op school, gaat er met moeite naar toe, ze is veel liever thuis. En dan komt er een telefoontje, of Knute terug wil komen naar haar ouderlijk huis.

Lees meer